บทที่240 ตาย

เฉินลู่พูดอย่างยากลำบากว่า “ฉันบอกหล่อนอย่างชัดเจนแล้ว คราวนี้หล่อนใช้วิธีกระโดดตึกบีบบังคับฉัน หลังจากนั้นเราก็ตัดความสัมพันธ์กันอย่างเด็ดขาด ชาตินี้ฉันจะไม่ไปเจอกับหล่อนอีก ต่อไปฉันจะไม่สนใจเรื่องของหล่อนอีก”

สวีซุ่ยหนิงกล่าว "แต่เฉินลู่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับฉัน นายลืมเรื่องที่ฉันบอกวันนั้นแล้วหรือไง นายไม่ต้องมาหาฉันอีก ต่อไปฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับนายอีกตลอดไป"

เฉินลู่อยากจะจับมือเธอ แต่เมื่อเห็นท่าทีที่ดูเฉยเมย เขาจึงยอมแพ้ในตอนท้ายและพูดเพียงว่า “ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งไม่ได้เหรอ? ฉันบอกพ่อเกี่ยวกับเรื่องของเราแล้วด้วย เส้นทางในวันข้างหน้าของเรา จะไม่ลำบากอีกต่อไป..."

“นายไปซะเถอะ” สวีซุ่ยหนิงพูดเพียงเท่านั้น

“ซุ่ยซุ่ย อย่าเป็นแบบนี้สิ” สายตาของเฉินลู่แฝงไปด้วยความเว้าวอน “ตอนที่ฉันอยู่ในโรงพยาบาลดูแลโจวอี้ ฉันรู้สึกกังวลมากจนปล่อยวางไม่ได้ แต่ฉันไม่ได้กังวลเรื่องอาการบาดเจ็บของหล่อน ฉันกังวลว่าเธอจะเมินฉันจริงๆ ฉันเคยคิดว่าเธอต่างจากคนอื่นไม่มาก แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าน่าจะไม่ใช่แค่เล็กน้อยแล้ว”

สวีซุ่ยหนิงรู้สึกขำอย่างมาก "นายคงไม่ได้จะบอกว่านายรักฉันหรอกนะ เฉินลู่? แต่อย่าเลย... เราเพิ่งนอนด้วยกันไม่กี่ครั้ง นายจะตกหลุมรักฉันได้ยังไง อีกอย่างนายน่ะมีผู้หญิงตั้งเยอะแยะ ทำไมไม่ชอบสักคนล่ะ?”

“ไม่มีใครสักหน่อย” เฉินลู่พูดไม่ออกครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “เมื่อนานมาแล้ว พวกเรา…”

สวีซุ่ยหนิงชี้ไปที่ประตูและพูดขึ้นว่า "ไปได้แล้ว เฉินลู่"

เขายืนนิ่งไม่ไหวติง

เฉินลู่รู้ว่าครั้งนี้เขาไม่สามารถไปได้ ถ้าเขาไป...เขาคงไม่มีโอกาสครั้งต่อไปอีกแล้ว

“ไปซะ !” สวีซุ่ยหนิงไม่รู้ว่าสีหน้าในตอนนั้นของตนเองจะดูโหดร้ายหรือไม่ แต่นั่นไม่ใช่สาระสำคัญ ยังไงซะเธอก็ไม่จำเป็นต้องดูดีสำหรับเฉินลู่

“ฉันไม่ไป” เขาพูด

สวีซุ่ยหนิงกล่าว "เฉินลู่ มันไม่มีคำว่าต่อไปอีกแล้ว"

“มี ตราบใดที่ฉันอยากให้มี” เฉินลู่พยายามโน้มน้าวเธอ “เส้นทางในอนาคตของเราจะดีขึ้นอย่างแน่นอน”

“ขนาดเรื่องหลายปีของนายกับโจวอี้ยังไม่เหลืออะไรเลย”

“เราอยู่ด้วยกันนานกว่านั้น เธอจำได้ไหม...” เฉินลู่หยุดชะงัก เพราะจู่ๆสวีซุ่ยหนิงก็คุกเข่าลงตรงหน้าเขา

เมื่อเธอคุกเข่าลง เหมือนใบมีดคมๆ แทงเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างจัง

เฉินลู่มีลางสังหรณ์แปลกๆซึ่งทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก

“เฉินลู่ นายปล่อยฉันไปได้ไหม? ถึงนายจะบอกว่ามีอนาคต แต่นั่นเป็นแค่มุมมองของนาย คิดถึงใจเขาใจเราบ้างสิ หรือว่าทุกครั้งที่เจอกัน ฉันจะต้องคิดถึงเรื่องราวว่าเคยมีผู้หญิงคนหนึ่งเคยกระโดดตึกเพื่อผู้ชายของฉัน ส่วนผู้ชายของฉันก็ทิ้งฉันไปช่วยหล่อน?" สวีซุ่ยหนิงกล่าวต่อ "เฉินลู่ นายคงไม่รู้สินะว่าตอนที่นายไปช่วยหล่อน หล่อนหันมายิ้มให้ฉัน หล่อนกำลังเย้ยหยันฉันต่อหน้า แค่ฉันคิดว่านายเป็นเหตุผลที่ทำให้หล่อยเย้ยหยันฉันแบบนั้น ฉันก็รู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบทนไม่ไหว ”

“ฉะนั้นนายอย่ามาให้ฉันเห็นอีกเลยได้ไหม? ถ้านายอยากเห็นฉันใช้ชีวิตอย่างมีความสุขจริงๆ ก็อย่ามายุ่งกับฉันอีก” สวีซุ่ยหนิงสงบสติอารมณ์แล้วพูดต่อ “มันไม่ใช่ปัญหาของนายหรอก มันไม่ผิดที่นายไปช่วยคนอื่น ฉันผิดเอง ต่อให้ฉันไม่คิดมากเรื่องนี้ ยังไงทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องโจวอี้กระโดดตึก มันก็ทำให้นึกถึงความรู้สึกน่ารังเกียจนั่น และฉันคงไม่มีความสุข "