บทที่ 7

ฉิงจิ่วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดูเย่อหยิ่งและเกเร เห็นได้ชัดว่านางกำลังยั่วยุเขา

ฉิงอวิ๋นเทียนพ่อขอนางเสียชีวิตเพื่อช่วยฮ่องเต้ เสด็จพ่อของเขาไม่เพียงแต่แต่งตั้งให้นางเป็นว่าที่พระชายาเท่านั้น แต่ยังมอบเหรียญทองให้นางเพื่อช่วยนางให้พ้นจากความตายอีกด้วย ดังนั้นจึงไม่มีใครทำอะไรนางได้

ฉู่เย่รู้สึกเลือดเดือดเมื่อเห็นฉิงจิ่วได้รับสิ่งที่นางต้องการ เขาแทบรอไม่ไหวที่จะตบผู้หญิงหน้าตาอัปลักษณ์ตรงหน้าให้เป็นเนื้อบด

"ฉิงจิ๋วจิ่ว เจ้าไม่ได้กลับบ้านตอนกลางคืนและหนีไปกับบุรุษ เจ้าไม่สนใจใบหน้าของราชวงศ์ เจ้าคิดว่าแค่มีเหรียญทองก็รอดตายได้งั้นหรือ? ฮึ่ม วันนี้ ข้ามาที่นี่เพื่อยกเลิกการหมั้น”

ฉู่เย่กัดฟันและจ้องมองไปที่ฉิงจิ่ว เมื่อมองไปที่ปานสีแดงบนใบหน้าของนาง เขาก็รู้สึกขยะแขยงจนไม่อยากทำอะไรกับผู้หญิงคนนี้ที่ชื่อฉิงจิ่ว เขาต้องยกเลิกการแต่งงานในวันนี้

ฉิงจิ่วเลิกคิ้ว พูดตามตรง นางไม่ชอบฉู่เย่แม้แต่น้อย เขาหน้าตาดีแต่ไม่ถึงมาตรฐานของนาง เขาเนี่ยนะจะถอนหมั้นนาง?

"ฉิงจิ่ว เจ้า...!"

ฉิงจิ่งซานที่เงียบมาตลอดกำลังจะพูดเมื่อฉิงจิ่วเดินไปหาเขาในไม่กี่ก้าว จากสีหน้าเขา เขาดูไม่ค่อยดี หน้ากลับเป็นสีขาวอมเทาแทน นี่คือสัญญาณแห่งความตาย

หัวใจของฉิงจิ่วหนักอึ้งเล็กน้อย แต่นางรู้ว่าไม่ใช่เวลาที่ดีที่จะตรวจร่างกายของเขา ดังนั้นนางจึงวางความเคร่งเครียดบนใบหน้าของนางและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ท่านผู้เฒ่า ท่านไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ข้าจะจัดการกับเรื่องในวันนี้เอง"

ชายชราโกรธมากจนแทบจะเป็นลม เขาเป็นห่วงหลานสาวมากขึ้นเรื่อยๆ นางเรียกเขาว่าอะไรนะ? ท่านผู้เฒ่า... ไม่แม้แต่จะเรียกเขาว่าปู่ด้วยซ้ำ

ฉิงจิ่งซานดื่มชาในอึกเดียวด้วยความโกรธ แต่เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เขาต้องการดูว่าหลานสาวของเขากำลังจะทำอะไร

เมื่อเห็นว่าคิ้วของของฉิงจิ่งซานเลิกขึ้น แต่เขาไม่ต้องการดุนางต่อหน้าผู้คนมากมาย ร่องรอยของความอบอุ่นฉายวาบไปทั่วหัวใจของฉิงจิ่ว เป็นเวลานานแล้วที่นางได้รับการดูแลเช่นนี้ แต่แล้วอีกครั้ง นางไม่คุ้นเคยกับฉิงจิ่งซาน ดังนั้นนางจึงไม่สามารถเรียกเขาว่าปู่อย่างไม่ตั้งใจได้

นางหยิบกาน้ำชาบนโต๊ะและรินชาให้ฉิงจิ่งซานด้วยรอยยิ้ม จากนั้นนางก็หันกลับมา แต่สายตาของนาฝไม่ได้จับจ้องไปที่ฉู่เย่ นางมองไปที่ฉิงหรงแทน

ในขณะนี้ ใบหน้าครึ่งหนึ่งของนางถูกปิดด้วยผ้าโปร่ง อาจเป็นเพราะนางหายจากอาการตกใจและหวาดกลัวแล้ว ในเวลานี้ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“พี่รอง ข้าได้ยินมาว่าท่านเห็นข้าหนีไปกับบุรุษด้วยตาของท่านเองใช่ไหม”

นางพูด เสียงของนางไพเราะเสนาะหูแต่กลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

ฉิงหรงกัดฟันและจ้องมองฉิงจิ่วด้วยความไม่พอใจ ตอนนี้นางไม่มีทางหันหลังกลับ นางต้องยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ดังนั้นนางจึงกล่าวโทษฉิงจิ่ว อย่างไรก็ตาม คนขับรถม้าก็ไม่มีชีวิตอยู่อีกต่อไป

“ใช่ เมื่อคืนข้าเห็นเจ้ากับเฟิงเอ๋อร์ออกไปข้างนอกกับตาและเพราะข้าพบเจ้า เจ้าก็เลยข่วนหน้าหน้า เจ้าไม่กลับมาทั้งคืนและกลับมาเมื่อเช้านี้ ใครจะรู้ว่าเจ้าไปทำอะไร ?”

"ฉิงหรง"

ฉิงจิ่งซานตะโกน ดวงตาที่เหมือนเสือของเขาเบิกกว้าง และเห็นได้ชัดว่ามีคำเตือนอยู่ในนั้น

ฉิงหรงมองไปที่ปู่ของนางอย่างไม่เต็มใจและดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยน้ำตา ปู่ของนางเป็นหัวหน้าครอบครัว แต่หัวใจของเขามักเข้าข้างผู้หญิงอัปลักษณ์คนนี้เสมอ ใบหน้าของนางพังยับเยิน แต่นางได้รับการปลอบโยนเพียงไม่กี่คำ “นางมีสิทธิ์อะไรมาเป็นว่าที่พระชายาตามที่พ่อที่ตายไปของนางวางแผนไว้? ถ้าอย่างนั้นข้าจะไม่ให้นางได้เป็นว่าที่พระชายาแน่”

"ฉิงจิ่ว เจ้ามีอะไรจะพูดอีกหรือ? เจ้าเป็นผู้หญิงที่เลวทรามต่ำช้า"