บทที่ 11

ฉิงจิ่วโกรธจัดและสาปแช่งทันที เธอพูดถูก เธอไม่คาดคิดว่าเจ้าชายจะนอกกฎหมาย เขาฆ่าคนตามท้องถนน ไม่ถามถึงตัวตนของเขา และไม่ถามหาเหตุผล ไม่มีกฎหมายใช่ไหม เขาไม่ใช่จักรพรรดิคนปัจจุบัน นอกจากนี้ สถานะปัจจุบันของเธอคือมเหสีในมกุฏราชกุมาร ตราบใดที่เธอไม่ถอนหมั้น เจ้าชายองค์รัชทายาทก็จะขึ้นครองบัลลังก์ในอนาคต ถ้าอย่างนั้นเธอคงจะเป็นจักรพรรดินีในอนาคตไม่ใช่หรือ?

แม้ว่าฉิงจิ่วจะพูดอย่างเป็นกันเอง แต่เขาต้องยอมรับว่าฉิงจิ่วคือความจริง แน่นอนว่านี่คือสิ่งหลัง

ในขณะนี้ ฉิงจิ่วไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะสาปแช่งอีกต่อไป เมื่อเขาเห็นดาบของผู้ใต้บังคับบัญชาบินตรงมาที่เขา เขาหรี่ตาและก้มตัวในลักษณะแปลกๆ เขาไม่หลบเลยและตรงขึ้นไป เขาหมอบลงและบิดข้อมือของผู้ใต้บังคับบัญชา ด้วยการพลิกมือของเขา เขาคว้าดาบของผู้ใต้บังคับบัญชาออกไป จากนั้นด้วยการกวาดขาของเขา เขาผลักผู้ใต้บังคับบัญชาออกไปให้ไกลกว่าหนึ่งเมตร

หืม

ฉิงจิ่วพูดอย่างเย็นชา จ่อดาบในมือไปที่เก้าอี้เกี้ยวที่งดงาม เป้าหมายของเขาคือราชาอายุยืนซึ่งอยู่ตรงกลางของเก้าอี้เสลี่ยง กระบวนการทั้งหมดนั้นรวดเร็วและแม่นยำ

"ผู้เชี่ยวชาญ."

ผู้ใต้บังคับบัญชาไม่คาดคิดว่าฉิงจิ่วจะกล้าได้กล้าเสียขนาดนี้ เขายิงดาบในมือไปที่เก้าอี้เสลี่ยงโดยตรงราวกับสายฟ้าฟาด ด้วยเสียงตะโกนที่เฉียบคม เขาวิ่งไปที่เก้าอี้เกี้ยว

พระเจ้า ใครให้ความกล้าหาญแก่เธอ?

ในตอนแรกเธอคิดว่าเขาเป็นเพียงคนเกเรและเกเร แต่เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะเป็นคนที่กล้าหาญและรุนแรงเช่นนี้

ดาบของ ฉิงจิ่วพุ่งเข้าหาราชาอายุยืนบนเก้าอี้เกี้ยวและเบี่ยงเบนความสนใจของผู้ใต้บังคับบัญชาในชุดดำได้สำเร็จ จากนั้นเธอก็หันกลับและวิ่งเข้าไปในฝูงชน มีผู้ชมจำนวนมากอยู่รอบ ๆ และสะดวกสำหรับเธอที่จะหลบหนีในเวลานี้

ฉิงจิ่วก็รู้สึกรำคาญเช่นกัน ทำไมเธอถึงกลายเป็นฉิงจิ่วเพียงเก้าถึงเก้าวัน? เธอหนีไปสองครั้งแล้ว

อย่าถามเธอว่าทำไมเธอถึงหนี คนโง่เท่านั้นที่จะไม่หนีไปไหน

เธอไม่ใช่อมตะที่สามารถไปสวรรค์และโลกได้ แม้ว่าเธอจะมีความสามารถในการต่อสู้กับผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งสี่ แต่เธอก็ไม่สามารถหลบหนีได้ด้วยความช่วยเหลือจากราชาอายุยืนหรือกลุ่มคนที่อัญเชิญโดยราชาอายุยืน

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเธอได้ทำให้เจ้าชายโฉ่ว คนนี้ขุ่นเคือง หากตัวตนของเธอถูกเปิดเผย มันจะไม่เกี่ยวข้องกับจวนยงหนิง ทั้งหมด ดังนั้นจึงเป็นแผนการที่ดีที่สุดที่จะหลบหนี

คนโบราณน่ากลัวเกินไป พวกเขาต้องการฆ่าคนเมื่อใดก็ได้...

ชายหนุ่มรูปงามในบ่อน้ำเย็นก็เป็นเช่นนี้ และราชาอายุยืนหน้าเงินก็เช่นกัน... เธอต้องกลับไปที่คฤหาสน์ให้เร็วที่สุดและเตรียมยาพิษให้พร้อม ถ้าเธอเจอคนที่ต้องการจะฆ่าเธออีกครั้ง เธอจะต้อง... สวย โง่ อัปลักษณ์ และวางยาพิษให้ตายอย่างแน่นอน

ฉิงจิ่วหลบหนีอย่างรวดเร็วและไม่คาดคิด ดาบที่บินไปที่เก้าอี้เกี้ยวถูกฟาดออกไปอย่างแรง เวลานี้ ม่านเสลี่ยงถูกเปิดออก และคนบนเก้าอี้เสลี่ยงก็ออกมา...

ราชาอายุยืนสวมชุดสีขาวและใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาถูกปกปิดด้วยหน้ากากเงิน ริมฝีปากบางของเขาเม้มเข้าหากันแน่น และมุมปากของเขาก็โค้งขึ้น

"รับโทษไป"

เขาเปิดปากของเขา

ชายในชุดดำคุกเข่าลงบนพื้น พยักหน้าและเห็นด้วย เขาเคารพและไม่มีความเต็มใจ มันเป็นความประมาทของเขาที่ทำให้เขาตกอยู่ในมือของผู้หญิง

ในเวลานี้ คนเดินถนนต่างก้มหน้าลงและไม่กล้าหายใจหนักๆ ราชาอายุยืนไม่เหมือนกับเจ้าคนธรรมดาที่สามารถมองดูเขาได้ตามต้องการ เขาเพียงแค่มองเขาจากหางตา ขาของเขาก็สั่นสะท้าน เขาต้องการที่จะคุกเข่าลง ก้มหัว และเงยหน้าขึ้นมอง

ราชาผู้มีอายุยืนยาวยืนอยู่บนถนนที่เงียบสงบ และมองไปยังทิศทางที่หญิงสาวผู้กล้าหาญกำลังหลบหนี ในเวลานี้เขาไม่สามารถมองเห็นร่างของเธอได้ เธอหายเข้าไปในตรอกแล้วหลบหนีไปอย่างรวดเร็ว

ราชาอายุยืนขมวดคิ้วภายใต้หน้ากากของเขา แม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะสวมผ้าคลุมหน้า แต่เธอคิดว่าเธอจะไม่เป็นไรถ้าเธอหนีไป?

ในแคว้นตงเฉิน ไม่มีใครกล้าท้าทายอำนาจของเขาอย่างเปิดเผย และไม่มีใครสามารถหลบหนีโดยไม่ได้รับบาดเจ็บหลังจากยั่วยุเขา ไม่ว่าคนๆ นี้จะเป็นใคร เขาก็จะรู้ว่าเธอเป็นใคร