บทที่260 หลบซ่อน

สวีซุ่ยหนิงตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง แล้วยิ้ม “เขาก็เคยบอกฉันด้วยว่า ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้เดินออกมา และตอนนี้ผ่านไปสองเดือนแล้ว ก็พอจะได้แล้ว”

ลั่วจือเห้อพยักหน้า “ถือว่าเขาเป็นแฟนเก่าที่ดีคนหนึ่ง”

สวีซุ่ยหนิงไม่ได้พูดอะไรมาก เฉินลู่ทำให้เธอเสียใจมากขนาดนั้นมาก่อน ถึงแม้จะเป็นแฟนเก่าที่ดี เธอก็ยังคงห่วงเรื่องนี้ ดังนั้นตอนนี้ จะทักทายก็ไม่เป็นไร แต่จะให้เป็นเหมือนเพื่อนเก่า อยู่ด้วยกันบ่อยๆ เธอทำไม่ได้

อย่างไรก็ตามเมื่อไม่กี่วันก่อนเธอได้พบกับเฉินลู่ อยากจะบอกว่าโลกมันกลมจริงๆ

มีหลายครั้งที่เป็นเช่นนี้ เมื่อเธอต้องการเจอใครสักคนมากๆ เขากลับไม่สามารถปรากฏตัวออกมาได้ แต่เมื่อไม่อยากเห็นใครสักคน กลับได้พบเจออยู่ตลอด

และวันนี้โชคร้ายมาก ที่เขามาพร้อมกับสาวหญิงที่แต่งตัวอย่างงดสวยคนหนึ่ง บางทีอาจจะเป็นคู่นัดบอดคนใหม่ของเขาอะไรทำนองนั้น เมื่อเทียบกับผู้หญิง ที่ไม่สระผมสวมกางเกงวอร์มขาสั้นอย่างสวีซุ่ยหนิงดูแล้วเหมือนกับพวกขอทาน

นี่ก็โทษสวีซุ่ยหนิงไม่ได้ สำหรับลั่วจือเห้อสวีซุ่ยหนิงจะแต่งตัวหรือไม่ ก็ไม่รู้สึกอะไร แม้ว่าเธอจะไม่ล้างหน้าเป็นเวลาห้าวัน เขาก็ยังคิดว่าเธอสวย

ผู้คนมักได้รับผลกระทบจากสภาพแวดล้อมโดยรอบ และสวีซุ่ยหนิงก็ได้รับผลกระทบแล้วเช่นกัน

เธอกำลังจะเดินอ้อมหลบไปอีกด้านหนึ่ง แต่เฉินลู่เรียกเธอว่า "มาเดินซื้อของเหรอ?”

สวีซุ่ยหนิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหันหน้ากลับไปทักทาย

“เพื่อนเก่า” เฉินลู่พูดกับผู้หญิงคนนั้น

หลังจากเขาพูดจบ ได้ก้าวเท้าเดินไปหาเธอ

สวีซุ่ยหนิงมองไปที่ผู้หญิงคนนั้น และผู้หญิงคนนั้นยิ้มให้เธอ รอยยิ้มนั้นกลับดูคุ้นเคย

“คู่นัดบอดใหม่เหรอ?” เธอถาม

เฉินลู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เมื่อกำลังจะปฏิเสธ ได้ยินเธอพูดต่อว่า “สวยดีนะ ฉันคิดว่าคนนี้นายน่าจะถูกใจที่สุด ถ้าเจออะไรดีๆ แล้ว ลองดู อย่าจู้จี้จุกจิกเกินไปล่ะ"

เขามองเธอเงียบๆ แล้วพูดเบาๆ “นั่นลูกพี่ลูกน้องของฉัน”

ไม่รู้ว่าทำไม อารมณ์ของเขาจู่ๆ ก็ค่อยๆ จางหายไป เดิมทีดูเหมือนว่าเขาอารมณ์ดี