บทที่ 12

"ไม่ ไม่จริง ข้าตั้งใจดูหลายครั้ง"

ดีดีมาก...

"เขาเป็นคนจริงๆ ข้าตามหาเขาทุกที่และพบเขาโดยไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆ"

ออร่ารอบๆ ราชาอายุยืนถูกเปิดใช้งานอย่างเต็มที่ บางคนแอบเงยหน้าขึ้นราวกับเห็นมุมปากของราชาอายุยืนโค้งเป็นรอยยิ้มที่ชั่วร้ายและเหมือนเหล็ก อย่างไรก็ตาม มีความหนาวเย็นเกี่ยวกับเขา

คืนก่อนเมื่อวานเป็นความอัปยศในชีวิตของเขาจริงๆ หลังจากตรวจสอบเป็นเวลาสองวัน เขาไม่คาดคิดว่าหญิงอัปลักษณ์จะอยู่ที่เชิงเขาของเมืองหลวง

กลับมาที่เก้าอี้เสลี่ยง นิ้วของเจ้าชายโฉ่ว กำลังกดปุ่มประตูเก้าอี้เสลี่ยง เขาคิดถึงคำพูดที่เย่อหยิ่งของผู้หญิงเมื่อกี้ “ฝ่าบาท ท่านช่างน่าอัศจรรย์ ถ้าข้าต้องการ ข้าก็ยังจะได้เป็นจักรพรรดินีในอนาคต”

คนที่เข้ากับตัวตนนี้...

มเหสีขององค์ชายอ๋องเป็นหญิงอัปลักษณ์ที่มีชื่อเสียงในคฤหาสน์ของกษัตริย์หยง เธอเย่อหยิ่งจองหองและไร้สมอง เธอเป็นลูกสาวโดยชอบด้วยกฎหมายของตระกูลฉิง

"ฮะ..."

ด้วยความเย้ยหยันต่ำ เก้าอี้เสลี่ยงก็ค่อยๆ เคลื่อนออกไป ชิงจิ่วไม่คิดว่าตัวตนของเธอจะถูกเปิดเผยเพราะน้องชายคนเล็กขายแตงหวานและคำพูดที่หยิ่งยโสของเธอ

แน่นอนว่าเธอไม่คิดว่าตัวตนของเธอจะถูกเปิดเผย เธอคิดว่าในความทรงจำอันจำกัดของเธอ แม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะมีชื่อเสียงว่าน่าเกลียด แต่เธอก็ต้องสวมผ้าคลุมหน้าทุกครั้งที่ออกไปข้างนอก ดังนั้นผู้คนในเมืองหลวงจึงรู้เพียงว่าคุณหนูคนแรกของตระกูลฉิงนั้นน่าเกลียด แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเธอน่าเกลียดเพียงใด นี่เป็นเหตุผลว่าทำไม ฉิงจิ่ว จึงไม่มีอะไรต้องกลัว น่าเสียดายที่มันเป็นเรื่องบังเอิญ เธอไม่คาดคิดว่า ราชาโฉ่ว จะเป็นคนที่อยู่ในบ่อน้ำเย็นเมื่อวานนี้

**

หลังจากหนีออกจากปากเสือแล้ว ฉิงจิ่ว ก็ตรงกลับไปที่จวนหยงหนิงในใจของเธอไม่มีเรื่องร้ายแรงมากมาย และเธอรู้น้อยมากเกี่ยวกับ ราชาโฉ่ว อย่างไรก็ตามฉิงจิ่ว ไม่ได้จริงจังกับมัน อย่างไรก็ตาม เธอปกปิดใบหน้าของเธอในเวลานั้น ตราบใดที่ ราชาโฉ่ว ไม่มีญาณวิเศษ เขาก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร

เธอฮัมเพลงและเดินเข้าไปในบ้าน เพียงเพื่อเห็นลุงหวัง พ่อบ้านรีบวิ่งไป

"โอ้ คุณผู้หญิง ท่านไปซื้อขนมมาทั้งเช้า ชายชรารอท่านมานานแล้ว ท่านควรจะรีบไปที่นั่น"

เมื่อเห็นลุงหวังรีบร้อน ฉิงงจิ่วก็โยนถุงเค้กออสมันตัสใส่แขนลุงหวัง “ลุงหวัง ท่านแก่มากแล้ว ดูแลตัวเองด้วย”

ลุงหวังรับขนม เดิมทีเขาอยากจะดุด่าสักสองสามคำ แต่ตอนนี้เขาสะเทือนใจจนพูดอะไรไม่ออก “หญิงคนแรกโตขึ้นแล้ว และนางเอาขนมมาให้ป้าจริงๆ เธอซื้อให้ข้าแค่สามชิ้น ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหนึ่งในนั้นเป็นของเขา”

"นาง ข้า...!"

ลุงหวังรู้สึกสะเทือนใจ แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร ฉิงจิ่วก็ขัดจังหวะเขาด้วยรอยยิ้ม

“พอแล้ว ไปขโมยมันมา”

ลุงหวังพูดไม่ออก

เราคุยกันดีๆ ได้ไหม

ฉิงงจิ่วถือขนมสองก้อนไว้ในมือ เดินไปศึกษาดูภูเขาฉิงจิ่ง อย่างไรก็ตาม เขาเห็นทางเข้ายืนอยู่ตรงนั้นราวกับเทพเจ้าสายฟ้า

"โอ้ ผู้ชายคนนี้อยู่ที่นี่ แปลว่าฉิงอวี่ก็อยู่ในการศึกษาด้วย" เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

เธอฮัมเพลงและเดินไปที่การศึกษาอย่างสง่างาม เมื่อเธอเดินผ่านมสำนักสายฟ้า ฉิงจิ่ว ก็มองเขาอย่างยั่วยุและพูดว่า "เฮ้ ท่านเป็นคนเฝ้าประตูหรือเปล่า"

เหลยต้าหันหน้าของเขาและขี้เกียจเกินไปที่จะมองไปที่ ฉิงจิ่ว

ฉิงงจิ่วไม่โกรธ เธอเดินขึ้นบันไดด้วยรอยยิ้มและไม่ลืมที่จะตอบโต้ "อย่ายืนต่อหน้าคนอื่นเมื่อทา่นน่าเกลียด ฮึ่ม"

หลังจากนั้นเขาก็ผลักประตูเปิดและเข้าไป ทิ้งความยุ่งเหยิงไว้ที่ประตู

“เมื่อกี้เขาพูดอะไรกับข้าเหรอ? อย่าอวดดีนักสิ? พูดถึงข้าหรือเปล่า?