บทที่ 2

การร่วงหล่นและปะทะทำให้ฉิงจิ่วรู้สึกว่าร่างกายของนางกำลังจะแตกสลาย จิตใจของนางว่างเปล่าและลมเย็นพัดเข้าหู ซึ่งทำให้ใบหน้าของนางเจ็บปวด

ระหว่างร่วงหล่น นางพยายามหยุดการ่วงหล่นด้วยการคล้วเถาวัลย์ ทว่านางร่วงลงมาเร็วเกินไป

กริชในมือของนางแทงเข้าไปในหน้าผาหลายครั้ง ทำให้เกิดประกายไฟออกมา ซึ่งช่วยลดแรงตกได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“นี่ข้าจะตายแบบนี้จริงๆ หรือ รับไม่ได้...”

ในเมื่อนางกลับมาเกิดใหม่แล้ว นางจะมาถูกจัดฉากเช่นนี้ได้อย่างไร? คู่หญิงร้ายชายเลวนั่นยังมีชีวิตอยู่ หากนางไม่ได้แก้แค้นคนพวกนั้น มันก็คงจบไม่สวย

ฉิงจิ่วหรี่ตาลงโดยไม่ใส่ใจฝ่ามือถือกริชที่ครูดกับหน้าผา นางพยายามหาทางออกในขณะที่นางกำลังตกลงไป ทันใดนั้นนางเห็นแสงสีเงินที่เข้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฉิงจิ่วยิ้ม ครั้งนี้นางไม่ต้องตาย ด้านล่างของหน้าผาเป็นน้ำ

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฉิงจิ่วอยากจะผงกหงายหลังแล้วหัวเราะสามครั้ง

นางหลับตาแน่น หายใจเข้าลึก ๆ และปรับท่าทางของตัวเองในขณะที่ร่วงลงไป อึดใจต่อมา เกิดเสียงตูมขณะน้ำกระเซ็นไปทุกทิศทุกทาง ร่างของฉิงจิ่วตกลงไปในน้ำเย็น เนื่องจากได้เตรียมตัวมาก่อน ฉิงจิ่วจึงไม่ตื่นตระหนก นางรีบคว้าอะไรบางอย่างและกระโดดขึ้นจากน้ำ

"ฟู่...ถ้าไม่ตายจากภัยพิบัติใหญ่คงได้รับพรในภายภาคหน้า"

ฉิงจิ่วถอนหายใจเฮือกใหญ่ นางเช็ดน้ำออกจากใบหน้าและมองไปที่ทะเลสาบท่ามกลางแสงจันทร์ ใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือของนางสะท้อนอยู่บนผิวน้ำ ไม่ต้องพูดถึงลักษณะใบหน้าของนาง สีแดงก่ำบนใบหน้าซีกขวาของนางอาจทำให้ผู้คนตกใจจนตายได้ในตอนกลางคืน

แม้ว่าฉิงจิ่วจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่นางก็ยังตกใจ นี่คือนาง? นี่คือนางหรือ? นางน่าเกลียดหรือ? นางจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรในเมื่อนางอยากงดงาม? มีข้อผิดพลาดหรือไม่? สวรรค์เล่นตลกกับนางหรือเปล่า?

เมื่อเห็นใบหน้าอัปลักษณ์นี้ ฉิงจิ่วก็ยอมรับความจริงว่าวิญญาณของนางอยู่ในอีกโลกหนึ่ง นางสัมผัสปานบนใบหน้าของนางและพบว่านางไม่พบเหตุลที่อยากมีชีวิตอยู่

นางรู้สึกหดหู่ใจจนอยากจะขึ้นฝั่ง แต่จู่ๆ นางก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ อยู่ข้างหลังนาง นางหันกลับมาและเห็นใบหน้าของชายคนหนึ่ง

ฉิงจิ่วสะดุ้งด้วยความตกใจและเกือบจะชกเขา

อย่างไรก็ตาม เมื่อนางเห็นรูปร่างหน้าตาของชายคนนั้นอย่างชัดเจน ดวงตาดังแมวป่าคู่หนึ่งเปล่งประกายอันน่าทึ่งออกมาทันที

ช่างน่าทึ่ง น่าถอนสะอื้น

รูปลักษณ์อันสูงส่งและเหนือจริงของเขาเป็นที่สุดในโลก

ดวงตาเขาปิดสนิท ใบหน้าซีดขาว ดูเหมือนว่าเขาจะหลับสนิทและดูไม่เป็นอันตรายแม้แต่น้อย

ฉิงจิ่วกล้าหาญเสมอ ดังนั้นนางจึงขยับเข้าไปใกล้อีกนิดเพื่อสังเกตชายคนนั้นให้ใกล้ยิ่งขึ้น

แสงจันทร์นวลเย็นส่องกระทบร่างของชายคนนั้น คนงามนั้นงดงามราวกับหยก ผิวของเขาขาวราวกับหิมะ ดวงตาที่งดงามของเขาปิดลงเล็กน้อย แสงจันทร์ยังคงส่องสว่าง แสงนวลสะท้อนบนร่างอันงามละเอียดของเขา เขามีขนตายาวเป็นแพ จมูกโด่ง และริมฝีปากแดงราวดอกเหมย

งดงามจนแทบหยุดหายใจ

ในใจของฉิงจิ่วเบิกบานยิ่ง นางรู้สึกว่าการตกผาครั้งนี้คุ้มค่า นางจะปล่อยวางความอัปลักษณ์ของตนแล้วดื่มด่ำกับบุรุษรูปงามตรงหน้าแทน ดูเหมือนสวรรค์ยังมีความยุติธรรม

อึก

ฉิงจิ่วกลืนน้ำลาย นางจะไม่มีวันลืมคนงามเช่นนี้

ฉิงจิ่วก้าวไปข้างหน้า ดวงตาของชายหนุ่มรูปงามปิดอยู่ ดังนั้นนางจึงไม่รู้ว่าเขาจะตื่นตาตื่นใจเพียงใดเมื่อลืมตาขึ้น ดวงตาที่บริสุทธิ์และสวยงามนั้นจะราวกับรวบรวมแสงจากสวรรค์และโลกหรือไม่? หรือเป็นเหมือนเทพเซียนที่ไม่แปดเปื้อนธุลีของโลก หรือจะงดงามกระจ่างใสราวเด็กน้อย?

นอกจากการฆ่าคนแล้ว ฉิงจิ่วยังมีงานอดิเรกอีกสามอย่างในชีวิตของนาง กินดื่ม เสเพล และแสวงโชค หึหึ อย่าคิดว่านางหยาบกระด้าง เพียงต้องเปิดใจสักหน่อยเท่านั้น ฉิงจิ่วเป็นคนจริงและตื้นเขิน