บทที่ 1

ค่ำคืนนั้นมืดมิด ท้องฟ้ามืดมิด ไม่มีดวงดาวบนท้องฟ้า มีเพียงดวงจันทร์ท่ามกลางความมืดมิดเท่านั้นที่เปล่งแสงอันเยือกเย็นและลึกลับออกมา

ที่ด้านบนสุดของภูเขาทางเหนือ ลมหนาวพัดหวีดหวิวและได้ยินเสียงต้นไม้สั่นไหว

ราวเสียงมังกรทอง เสียงฟ้าร้องดังขึ้นจากที่ใดไม่อาจทราบ ท้องฟ้ามืดลงและมืดลง

ที่ขอบหน้าผา เด็กสาวอายุราวสิบสี่หรือสิบหา้ปีนอนไร้ชีวิตอยู่ตรงนั้น เสื้อผ้าของนางขาดวิ่นและมีคราบเลือดบนใบหน้า ใบหน้าของนางจนไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน เห็นได้ชัดว่านางได้รับบาดเจ็บสาหัสและไม่รู้ว่านางตายหรือมีชีวิตอยู่

มีชายหญิงยืนอยู่ข้างนาง คนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีแดงและอีกคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีดำ รูปลักษณ์ของสตรีนั้นเย็นชาและงดงาม ใบหน้าของนางโดดเด่น อย่างไรก็ตามฝ่ายบุรุษนั้นสวมหมวกไม้ไผ่เพื่อปกปิดรูปร่างหน้าตาของเขา

สตรีในชุดสีแดงก้าวไปข้างหน้าและเตะเด็กสาวที่นอนอยู่บนพื้น นางแค่นเสียงและเอ่ยว่า "สิ่งไรค่าชิ้นนี้ช่างไร้ประโยชน์นัก"

ชายที่อยู่ข้างหลังนางพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ "ดูนาง ตายแล้วหรือยัง?"

หญิงสาวยักไหล่และเหยียบหน้าอกของเด็กสาว จากนั้นก็เตะนางอย่างรุนแรงและเปิดดเผย อย่างไรก็ตาม เด็กสาวที่อยู่ใต้เท้าของนางพลันลืมตาขึ้นพร้อมกับเสียงครวญครางอู้อี้

เสียงนั้นเย็นชา แหลมคมและเต็มไปด้วยจิตสังหาร

“โอ้ คนยังไม่ตาย กล้าดีอย่างไรมองแบบนั้น”

ฉิงจิ่วไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นสถานการณ์เช่นนี้ในทันทีที่ลืมตาขึ้น ทันใดนั้นนางก็ยื่นมือออกไปจับข้อเท้าของสตรีคนนั้นแล้วดึงอย่างแรง สตรีในชุดสีแดงกรีดร้องและล้มลงกับพื้นดังโครม

“รนหาที่ตาย เบื่อชีวิตแล้วหรือ?”

ฉิงจิ่วหรี่ตา ลุกขึ้นจากพื้นและตบเสื้อผ้าที่สกปรกของนาง แต่ในไม่ช้านางก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ไม่ต้องพูดถึงความเจ็บปวดที่นางถูกทุบตี แต่เมื่อนางเห็นเสื้อผ้าสกปรกบนตัวก็เลิกคิ้วขึ้น ไม่ใช่เสื้อผ้าที่นางคุ้นเคย!

ความทรงจำไหลมาทีละอย่าง นางเป็นนักฆ่าขององค์กรอันเย่ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เป็นเลิศทั้งการรักษาและยาพิษ นางเป็นที่รู้จักในนาม "หมอไร้หน้าและทรราชไร้เมตตา" ในภารกิจลอบสังหารครั้งล่าสุด นางเจอกับภูเขาถล่ม จึงเสียชีวิต นางตายแล้ว? นี่นางกลับมามีชีวิตอีกครั้งหรืออย่างไร?

"ฉิงจิ๋วจิ่ว เจ้ามันช่างไร้ค่า บัดซบ เจ้ากล้าดีอย่างไรมาลอบโจมตีข้า"

ในที่สุดสตรีที่ล้มลงกับพื้นก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง นางพลิกตัวจากพื้นและตะโกนใส่ฉิงจิ่วด้วยท่าทางดุร้าย จากนั้นนางก็ดึงแส้ยาวออกจากเอวและฟาดไปที่ใบหน้าของฉิงจิ่ว ท่าทางของนางร้ายกาจราวกับต้องการทำลายฉิงจิ่ว

“ฉิงจิ่ว?”

บัดซบ ชื่อของนางคือฉิงจิ่ว

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ด้วยสายตาที่เฉียบคม นางคว้าแส้ยาวที่ฟาดมาด้วยมือเปล่าของนางพร้อมรอยยิ้มชั่วร้ายที่มุมปาก เพิ่มร่องรอยแห่งมนต์เสน่ห์บนใบหน้าของนาง “สาวน้อย ปากช่างร้ายกาจและอารมณ์ช่างร้อนแรง โตมากับการกินอาจมหรือ?”

"เจ้า...!"

เห็นได้ชัดว่าสตรีชุดแดงไม่คาดคิดว่าฉิงจิ่วจะไม่เพียงแต่คว้าแส้ของนางได้เท่านั้น แต่ยังกล่าวถ้อยคำที่หยาบคายเช่นนี้อีกด้วย ชั่วขณะ นางสำลักคำด่าและจ้องที่ฉิงจิ่วราวเห็นผี

“มองอะไร? ตกใจกับความงามของหญิงสาวงั้นหรือ? หยุดสร้างเรื่องได้แล้ว"

เมื่อเห็นว่าสตรีชุดแดงตกตะลึง ฉิงจิ่วก็หัวเราะเบาๆ แต่ดวงตาของนางกลับฉายแววเฉียบขาด จู่ๆ นางก็ดึงแส้ในมือไปข้างหน้า สตรีในชุดแดงไม่สามารถควบคุมแรงเหวี่ยงของนางได้ จึงพุ่งตรงไปยังทิศทางของฉิงจิ่ว ในขณะนั้น ฉิงจิ่วยกเท้าขึ้นอย่างสบายๆ และเตะท้องของนางอย่างแรง ลูกเตะทำให้นางร่วงลงกับพื้นทันที จากนั้นเหวี่ยงแส้ในมือออกไปและถูขาของตน “โอ๊ย เจ็บ เจ็บไปทั้งตัวแล้ว”

เมื่อฉิงจิ่วโจมตี นางสังเกตเห็นว่านี่ไม่ใช่ร่างกายของนาง มิฉะนั้น ตามการประมาณของนาง การเตะไม่ควรโดนท้องแต่มันจะปะทะอกของสตรีชุดแดงและทำให้นางทรุดลงกับพื้นแทน

ตาย? สวมวิญญาณ? ของพวกนี้ไม่เป็นวิทยาศาสตร์...

"ฉิงจิ่ว คนเลวบัดซบ ข้าจะฆ่าเจ้า"