บทที่ 10

ฉิงจิ่วจิ่วกลับไปยังที่พักของเธอเอง มันเป็นศาลาเล็กๆ ที่มีกลิ่นหอม และชื่อก็ไพเราะมาก ว่ากันว่าฉิงอวิ๋นเทียน ได้แนะนำเป็นการส่วนตัวในตอนนั้น มันเป็นลานที่ใหญ่ที่สุดในคฤหาสน์ของจวนยงหนิง ทั้งหมดและมีสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุด จะเห็นได้ว่า ฉิงอวิ๋นเทียน หลงใหลในตัวลูกสาวของเขามากแค่ไหน มีสาวใช้สี่คนและพี่เลี้ยงเด็กอยู่ที่ลานบ้านและพวกเขาไม่พูดอะไรมาก เหตุผลหลักคือฉิงจิ่วมีอำนาจเหนือและสามารถแทนที่คนรับใช้ของเธอได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นทุกคนในลานบ้านของเธอจึงตัวสั่นด้วยความกลัวและไม่ได้พูดอะไรมาก

ฉิงจิ่วไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ เธอกำลังคิดว่าจะเป็นเจ้าของศาลาเล็กๆ หลังนี้ สาวใช้เหล่านี้ล้วนมีหน้าตาธรรมดา เป็นการดีที่สุดที่จะหาชายหนุ่มรูปงามสักสองสามคนมาปรนนิบัติพวกเขา ทุกวันเมื่อลืมตาขึ้นก็จะงดงาม มันสะดุดตามาก

หลังอาหารเช้า ฉิงจิ่วก็หลับสบาย เธอนอนทั้งวันทั้งคืน เธอลืมตาและจ้องมองไปที่ห้องโบราณและมีกลิ่นหอมเหนือศีรษะของเธอ ชั่วขณะหนึ่งมันไม่จริง เธอส่ายหัวและตระหนักว่าเธอไม่ใช่นายน้อยคนที่เก้า ฉิงจิ่ว อีกต่อไป แต่เธอกลับเป็น หญิงคนแรก ที่หยิ่งยโสและครอบงำของตระกูลฉิง ใน แคว้นตงเฉิน

“คุณหนู ตื่นแล้วหรือ ท่านอาจารย์มาที่นี่สามครั้งเมื่อคืนนี้และท่านกำลังหลับอยู่ ท่านอาจารย์ฝากข้อความไว้ว่าเขาจะตามหาท่านเมื่อท่านตื่น!”

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่อยู่นอกประตูรายงานอย่างทันท่วงที อาจเป็นเพราะเธอได้ยินว่าฉิงจิ่วลุกขึ้น

"เข้าใจแล้ว."

ฉิงจิ่วลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอยืดหลังและมองหน้าไฝสีแดงเลือดในกระจก... "ลืมมันไปเถอะ มันน่าเกลียด มันไม่สะดุดตาเลยจริงๆ"

แม้ว่าเธอจะอาศัยอยู่ในตระกูลเมืองหลวง แต่ด้วยใบหน้าที่น่าเกลียดเช่นนี้ เธอรู้สึกเบื่อเธอทุกวันจริงๆ

เมื่อนึกถึงครั้งที่สามที่ภูเขาฉิงจิ่งทานมาหาเธอ ฉิงจิ่วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แน่นอน เธอรู้ว่าทำไมชายชราถึงตามหาเธอ เขาแค่ถามถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวานนี้ และเธอรู้ได้อย่างไรว่าฉิงหรงกำลังตั้งครรภ์...

เธอไม่มีคำอธิบายที่ดีสำหรับทักษะทางการแพทย์ของเธอ เนื่องจากเธอไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ เธอจึงปล่อยให้ชายชรารอ วันนี้เธอจะออกไปสำรวจถนนโบราณ

เธอเดินโซเซออกจากศาลาเล็ก ๆ และพบกับแม่บ้านลุงหวังระหว่างทาง

"ท่านผู้อาวุโส ท่านจะไปไหน อาจารย์กำลังทานอาหารเช้าอยู่ที่ห้องโถงด้านหน้า ท่านอยากไปกับเขาไหม"

