บทที่205 เต็มใจที่จะพยายาม

“ถ้าคุณสาดใส่คนอื่น ฉันจะไม่คิดอะไรแม้แต่น้อย” เฉินลู่พูดเบาๆ “อย่าเพ้อฝันเกี่ยวกับฉันมากไป ฉันไม่ใช่ผู้ชายที่ดีอะไรนักหนา โดยเฉพาะความเย็นชาเฉยเมยมีมากกว่าผู้ชายส่วนใหญ่มาก เช่นจะส่งคุณเข้าไป ดูคุณเศร้าเสียใจแทบตาย ฉันแค่คิดว่าคุณก็สมควรที่ได้รับมันแล้ว”

สิ่งที่เฉินลู่พูดนั้น ค่อนข้างโหดเหี้ยม

และในใจของเขาก็คิดอย่างนั้นจริงๆ จะเห็นได้ว่าคำว่าบุรุษควรทะนุถนอมอ่อนโยนต่อสตรี ไม่มีอยู่ในโลกของเฉินลู่ และไม่มีอะไรทั้งสิ้น

หลังจากที่เขาออกมาจากฟู่เล่อเล่อ ก็ไปที่ธนาคารทันที

สวีซุ่ยหนิงเพิ่งอ่านแบบแผนที่นักศึกษาฝึกงานแก้ไขเสร็จ แล้วได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น และเห็นข้อความว่ามีเงินจำนวนหนึ่งเข้ามา

ที่จริงเธอไม่คิดที่จะเอาเงินของเฉินลู่ แต่เขายังโอนเข้ามา

สวีซุ่ยหนิงกำลังจะโทรไปถาม แต่ก็ได้เห็นเฉินเจ๋อชูมาปรากฏตัวที่ประตูหน้าห้องผู้ป่วย บนใบหน้าของเขามีความลึกลับอยู่เล็กน้อย กล่าวว่า "ร่างกายของคุณสวีฟื้นตัวเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?"

“ต้องขอบคุณบารมีท่านค่ะ ถือว่าไม่เลวเลย” สวีซุ่ยหนิงกล่าว

เฉินเจ๋อชูนั่งลงบนโซฟาแล้วพูดว่า “เทียบกันแล้วเธอก็เข้าใจดี ฉันจะไม่มาหาเธอโดยไม่มีเหตุผล ฉันแค่มาถามเธอ เธอสัญญาอะไรกับอาลู่ไว้ เขาถึงได้พยายามอย่างมากที่จะช่วยเธอ?”

“ถ้าเช่นนั้นท่านควรไปถามลูกชายของท่าน ทำไมเขาถึงต้องการช่วยฉัน”

เฉินเจ๋อชูกล่าวว่า "ถ้าฉันถามแล้วได้คำตอบจากเขา ฉันคงไม่มาหาเธอหรอก”

สวีซุ่ยหนิงกล่าวว่า "ถึงอย่างไรฉันก็ไม่ได้พูดอะไรเลย"

“ไม่ได้พูด แต่ใช้มารยาหญิง?” เฉินเจ๋อชูกล่าว

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการกดขี่ข่มเหง สวีซุ่ยหนิงรู้ดีว่า เจตนาของเขาคือการทำให้เธอเลิกติดต่อกับเฉินลู่