บทที่258 ถึงจุดจุดหนึ่ง

ไม่ใช่ว่าลั่วจือเห้อกลัวเฉินลู่ เพียงแค่มีเรื่องน้อยก็ทุกข์น้อยกว่า แค่เรื่องความรัก ไม่อยากยุ่งยาก

และเหตุผลที่เขาพูดกับเฉินลู่ ก็เพราะในการประชุมแลกเปลี่ยนครั้งล่าสุดเขาบอกว่าเขามีความรู้สึกดีต่อสวีซุ่ยหนิง เขาได้เตือนเขาอย่างเย็นชาว่าอย่าทำ

เฉินลู่เดินช้าๆ อยู่พักหนึ่ง ได้ "อืม" ออกมาหนึ่งที ดูเบาบาง แค่ลมพัดมา ก็ทำให้สลายไปได้แล้ว

“ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไรกับฉัน และไม่รู้ว่าเธอพอจะรับฉันเป็นแฟนได้ไหม แต่คุณก็น่าจะเห็นแล้ว ว่าเธอไม่ได้ปฏิเสธฉัน”

เฉินลู่ดูเงียบไปเล็กน้อย และหลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดเบาๆ ว่า “นั่นคืออิสรภาพของพวกคุณ ฉันสัญญากับเธอว่า จะไม่รบกวนเธออีก”

ลั่วจือเห้อพูดขอบคุณเขา

เฉินลู่มองเธออย่างไร้ความรู้สึก

ลั่วจือเห้อพูดอีกครั้ง “ขอบคุณคือเรื่องที่ควรแล้ว คุณกับฉันต่างก็รู้ว่า คุณเคยไม่อนุญาตให้ฉันติดต่อเธอมาก่อน เพียงแค่รับไม่ได้ที่แพ้ให้ฉันอีกครั้ง หากคุณลงมือจริงๆ ฉันอาจจะไม่มีแรงสู้จริงๆ"

จู่ๆ เฉินลู่ก็ลืมตาขึ้นมองเขา และพูดอย่างเย็นชาก่อนจะจากไป “มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ”

ลั่วจือเห้อหยุดชั่วคราว และเมื่อเงยหน้าขึ้น เขาได้ไกลออกไปแล้ว เขาอาจจะดื่มมากไปหน่อย และถึงแม้จะยั้งไว้ แต่สุดท้ายยังคงไม่มั่นคงเล็กน้อย จนได้รับความช่วยเหลือจากหลี่ถูซึ่งตามมาเป็นลำดับสุดท้าย

……

เมื่อหลี่ถูส่งเฉินลู่กลับไปที่บ้านของเขา ได้ตกตะลึงเล็กน้อย ห้องของเขาเต็มไปด้วยสีชมพู

อาจเป็นเพราะการแสดงออกที่ตกใจของเขาชัดเจนเกินไป เฉินลู่มองมาที่เขา และถามอย่างเย็นชาว่า “แปลกมากเหรอ?”

หลี่ถูส่ายหน้า "สีชมพูก็ดีนะ แค่...... "

“ไม่จำเป็นต้องคิดมาก แค่เลิกกัน แฟนเก่ามักจะมีนิสัยความเคยชินส่งต่ออีกฝ่ายเสมอ” เฉินลู่พูดเบาๆ “ไม่จำเป็นว่าจะเป็นการปล่อยวางไม่ได้ ถือเป็นของที่ระลึกก็ดีนะ”

เสียงของเขาเบาราวกับกำลังพูดกับตัวเอง