บทที่ 3 ไอติมหลากรส (1)

บทที่ 3

ไอติมหลากรส

ไอลดาสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อรับรู้ว่าไอเย็นของแอร์ภายในห้องมันกระทบกับร่างกายเปล่าเปลือยที่มีผ้าห่มคลุมกายเอาไว้เพียงครึ่งเดียว ดวงตากลมโตค่อยๆ ลืมขึ้นมาช้าๆ และพยายามส่ายหน้าไปมาเพื่อสลัดความปวดร้าวที่เกิดขึ้นกับร่างกายสาว เพราะกว่าที่คนตัวโตจะปล่อยให้เธอนอนหลับจริงๆ ก็เกือบรุ่งสาง ไม่อยากจะเชื่อว่าวิคเตอร์จะมีพละกำลังล้นเหลือขณะที่เธอแทบสลบคาท่อนเอ็นของเขาอยู่หลายครั้ง

“อื้อ...เจ็บจัง” มือบางยกขึ้นจับที่แขนขาของตัวเองอย่างเมื่อยล้า จากนั้นดวงตาสวยก็ค่อยๆ ปรับสายตามองไปทั่วห้องที่ตอนนี้ไม่มีใครนอกจากเธอเพียงคนเดียว เขาไปแล้วผู้ชายบ้าเซ็กซ์คนนั้น

ไอลดาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียงโดยเอาหลังพิงกับหัวเตียงอย่างอ่อนแรง มือน้อยเอี้ยวตัวไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่วางไว้ข้างหัวเตียงขึ้นมาเปิดหน้าจอดู ก็พบว่ามีข้อความและสายเรียกเข้าของยี่หวาเต็มไปหมด

(ไอ...เป็นยังไงบ้าง แกเงียบหายไปเลย แกโอเคไหม ฉันเป็นห่วงแกนะ) เมื่ออ่านข้อความที่เพื่อนรักส่งมามันยิ่งทำให้ไอลดาปล่อยน้ำตาของตัวเองออกมา เธอรู้ดีว่าเพื่อนรักห่วงตัวเองมากแค่ไหน แต่เธอถอยหลังกลับไม่ได้แล้ว เมื่อเดินหน้าก็จะเดินไปจนกว่าจะสุดทาง

ไอลดาตัดสินใจต่อสายโทรศัพท์หายี่หวาโดยพยายามทำเสียงให้ปกติมากที่สุดเพราะกลัวเพื่อนจะห่วง เธอกับยี่หวารักกันมาก มากพอที่จะยอมสละหลายๆ อย่างให้กันและกันได้

(ไอ...แกเป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนฉันโทร.จนมือหงิก เป็นห่วงแกทั้งคืนเลยนะ) น้ำเสียงที่ตื่นตระหนกของยี่หวามันเต็มไปด้วยความห่วงใยแต่จะทำยังไงในเมื่อเส้นทางนี้ไอลดาเลือกแล้ว

“ฉันได้เงินมาแล้วนะยี่หวา ฉันรบกวนยี่หวาไปบอกแม่ครูเรื่องการรักษาได้ไหม ฉันคงไม่ได้กลับไปที่บ้านอีกสักพักเลย ถ้ามีค่าใช้จ่ายอะไรส่งมาบอกฉันนะ ฉันจะโอนเงินไปให้” สามเดือนเท่านั้นกับการอยู่ที่นี่ เธอจะต้องกัดฟันอดทนกับความขมขื่นนี้เพียงเท่านี้แค่นั้น จากนั้นเธอจะเป็นอิสระจากความอัปยศที่ตัวเองได้เจอ

(ออกมาจากที่นั่นตอนนี้ไม่ได้เหรอไอ ฉันเป็นห่วงแกจัง ผู้ชายคนนั้นเป็นยังไงบ้าง เขาทำอะไรแกมากไหม)

“ไม่เป็นอะไร ฉันโอเค เขาไม่ได้ทำอะไรที่มันแย่เลยยี่หวา แกไม่ต้องเป็นห่วงนะ ฉันรบกวนแกไปติดต่อโรงพยาบาลเรื่องการรักษาแม่ครูให้ฉันก่อนนะ ถ้าทางนี้ลงตัวแล้วฉันจะกลับไปทำเรื่องเอง”

ไอลดาพยายามกรอกเสียงให้ดีที่สุดแม้ในใจอยากจะร้องไห้ออกมาก็ตาม เพราะถ้าแม่ครูรู้ว่าเงินค่ารักษามันมาจากการขายร่างกายของเธอเอง ถึงตอนนั้นแม่ครูอาจจะไม่อยากรักษาตัวแล้ว

“แล้วอย่าบอกแม่ครูนะว่าฉันมาที่นี่ บอกแค่ว่าฉันต้องไปฝึกงานสามเดือนก็พอ” ข้อตกลงระหว่างเธอกับวิคเตอร์มันมีเวลาไม่เกินสามเดือน หรือเขาอาจจะเบื่อเธอเร็วกว่านั้น ถึงตอนนั้นเธอจะได้กลับไปอยู่กับคนที่ตัวเองรัก

(แกแน่ใจใช่ไหมไอ มันโอเคใช่ไหม) ยี่หวาถามย้ำอีกครั้งเพราะฟังจากน้ำเสียงของเพื่อนมันก็ไม่ค่อยสู้ดีนัก