บทที่204 อ้อมค้อม

คำพูดของเฉินลู่ ถือโอกาสที่ทำให้สวีซุ่ยหนิงนึกถึงรูปร่างของเขา อัตราส่วนเอวหน้าท้อง และความยาวของขาของเฉินลู่ ยังคงเป็นฮอร์โมนที่ดี ทั้งแข็งแรงมาก จนครั้งหนึ่งเธอเคยถูกเขายกไปบนเตียงด้วยมือข้างเดียวของเขา

เพียงมือเดียวจริงๆ ที่พาเธอไปที่เตียง

ในช่วงเรียนมหาวิทยาลัย สวีซุ่ยหนิงไม่ได้ติดต่อกับเขามากนัก และคิดไม่ถึงว่าเขาจะมีพละกำลังมากขนาดนี้

การมองดูร่างกายของเฉินลู่ สำหรับผู้หญิงแล้ว เป็นเรื่องที่น่าเพลิดเพลินใจอย่างมาก ใครจะคิดว่าเป็นหมอคนหนึ่ง ที่ไม่เพียงแต่จะไม่อ่อนแอ ซ้ำยังมีกล้ามหน้าท้องอีกด้วย

สวีซุ่ยหนิงถอนหายใจในใจ แต่น่าเสียดายที่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอควรจะได้ครอบครอง

เธอเหลือบมองไปที่หน้าท้องของเขา ได้ถูกเสื้อปิดกั้นไว้แล้ว

เฉินลู่เงยหน้าขึ้นเหลือบมองเธอด้วยความสับสน

“กล้ามท้องของนายยังอยู่หรือเปล่า?” สวีซุ่ยหนิงกล่าว

เธอแค่อยากจะถามเขาเรื่องการออกกำลังกาย ใครจะรู้ว่าเฉินลู่กลับนิ่งไป จากนั้นก็จับมือเธอมาอย่างไม่เห็นแก่ตัว เพื่อให้เธอได้สัมผัสด้วยตัวเอง

สวีซุ่ยหนิงกล่าวอย่างเขินอาย "ฝึกอย่างไร?"

“ท่าครันช์ การยืดเนื้อยืดตัว ทุกสิ่งที่ควรทำทำหมด"

“แต่ก่อนหน้านั้นฉันไม่เคยเห็นนายออกไปนอกบ้านเลย”

เฉินลู่พูด “ชั้นใต้ดินที่บ้านฉันมีห้องฟิตเนส ฉันคิดว่าคุณรู้แล้ว"

ไม่น่าแปลกใจที่ก่อนหน้านี้เขามักจะขึ้นมาจากห้องใต้ดินเสมอ

สวีซุ่ยหนิงไม่ได้ถามอะไรมาก และพูดถึงเรื่องอื่นต่อ เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "ถ้าฉันมีรอยแผลเป็น แล้วอยากจะสักลาย"

เฉินลู่กล่าว "สักนกอินทรีตัวน้อย"

เขามองดูเธออย่างจริงจังครู่หนึ่ง พยายามมองบางอย่างจากภายใต้แววตาของเธอ แต่มองไม่เห็นอะไรเลย