บทที่ 104 หน้าตาเหมือนกัน

จอมพลไม่ง่วง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายวิดีโอของตัวเองกับผู้หญิงโง่ในอ้อมแขนส่งไปให้ลูกสาว

แล้วจึงขยับวันวิวาห์จากอ้อมแขนของตัวเองไปที่หมอนอย่างเบามือ เปิดผ้าห่มลุกขึ้นจากเตียง แล้วลงไปชั้นล่าง

ด้านล่าง ป้าสมกำลังยุ่งอยู่ในครัว

เห็นจอมพลเข้ามา ก็รีบหยุดงานในมือ：“คุณผู้ชาย”

จอมพลพยักหน้า：“คุณหญิงต้องพักผ่อนเยอะๆ วันนี้ให้พวกคุณหยุด อย่าไปรบกวนเธอ”

“ค่ะ”

ป้าสมรีบปิดไฟ รีบถอดผ้ากันเปื้อนออก แล้วออกไปจากคฤหาสน์อย่างไม่ส่งเสียงใดๆ

……

เมืองโตตู

ตอนที่จีรวรรณกับหนูกะทิกำลังกินข้าว จู่ๆโทรศัพท์ของหนูกะทิก็ดังขึ้น

เด็กสาววางตะเกียบแล้วหยิบโทรศัพท์มาทันที

จีรวรรณขมวดคิ้ว：“กะทิ ตอนกินข่าวอย่าเล่นโทรศัพท์สิ”

“ตาพลส่งมา”

จีรวรรณไม่พูดอะไรอีก

หนูกะทิเปิดวิดีโอของจอมพล

เห็นวันวิวาห์ที่หลับปุ๋ยในอ้อมแขนของจอมพล เด็กสาวเม้มริมฝีปากสีชมพูอย่างดีใจ

เหอะ！

ไม่ง่ายเลย

ตาพลเปิดใจแล้ว！

ก็แค่ดูเหมือนจะน่าเวทนากันหน่อยๆ บนหน้าผากทั้งสองคนมีแผล

เล่นยังไงกันเนี่ย？

หน้าผากชนกันเหรอ？！

จีรวรรณเห็นใบหน้าหลานสาวดูคาดเดาไม่ได้ จึงเหลือบมองไปด้านข้างอย่างอยากรู้อยากเห็น จากนั้นสีหน้าก็ดูแย่ขึ้นมาทันที

หลังจากส่งเด็กไปโรงเรียนอนุบาลแล้ว เธอโทรหาม่านฟ้าทันที

“ฟ้าจ๊ะ กลับประเทศมาทำไมไม่มาหาคุณน้าจีรวรรณล่ะ？”

ม่านฟ้าที่อยู่ปลายสายหัวเราะ：“คุณน้าจีรวรรณ ฉันอยู่เมืองนราวัณค่ะ รอฉันกลับไปเมืองโตตู จะไปเยี่ยมนะคะ”

ดวงตาจีรวรรณเป็นประกาย：“แสงใต้ ก็อยู่เมืองนราวัณหนูรู้ไหม？”

“รู้ค่ะ ฉันยังไปเยี่ยมเขากับ ……พี่สะใภ้”

แววตาจีรวรรณเฉียบคมเล็กน้อย：“ผู้ชายนี่ เที่ยวเล่นข้างนอกปกติมาก รอเขากลับเมืองโตตู พวกผู้หญิงต่ำๆเหล่านั้นก็จะหายไปเอง ฟ้าจ๊ะ ในแวดวงของพวกเรานี้ มีกิ่งทองใบหยกเยอะมากมาย แต่คู่ที่ความคิดเข้ากันได้กลับมีไม่เยอะ ความรู้สึกของหนูที่มีต่อพล น้ารู้มาตลอด สุภาษิตว่าไว้ว่า ชายจีบหญิงยากเหมือนเดินข้ามภูเขาสูง แต่หญิงจีบชายนั้นง่ายเหมือนเดินผ่านฉากกั้น พลค่อนข้างช้าในเรื่องความรู้สึก หนูต้องรุกหน่อย กล้าขึ้นมาบ้าง อย่ากลัว คุณน้าจีรวรรณสนับสนุนหนู”

“ขอบคุณค่ะคุณน้าจีรวรรณ วางใจได้เลย ฉันจะไม่ทำให้น้าผิดหวังแน่”

……

สถานกักกัน ห้องพบปะ

ทนายคนหนึ่งนั่งลงตรงข้ามมุนิน

มุนินเห็นมีคนมา สภาพจิตใจที่ห่อเหี่ยวก็กระฉับกระเฉงขึ้นมาทันที：“เขาส่งคุณมาใช่ไหม？คุณรับปากฉันแล้ว แค่ฉันรับทั้งหมดนี้ เขาก็จะปล่อยครอบครัวฉันไป ฉันยอมรับแล้ว คนในครอบครัวของฉัน ……”

ทนายกดมือไว้ สื่อให้เธอใจเย็น：“คุณวางใจเถอะ เจ้านายรักษาคำพูดเสมอ หลังจากเรื่องราวสิ้นสุดลง เขาไม่เพียงแต่ปล่อยคนในครอบครัวของคุณ แต่จะให้มีคนดูแลคุณอย่างดีในคุกด้วย ไม่ให้คุณลำบาก หากมีโอกาส พวกเราจะช่วยคุณออกไปอย่างเร็วที่สุด”

มุนินที่ทรมานมาหลายวันก็ร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดทันที

……

วันวิวาห์หลับจนฟ้ามืด

ตื่นมาด้วยความหิว

จอมพละกำลังทำงานกับคอมในห้องรับแขก ได้ยินก็เงยหน้ามา：“ตื่นแล้วเหรอ”

เขาปิดคอม เดินไปที่เธอ：“ไปกินข้าวสิ”

วันวิวาห์ถูกจูงเข้าไปในห้องทานข้าวอย่างมึนๆ

ตอนที่ผ่านหน้าห้องรับแขก เธอเห็นกระเป๋าเดินทางของตัวเองที่เดิมทีควรอยู่ในบริษัท ทันใดนั้นในหัวก็พอจะเข้าใจบางอย่าง

จอมพลมองไปตามสายตาของเธอ：“ผมให้คนย้ายของของคุณกลับมาแล้ว”

วันวิวาห์ละสายตาลงมองมือตัวเองที่ถูกเขากุมไว้ พูดเสียงแหบเบา：“ขอบคุณ”

จอมพลดึงเก้าอี้ออกมาให้เธอ