บทที่ 3 ไอติมหลากรส (2)

“คุณ” ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหูเล็ก ก็ชายหนุ่มเล่นพูดออกมาหน้าไม่อาย แต่เธอเขินอายไปหมดแล้ว

“ทำไม...รับไม่ได้เหรอ ฉันว่าร่างกายของเธอชอบร่างกายฉันจะตาย อย่าขัดใจให้ฉันหงุดหงิดเลยไอลดาอะไรที่ฉันสั่งเธอก็ต้องทำตามอย่าขัด” เสียงเข้มบอกอย่างดุกร้าว ในน้ำเสียงเจือปนไปด้วยความไม่พอใจ ไอลดาเหมือนจะเป็นคนที่เรียบร้อยแต่แท้จริงแล้วหญิงสาวกล้าที่จะพูดบางอย่างออกมาถ้ามันไม่เป็นผลดีต่อตัวของเธอเอง

“ค่ะ...ไอรู้ดีว่าตอนนี้ไอก็แค่นางบำเรอของคุณ ถ้าอย่างนั้นคุณอยากจะทำอะไรกับร่างกายของไอก็เชิญเถอะค่ะ แต่ไอจะนับวันรอที่จะไปจากที่นี่” ไอลดาบอกด้วยเสียงเศร้าและพยายามปลงกับการกระทำของชายหนุ่ม เธอรู้ว่าเขาเซ็กซ์จัดแต่มันไม่ควรจะขนาดนี้ แบบนี้กว่าจะหลุดพ้นจากเขาร่างกายเธอคงช้ำก่อนแน่นอน

“อย่ามาประชดฉันแบบนี้ไอลดา” มือหนากระชากเรียวแขนของไอลดาขึ้นมาพร้อมกับกัดฟันกรอดอย่างไม่พอใจ ไอลดาเป็นผู้หญิงดื้อเงียบจนอดทำรุนแรงกับเธอไม่ได้จริงๆ

“ไอเปล่าค่ะ ก็ไอจะทำตามที่คุณบอกทุกอย่างไงคะ จะเอาอะไรอีก” ใบหน้าหวานนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดเมื่อแรงกดที่ต้นแขนเพิ่มความรุนแรงมากขึ้น และก็รับรู้ว่าต้นแขนเล็กมันแดงและเป็นรอยอย่างแน่นอน

“เหอะ...เธอจำใส่สมองของตัวเองเอาไว้ให้ดีนะไอลดา เธอมันก็แค่นางบำเรอไม่ใช่เมียไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรกับฉัน ไม่ว่าฉันจะสั่งให้เธอทำอะไรเธอก็ต้องทำ และอย่ามาท้าทายอำนาจของฉันให้มากเพราะถ้าเธอรู้จักฉันดีเธอจะไม่ทำตัวงี่เง่าเหมือนเมื่อกี้”

กรามแกร่งขบเข้าหากันอย่างรุนแรงจนเส้นเลือดที่สันกรามปูดโปนน่ากลัว รังสีอำมหิตมันมีรอบตัวของชายหนุ่มเต็มไปหมด

“ค่ะ”

“ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว ฉันจะพาไปกินข้าว และช่วยอาบน้ำให้มันเร็วๆ ด้วยเพราะฉันไม่เคยรอใครนานๆ จำเอาไว้ไอลดา!!” ว่าจบมือหนาก็ปล่อยออกจากแขนเล็กพร้อมกับผลักเธอล้มหงายตัวลงบนที่นอนอย่างแรง

ไอลดารู้สึกตัวเองเจ็บช้ำเหลือเกิน เจ็บเกินกว่าที่ใครจะรับรู้ ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ชายแก่ตัณหากลับ แต่คนพวกนั้นคงไม่ได้มีแต่คำที่เหมือนด่าตลอดเวลาอย่างที่เขาทำ

“ค่ะ”

เสียงหวานตอบกลับแค่อย่างนั้นเพราะไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยอะไรอีกแล้ว พูดอะไรไปก็ผิดหมดและพอพูดไม่เข้าหูเขาก็จะแสดงท่าทีที่ไม่พอใจทุกครั้งจนเธอขี้เกียจจะพูดแล้ว

“นี่เธอประชดฉันอย่างนั้นเหรอไอลดา” วิคเตอร์มองสาวร่างเล็กที่กำลังก้าวเท้าลงจากเตียงอย่างเดือดดาลเมื่อคนตัวเล็กไม่ตอบอะไร เอาแต่ก้มหน้าเดินไป ส่วนคนที่ไม่เคยโดนใครเมินมาก่อนอย่างวิคเตอร์ถึงกับไม่พอใจจนต้องเดินไปกระชากเรียวแขนเล็กของไอลดาอีกครั้ง

“โอ๊ย...ฉันเจ็บนะคะ” สีหน้าเหยเกไม่ได้ทำให้วิคเตอร์สงสารเลยแม้แต่น้อย