ตอนที่ 106
บทที่ 106 สามีแสนดี อย่าโกรธเลยนะ
October 28, 2026
วันวิวาห์กลอกตามองเขาอย่างเย็นเยียบปราดหนึ่ง“คุมคนของคุณให้ดี อย่าให้ทำตัวเหมือนสุนัขบ้าอีก ถ้ามีครั้งต่อไปฉันไม่ปล่อยไปง่าย ๆ แน่”
สะบัดมือที่เขาส่งกระดาษทิชชู่ให้ ก่อนจะก้าวเท้ายาวออกไป
ภาชิระบีบขยี้กระดาษทิชชู่เป็นก้อนไว้บนฝ่ามือ
วาเลนไทน์ได้สติกลับคืนมา พลางส่งเสียงสะอื้นไห้“ฮือ”
“พอแล้ว” ภาชิระตะเบ็งเสียงเกรี้ยวกราด“วาเลนไทน์ พวกเราถอนหมั้นกันแล้ว จากกันด้วยดีเถอะ วันหลังอย่ามาให้ผมเห็นหน้าอีก”
เขาจะไปแล้ว
วาเลนไทน์กระโจนเข้าไปจากด้านหลัง ก่อนจะโอบเอวเขาไว้แน่น ชนิดที่หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ยอมปล่อย “ชิระ ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้ว ฉันขอร้องล่ะ ได้โปรดอย่าจากฉันไปเลย ตอนนี้ฉันเหลือแต่คุณแล้วนะ ……”
“ไม่ คุณไม่ได้ผิด คนผิดคือผม ตอนนั้นผมตาบอดเอง ทอดทิ้งไข่มุกมาเลือกดวงตาปลา วาเลนไทน์ ผมไม่อยากเลือกผิดอีก ถ้าคุณสำนึกผิดจริง ๆ คุณควรกลับตัวกลับใจ หาหนทางชดใช้ความผิด ไม่ใช่หวังแต่ให้คนอื่นปรับตัวแก้ไขอย่างเดียว”
ภาชิระคลายมือเธอออก ก่อนจะผลักเธอไปด้านช่าง จากนั้นก็ก้าวเท้าเดินจากไปอย่างไร้หัวใจ
วาเลนไทน์เดินเซถอยหลังและทรุดตัวนั่งกับพื้น
“ชิระ ภาชิระ”
เธอร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตาย ทว่าภาชิระก็ทำเหมือนหูทวนลม ไม่เหลียวหลังกลับมามอง จากไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
คนรอบข้างชี้วาเลนไทน์แล้ววิพากษ์วิจารณ์กันยกใหญ่
“ผู้หญิงคนนั้นพยายามหลบหน้าแฟนหนุ่มของเธอ มันเหมือนมือที่สามเสียเมื่อไหร่?”
“เฮ้อ ช่างน่าสงสารจริง ๆ ฉันว่าผู้ชายมันไร้หัวใจเกินไป”
“หน้าตาผู้หญิงคนนี้ก็ไม่เลว ทำให้ผู้ชายจากไปอย่างไร้เยื่อใย คงไม่ใช่คนดีอะไร”
“คนน่าสงสารย่อมมีจุดน่าเกลียดชังแฝงอยู่ ใครจะไปรู้”
วาเลนไทน์ได้ยินก็กำหมัดแน่นขนัดด้วยความอายและโมโห
วันวิวาห์！
ฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่！
ไม่มีทาง！
วันวิวาห์พึ่งขึ้นรถ จอมพลก็โทรเข้ามา“คืนนี้ผมช่วยคุณนัดหมอจิตแพทย์ไว้ คุณเสร็จธุระเมื่อไหร่？”
“วันนี้ไม่ได้ค่ะ ฉันนัดกับโมไว้ค่ะ คืนนี้เลี้ยงข้าวผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตไว้ เขาช่วยเหลือขนาดนี้ ต้องแสดงความขอบคุณหน่อยสิค่ะ”
จอมพลเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวว่า“ได้”
วันวิวาห์วางสาย พลางถอนหายใจเสียงเบาบาง
จิตแพทย์ช่วยเธอตามหาลูกได้ไหม？！
……
โรงแรมเรดิสัน
วันวิวาห์ส่งเสื้อผ้าที่ซักสะอาดเอี่ยมออกไป“คุณเทพบุตรขอบคุณสำหรับเรื่องวันนั้นมากนะคะ ฉันซักเสื้อเรียบร้อยแล้วค่ะ”
เทพบุตรมองคนตรงหน้าและเสื้อผ้าที่ยื่นมาให้ก็ชะงักงันชั่ววูบ จากนั้นก็ยกยิ้มอย่างละมุนละไม “ผมเคยบอกแล้วว่าไม่ต้อง”
เขายื่นมือรับมา จากนั้นก็วางไว้ด้านข้าง
โอ้โห！
เทพบุตรที่ช่วยพวกเธอเป็นหนุ่มหล่อรูปงามเชียว
ดวงตาโมโมะเปล่งประกาย ยกไวน์แล้วลุกขึ้นยืน“เอ่อ พูดขอบคุณอย่างเดียวไม่ได้ คุณเทพบุตรค่ะ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตไว้นะคะ ฉันไม่อาจตอบแทนได้ ฉันขอดื่มให้คุณนะคะ”
วันวิวาห์ก็รีบยกไวน์แล้วลุกขึ้นยืน
เทพบุตรรู้สึกตลกขบขัน“ครับ”
จากนั้นก็ดื่มไวน์แดงในแก้วจนหมดเกลี้ยง
โมโมะยกนิ้วโป้งให้“สดชื่นมากค่ะ”
และเตรียมตัวจะดื่ม
เทพบุตรขวางอย่างสุภาพบุรุษ“ผมรับรู้เจตนาของพวกคุณสองคนแล้ว พวกคุณสองคน คนหนึ่งได้รับบาดเจ็บ คนหนึ่งตกใจกับเหตุการณ์ ดื่มไว้แล้วจะไม่ดีครับ ไม่สู้ดื่มน้ำผลไม้แทนก็ได้ครับ”
คนรูปหล่อไม่เพียงหน้าตาดี แถมยังอ่อนโยนอีกต่างหาก
โมโมะไม่ทันดื่มก็เริ่มเมาแล้ว“ได้ยังไงค่ะ แบบนี้ก็เหมือนพวกเราไม่มีความจริงใจที่จะขอบคุณสิค่ะ”
วันวิวาห์พยักหน้าเห็นดีเห็นงามด้วย
พวกเธอสองคนก็ดื่มทีเดียวหมดแก้วเช่นกัน
เทพบุตรอมยิ้ม ไม่ห้ามอีก
วันวิวาห์กับโมโมะไม่ได้เป็นคนเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้
บวกกับเทพบุตรก็เป็นคนคุยเก่ง อาหารมื้อนี้ พวกเขาสามคนจึงถูกกันอย่างสนุกสนาม
วันวิวาห์ไม่ได้ดื่มมากนัก แต่เป็นคนคออ่อน ไม่นานก็เริ่มรู้สึกเมาเล็กน้อย