บทที่239 เหมือนกับ

สวีซุ่ยหนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย "จางอวี้ เธอมาหาฉันก็หาฉันสิ ทำไมต้องพูดถึงตัวซวยโจวอี้อะไรนั้นด้วย หล่อนกับเฉินลู่จะดีจะร้ายก็ช่างสิ มันเกี่ยวอะไรกับฉัน”

จางอวี้พูดเกรงๆ "ฉันไม่ใช่แวะมาตอบเธอเหรอ ครั้งหน้าที่โจวอี้จะตาย ต่อไปเฉินลู่จะไม่ไปพบหล่อนอีกแล้ว ฉันรู้สึกปลอดโปร่งมาก เธอก็ไม่ใช่หวังที่จะเห็นเฉินลู่ละเลยไม่สนใจหล่อนเหรอ ตอนนี้ทำไมเธอถึงนิ่งเฉยได้ล่ะ?”

นั่นเป็นเพราะ ความคับข้องใจในขณะนั้น จนไม่สามารถที่จะชดเชยในภายหลังได้ ราวกับเธอทำแก้วแตกแล้ว เอามาประกอบกัน มันก็รั่วอยู่ดี มันไม่สามารถที่จะเต็มได้เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

อย่างไรก็ตามสวีซุ่ยหนิงไม่ได้ที่จะอธิบาย และรู้สึกว่ามันไม่จำเป็นแล้ว

จางอวี้อยู่ที่นี่พักหนึ่ง และเมื่อจะออกไปพูดว่า "เธอจะอยู่ที่นี่ตลอดเวลาใช่ว่าไม่ได้ สักวันเฉินลู่ต้องตามหามาถึงที่นี่แน่ อีกอย่างบริษัทของเธอล่ะจะทำอย่างไร?”

สวีซุ่ยหนิงเหลือบมองเธอ พูด "จางอวี้ วันนี้เธอเป็นอะไร ทำไมถึงชวนให้ฉันไปพบเขา? เขายัดเงินให้เธอไปเท่าไหร่เพื่อให้เธอมาทำเรื่องนี้? เงินนี้เธอไม่แบ่งให้ฉันไม่ได้นะ”

แต่ได้เงินมันก็เรื่องหนึ่ง จะให้ทำธุระมันเป็นไปไม่ได้

สวีซุ่ยหนิงยังเต็มใจที่จะซ่อนอยู่แบบนี้

“เชี่ยๆๆ ฉันเป็นพวกหน้าเงินนักเหรอ?” จางอวี้ถอนหายใจ “เมื่อคืนนี้ เฉินลู่กับพ่อของเขาทะเลาะกันอย่างดุเดือด ฉันคิดว่า ครั้งนี้เขาทะเลาะกับพ่อเพราะเขา เธอรู้ใช่ไหม เดิมทีพวกเขาคือคนประเภทเดียวกัน แต่ครั้งนี้กลับทะเลาะกัน ซึ่งหายากมากสำหรับเฉินลู่ แม้แต่พ่อแม่ของฉันก็บอกว่ามันเหลือเชื่อมาก "

สวีซุ่ยหนิงหยุดพูดอีกครั้ง จากนั้นได้หาวแล้วพูดว่า "เธอกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะขึ้นไปพักผ่อนข้างบน อ่อ อย่าบอกเขานะว่าฉันอยู่ที่ไหน ไม่เช่นนั้นเพื่อนก็ไม่ต้องเป็นแล้ว”

จางอวี้มองเธอด้วยสายตาที่สับสน

“ฉันพูดจริง ไม่เช่นนั้นสถานะเพื่อนสนิทนี้ ฉันจะให้กับเถ้าแก่ซู” สวีซุ่ยหนิงทำท่าทีที่จริงจังอย่างมาก

จางอวี้พูดอย่างช่วยไม่ได้ “เธอไม่ต้องห่วง ถ้าฉันจะบอกคงบอกไปนานแล้ว”

พอเธอออกไป สวีซุ่ยหนิงขึ้นไปเอนกายบนเก้าอี้ที่ดาดฟ้าคนเดียว นอนอยู่อย่างนั้น

……

ลั่วจือเห้อถูกพ่อลั่วที่อยู่แถวๆ นั้นหยุดไว้ก่อนที่เขาจะเลิกงาน

พ่อลั่วมองมาที่เขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน และกล่าวว่า "เมื่อไม่นานมานี้ เฉินลู่มาหาฉัน"

“ทำไม เขาเริ่มลงมือทำธุรกิจครอบครัวแล้ว?” ลั่วจือเห้อแสดงความคิดเห็น “แต่จริงๆ แล้วเขาเหมาะกับธุรกิจมากกว่า ก็ไม่มีอะไรน่าแปลก”

“อย่ามาแสร้งโง่กับฉัน” พ่อลั่วถอนหายใจอย่างเย็นชา “บอกมาตรงๆ นายซ่อนผู้หญิงที่เขากำลังมองหาอยู่หรือเปล่า?”

“เปล่า” ลั่วจือเห้อแตะจมูก

พ่อลั่วเดินเข้ามาหาเขา ใช้แววตาที่จริงจังเอ่ยว่า “นายบอกมาตรงๆ ว่า นายกำลังแย่งผู้หญิงกับเขาหรือเปล่า? ฉันแนะนำว่าอย่าทำ สิ่งที่จิ้งจอกเฒ่าเฉินเจ๋อชูไม่ยอมที่สุดคือทำให้ลูกชายเขาเสียใจ ถึงตอนนั้นไม่แน่จะต้องมาแก้แค้นให้กับพวกเรา และไม่ได้บอกว่าครอบครัวเราจะถูกจัดการจนเละแค่ไหน ก็ถูกแล้ว ไม่จำเป็น"

ลั่วจือเห้อพูดติดตลก "ท่านทำใจที่จะให้ลูกชายของท่านต้องทนทุกข์จากความเจ็บปวดจากความรักได้?”

“ฉันจะกล้าเหรอ นายอายุเท่าไหร่แล้ว แค่ที่เฝ้าคิดถึงไม่ใช่ผู้ชายก็ไม่เลวแล้ว” พ่อลั่วพูดคำนี้ แทบจะโมโหออกมา “เมื่อสองวันก่อนฉันได้อุ้มลูกชายของหุ้นส่วน นายไม่รู้ ว่าฉันอิจฉามากแค่ไหน หลานชายคนอื่นสามารถแก้ปัญหาโจทย์คณิตศาสตร์โอลิมปิกได้แล้ว แต่หลานชายฉันยังไม่มีแม้แต่เงา นายมันเกินไปแล้ว”

ลั่วจือเห้อกล่าวว่า "ถึงตอนนี้ผมยังไม่สามารถทำโจทย์คณิตศาสตร์โอลิมปิกได้เลย”

“คำพูดนี่นายว่าควรค่าแก่ประกาศนียบัตรขั้นสูงของนายแล้ว?”

“ประกาศนียบัตรขั้นสูงของผมส่วนใหญ่ต้องขอบคุณเงินในกระเป๋าของท่าน”