ฉิงจิ่วโบกมือของเธอ “ไม่จำเป็น บอกชายชราว่าข้าจะซื้อขนมให้เขา”

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็ออกจากคฤหาสน์ไปโดยไม่รอการตอบรับจากลุงหวัง

ว่ากันว่าเป็นเวลาเช้าตรู่ แต่ก็สายไปแล้ว ถนนในเมืองหลวงมีชีวิตชีวามากและร้านค้าทั้งสองฝั่งของถนนก็เปิดตั้งแต่เช้าตรู่ มีพ่อค้าแม่ค้ามากมายบนถนน และมีของขายทุกประเภท

ฉิงจิ่วรู้สึกว่ามันค่อนข้างสดชื่นและไม่ได้ปฏิเสธชีวิตโบราณแบบนี้

เธอไม่ได้พาสาวใช้มาด้วย เธอเดินเล่นคนเดียวและมีขนมมากมายตลอดทาง ไม่มีน้ำตาลซึ่งอร่อยอย่างน่าประหลาดใจ

อย่างไรก็ตาม ระหว่างทาง ผู้คนมากมายกำลังมองมาที่เธอ เนื่องจากปานบนใบหน้าของเธอน่าเกลียดจริงๆ เธอจึงกล้าที่จะหลบหนีด้วยใบหน้าที่น่าเกลียดนี้

ฉิงจิ่วรู้สึกหดหู่ใจ เธอมักจะชอบสิ่งสวยงามเป็นพิเศษ ถ้าคนอื่นชื่นชมความงามของเธอ เธอคงมีความสุขน่าดู แต่ถ้าเป็นตรงกันข้ามเธอคงไม่สวย...

ทันใดนั้น พวกเขาผ่านร้านพื้นบ้าน ฉิงจิ่วจึงเข้าไปซื้อหมวกแบบมีม่าน ด้านหน้ามีผ้าโปร่งสีดำชั้นหนึ่งปิดหน้าเธอไว้ ในเวลานี้ ฉิงจิ่ว อารมณ์ดีขึ้น

นอกจากร้านเสื้อผ้าแล้ว ก่อนที่พวกเขาจะหยุดนิ่ง พวกเขาเห็นว่าคนเดินถนนและพ่อค้าแม่ค้าบนถนนกำลังพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเอนตัวไปด้านข้าง ปล่อยให้ถนนโล่งกว้าง ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนว่า "หลีกไป ไปให้พ้น ราชาเสด็จมาแล้ว อย่าขวางทาง ท่านผู้สูงศักดิ์"

ผู้คนทั้งสองฝั่งของถนนยืดคอและมองกลับไปกลับมาราวกับว่าพวกเขากลัวว่าจะพลาดอะไรไป

ฉิงจิ่วตามสายตาของเขาและเห็นสาวงามสีม่วงผสมทองแบกคนสี่คน เก้าอี้เสลี่ยงประดับด้วยมุกขนาดใหญ่ และมีพู่สีดำและสีทองห้อยอยู่รอบๆ ภายใต้แสงแดดเจิดจ้า ให้ความรู้สึกหรูหราและหรูหรา

"เขาเป็นคนค่อนข้างใหญ่"

ทันทีที่เธอพูดจบ ชายหนุ่มที่ขายแตงโมหวานข้างๆเธอก็ดึงเธอไว้ “สาวน้อย ลดเสียงลง อย่าพูดเรื่องไร้สาระ ระวังจะถูกดึงออกจากลิ้นโดยราชาแห่งอายุยืน”

ฉิงจิ่วอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วมองใบหน้าที่ประหม่าและตื่นตระหนกของเขา องค์หญิงโฉ่วผู้มีอายุยืนยาวนี้ดูเหมือนจะยอดเยี่ยมทีเดียว

"องค์หญิงโฉ่วมีลักษณะอย่างไร"

ฉิงจิ่วกอดอกและหรี่ตา เธอกำลังดูการแสดงท่ามกลางฝูงชน เธอไม่สนใจว่าราชาผู้มีอายุยืนยาวคนนี้จะเป็นปีศาจชนิดใด เธอแค่อยากรู้ว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร เธอจึงถามอย่างเป็นกันเอง