ตอนที่ 105
บทที่ 105 ได้รู้ถึงความเป็นคน
October 28, 2026
วันวิวาห์สวมหมวกปกปิดแผลบนศีรษะ เดินเข้ามาในห้องสอบป้องกันวิทยานิพนธ์
อาจารย์ที่ปรึกษายังคงเป็นสามคนนั้นเหมือนเดิม
เรียกได้ว่าพวกเขาประทับใจต่อวิทยานิพนธ์ของวันวิวาห์มาก ศึกษาไปหลายร้อยรอบ ถามไม่กี่คำถาม ก็ทำให้เธอผ่านมันไปได้อย่างราบรื่น
ออกมาจากห้องสอบป้องกัน ดร.คนางค์ยินดีกับเธอ：“ทางไปสู่ความสุขนั้นเต็มไปด้วยอุปสรรค ได้ใบปริญญามาสักที ก็แค่เสียดายที่การแข่งขันครั้งนั้น ต้องพลาดไปเพราะเรื่องไร้สาระเหล่านี้”
วันวิวาห์ยิ้มบางๆ：“ที่จริงแล้วการแข่งขันอะไรนั่น สำหรับฉันแล้วเป็นเพียงของที่ประดับให้ดูดีขึ้นเท่านั้น ที่จริงแล้วไม่สำคัญเลย ชนะหรือแพ้ สินค้าใหม่ของฉันเข้าตลาด ก็ประสบความสำเร็จเหมือนกัน”
ดร.คนางค์พอใจกับท่าทีของเธอมาก：“ชื่นชอบหรืออดสูล้วนไม่เก็บใส่ใจ ทำการวิจัยก็ต้องการทัศนคติอย่างเธอเนี่ยแหละ วิวาห์ อาจารย์เชื่อใจเธอนะ”
เธอถอนหายใจ：“และอาจารย์ก็ขอโทษเธอด้วย เดิมทีอยากหาผู้ช่วยสองคนให้เธอ สุดท้ายเรื่องราววุ่นวายจนเป็นแบบนี้ เรื่องที่เธอขออาจารย์โดยอ้อนวอนเพื่อพวกเขานั้น อาจารย์บอกทางโรงเรียนแล้ว แต่เรื่องนี้ส่งผลเลวร้ายเกินไป จำเป็นต้องไล่ออก แต่ว่าสามารถแนะนำงานที่เหมาะกับพวกเขาเป็นการส่วนตัวได้ ทางโรงเรียนไม่ติดใจให้พวกเขารับผิดชอบอีกต่อไป ถือเป็นการให้อภัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว”
วันวิวาห์พยักหน้า：“ขอบคุณค่ะอาจารย์”
บอกลาดร.คนางค์แล้ว วันวิวาห์กำลังจะกลับไป สายของโมโมะก็โทรมา
“วาห์ รีบดูฮอตเสิร์ช”
ตอนนี้วันวิวาห์ได้ยินคำว่าฮอตเสิร์ชสองคำนี้แล้ว ก็มีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างเดียว หัวใจหมองหม่นลงไป
โมโมะไม่ให้หัวใจของวันวิวาห์ดิ่งลงไปนานนัก เธอพูดไปอย่างตื่นเต้น：“ภาชิระยกเลิกการแต่งงานกับวาเลนไทน์ฝ่ายเดียว ห่าเอ๊ย！ในที่สุดไอ้สารเลวนี้ก็ทำโดยพลการ”
วันวิวาห์ไม่ได้สนใจนัก แต่ก็หัวเราะอย่างให้ความร่วมมือ：“ระบายความแค้นได้ดีมาก แต่ว่าตอนนี้ฉันไม่แคร์แล้ว พวกเขาอยากทำอย่างไรก็ทำไปเถอะ ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขามาส่งผลกระทบต่ออารมณ์ตัวเอง”
“ก็ใช่”โมโมะเห็นด้วย：“ที่สำคัญคือสองคนนี้เลวมาก”
วันวิวาห์：“วาเลนไทน์ทะเยอทะยานเกินไป หลังจากภาชิระเจออุปสรรค ถ้าเธอไม่ดูถูกเขา พวกเขาน่าจะไม่มาถึงจุดนี้ แต่ว่าตอนนี้ตระกูลโสธรณาลัยตกต่ำแล้ว พูดถึงแล้ว ตระกูลเหรัญเมธีน่าจะใช้วิธีของคนอื่นมารับมือกับคนนั้นเอง”
เม้าท์คุยกันไปแป๊บหนึ่ง เธอก็ถามอย่างเป็นห่วง：“สองวันนี้เธอเป็นไงบ้าง？”
โมโมะพูดอย่างไม่แคร์นัก：“เฮ้อ แค่ตกใจนิดหน่อย จะเป็นอะไรได้”
เธอลังเลเล็กน้อย แล้วพูด：“วาห์จ๊ะ วันนี้สภาพจิตใจฉันไม่ดีเท่าไหร่ ไม่ทันได้ขอบคุณคุณเทพบุตรแม่ฉันบอกว่าเธอมีช่องทางติดต่อเขา งั้นเธอนัดเขาออกมา พวกเราทำการขอบคุณเขาเป็นอย่างดีหน่อยเอาไหม”
วันวิวาห์ตะลึง ตั้งแต่เกิดเรื่อง กว่าเธอจะดีขึ้นก็ใช้เวลาถึงสองวันได้
สองวันนี้ยุ่งกับเรื่องสอบป้องกัน จนไม่ได้สนใจเรื่องที่จะขอบคุณเทพบุตรเลยจริงๆ
เธอพยักหน้า：“โอเค ฉันจะนัดเขาเลย แต่เขามาหรือไม่ ฉันไม่รู้นะ”
“เฮ้อ ขอบคุณหรือไม่เป็นความต้องการจากใจของพวกเรา จะรับไว้หรือไม่ก็อยู่ที่เขาแล้ว”
วันวิวาห์วางสาย คิดเล็กน้อย จึงส่งคำเชิญไปให้เทพบุตรในวีแชท
เทพบุตรไม่สนิทกับพวกเธอ บวกกับคนๆนั้นดูเหมือนไม่ว่างมากเท่าไหร่นัก
เดิมทีวันวิวาห์คิดว่าเขาจะปฏิเสธ
คิดไม่ถึงว่าส่งวีแชทหาไปสองสามวินาทีได้ ทางนั้นก็ตอบตกลงว่าจะมา
วันวิวาห์มองคำว่าโอเคนั้นแป๊บหนึ่ง แล้วจองร้านอาหารยามค่ำกับ โมโมะ จากนั้นส่งเวลาไปให้เทพบุตร แล้วเก็บโทรศัพท์เดินไปที่หน้าโรงเรียน
“วิวาห์”
มีคนเรียกเธอไว้
เป็นภาชิระ
ตอนนี้มันยากมากที่วันวิวาห์จะสนใจเขา จึงจะเดินเลี่ยงอ้อมเขาไป
“วิวาห์！”
ภาชิระรีบไปหยุดเธอ：“ผมมีไม่กี่คำอยากคุยกับคุณ”
“ฉันไม่มีอะไรต้องคุยกับคุณ”
ภาชิระพูดอย่างต่ำต้อย：“แค่ไม่กี่คำ พูดจบก็จะไป ต่อไปจะไม่รบกวนคุณเลย”
วันวิวาห์ยืนนิ่ง ไม่ไปไหน และไม่มองเขาตรงๆ