บทที่ 9

พลบค่ำอบอุ่นและแสงแดดยามเช้าส่องทั่วสวน ฉิงจิ่วหาวและเดินไปที่สวนของตัวเองพร้อมกับความทรงจำของเขา เขาหรี่ตาและรู้สึกง่วงทันทีที่เขาผ่อนคลาย เขาต้องกลับไปนอน เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนทั้งคืน...

คืนที่แล้ว.

เมื่อคิดถึงเมื่อคืน เธอนึกถึงชายผู้อยู่ร่วมกับอมตะและปีศาจ เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เธอคงจะตายในไม่ช้า น่าเสียดายที่ความงามเป็นที่ชื่นชอบของเธอ

เขาจินตนาการถึงความงามของชายคนนั้นเมื่อคืนนี้ แต่ทันใดนั้นเขาก็เห็นเงาที่น่าทึ่งในป่าไผ่ต่อหน้าเขาท่ามกลางแสงหนาทึบ

ป่าไผ่เป็นสีเขียวมรกต และแสงยามเช้าก็อ่อนโยน ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นอาบแสงแดดอุ่นๆ เขาสวมชุดคลุมสีดำปักลายเมฆ มีจี้หยกมรกตห้อยอยู่ที่เอวและรองเท้าบูทนุ่มสีดำที่เท้า ใบหน้าของเขาแข็งแกร่งและหล่อเหลา คิ้วรูปดาบของเขาเอียงเข้าหาขมับ ดวงตาของเขาเหมือนเคลือบสี และร่างกายสีหมึกของเขาได้รับการตกแต่งด้วยความยับยั้งชั่งใจและไม่แยแส

ความง่วงหายไปในทันที และดวงตาของฉิงจิ่วก็เบิกกว้าง "ช่างงามอะไรเช่นนี้!

แต่วินาทีต่อมา หนุ่มหล่อก็หมุนรถเข็นและจากไปโดยไม่แม้แต่จะทักทาย...

ฉิงจิ่วกระพริบตา ความทรงจำช่วงปลายของ ฉิงจิ่วอยู่ในใจของเธอ

ชายคนนี้คือ ฉิงอวิ๋ ลุงของ ฉิงจิ่วเขาอายุเพียง 20 ปีและมีพรสวรรค์ที่โดดเด่น เขามีทักษะสูงในศิลปะการต่อสู้และครั้งหนึ่งเคยเป็นนายพลหนุ่มที่จักรพรรดิมอบให้ ทักษะทางวรรณกรรมและศิลปะการต่อสู้ของเขานั้นยอดเยี่ยมมาก อย่างไรก็ตาม ในทริปฤดูใบไม้ผลิเมื่อสามปีที่แล้ว เขาตกม้าเพื่อปกป้องจักรพรรดิ เขาถูกม้าเตะขาหัก เขากลายเป็นคนพิการ

จากนายพลหนุ่มสู่คนพิการ...

ดวงตาของฉิงจิ่วเป็นประกาย ในความทรงจำของเธอ เจ้าของเดิม ฉิงจิ่ว ไม่เป็นมิตรกับลุงตัวน้อยคนนี้ เพราะเขาพิการ เธอจึงรู้สึกละอายใจและปฏิบัติต่อลุงคนนี้อย่างเย็นชา นอกจากนี้ ฉิงอวิ๋ ได้รับความเดือดร้อนอย่างหนักและไม่ค่อยออกไปข้างนอก ความสัมพันธ์ระหว่างลุงกับหลานเย็นชาลงเรื่อยๆ

เมื่อเห็นว่าร่างของ ฉิงอวิ๋ กำลังจะหายเข้าไปในป่าไผ่ ฉิงจิ่ว ก็ตื่นเต้นมากจนตะโกนว่า "ท่านลุง! รอหลานสาวข้าด้วย!"

เสียงดังที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ฉิงอวิ๋ ที่กำลังจะซ่อนตัวอยู่ในป่าไผ่ตัวสั่นและเกือบจะล้มลงกับพื้น เขาหันขวับไปด้วยความประหลาดใจและเห็นหลานสาวที่เคยเงยหน้ามองเขา บิดเอวแล้ววิ่งไปหาเขาด้วยสายตาเป็นประกาย...

รอยแตกปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเธอ “นางกินยาผิดหรือเปล่า”

ฉิงอวี่ วิ่งไปหา ฉิงอวิ๋ เพียงไม่กี่ก้าว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและเธอก็ยิ้มเหมือนแมว เธอยืนอยู่ตรงหน้า ฉิงอวิ๋ และถามว่า "ท่านลุง ท่านจะไปไหน?"

ฉิงอวิ่ ขมวดคิ้วและไม่พูด เขามองฉิงจิ่วขึ้นและลงด้วยสายตาเย็นชา เขาไม่รู้ว่าหลานสาวของเขากำลังทำอะไรอยู่

ฉิงจิ่ว จ้องมองที่ ฉิงอวิ๋ ด้วยรอยยิ้ม เธอไม่กลัวเขามองเธอขึ้นและลง ยังไงก็ตาม คงไม่มีใครคิดว่าเธอเป็นวิญญาณจากต่างโลก

“ท่านลุง ข้าจะพาท่านออกไปอาบแดด”

ฉิงอวี่ไม่สนใจเธอ และฉิงจิ่วก็ไม่รู้สึกเคอะเขิน การได้อยู่กับสาวงามก็เป็นสุข

"ไม่จำเป็น."

มือของ ฉิงจิ่วอยู่ในรถเข็นแล้ว ฉิงอวี่ที่เงียบมาตลอดในที่สุดก็เปิดปากพูด

ดวงตาของ ฉิงจิ่วอ่อนลง “โอ้ ไม่เพียงแต่หล่อเท่านั้น แต่เสียงของเขายังต่ำและมีเสน่ห์อีกด้วย หูที่สวยงามของเขากำลังจะตั้งท้อง”

“งั้นข้าไปส่งท่านที่ห้องได้ไหม”

ฉิงจิ่วยังคงพูดต่อไป สรุปแล้วเธอต้องการกระชับความสัมพันธ์ของเธอกับลุงของเธอให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น เธอจะชดเชยความรู้สึกแย่ๆ ที่ฉิงจิ่วทิ้งไว้ให้เธอหลังจากสร้างปัญหามากมาย