บทที่ 107 อาวุธลับ

กลิ่นไวน์และกลิ่นประจำตัวของสาวน้อยโชยมาแตะจมูกจอมพลพร้อมเพรียงกัน จอมพลหายใจเข้าลึก ๆ เสียงแหบพร่าอย่างไม่รู้ตัว“วันวิวาห์ คุณกำลังเล่นกับไฟอยู่นะ”

“ไม่เล่นไฟ พวกเราเล่นอย่างอื่นกัน......”

สมองเฉื่อยชาของวันวิวาห์นึกออกว่าแล้วอาวุธลับที่โมโมะพูดถึงคืออะไร

เธอใช้มือใช้เท้าดันตัวเองลุกขึ้นจากผู้ชาย

ซึ่งระหว่างที่ลุกขึ้นเธอกดทับร่างเขาตรงโน้นทีตรงนี้ที กดจนจอมพลต้องสูดลมหายใจเย็นเข้า เส้นประสาทตรงหน้าผากกระตุกขึ้นกะทันหัน

วันวิวาห์เดินซวนเซ ทว่าคว้าถุงออกจากตู้เสื้อผ้าได้อย่างแม่นยำ พลางพูดอย่างลำพองใจว่า “อาวุธลับ”

เธอเทของในถุงออกมา

หลังจากพลิกดูไปมาแล้วก็ต้องแบะปากด้วยความเครียด“ใส่ยังไงเนี่ย？”

ดวงตาเย็นเยียบของจอมพลมืดมนกะทันหัน อารมณ์ราคะแล่นพล่าน พลางขบฟันกล่าวว่า“วันวิวาห์ รู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่？”

วันวิวาห์นั่งอยู่บนเตียง กำลังตั้งใจศึกษาชุดคอสเพลย์ตาข่ายในมือด้วยความรู้สึกท้อแท้และหดหู่ “รู้สิ ฉันเตรียมไว้นานแล้ว อยากจะเซอร์ไพรส์คุณหน่อย แต่ใครจะรู้ว่าถึงเวลานั้นฉันก็ทำไม่ได้……”

ดวงตาเจิดจ้าของเธอคล้ายกับไม่ได้เมา เธอละสายตาจากชุดคอสเพลย์ ก่อนจะมองจอมพลอย่างเชื้อเชิญ “ฉันเตรียมตัวไว้แล้ว ถ้าคุณไม่รังเกียจที่ฉันเคยคลอดลูก ตอนนี้ฉันจะไม่ต่อต้านเด็ดขาด……”

“วันวิวาห์รู้ไหมว่าผมเป็นใคร?”

“สามีของฉัน......จอมพล”

สองขาวันวิวาห์อ่อนยวบ น้ำเบาล่องลอยดั่งขนไก่กระทบหัวใจจนไหวหวั่น

จอมพลซุกหน้าลงระหว่างคอของเธอ พลางกัดแบบไม่แรงและไม่เบา พูดขบฟันว่า “ผมให้โอกาสคุณครั้งสุดท้าย ถ้าคุณไม่อยากจริง ๆ ผมจะไม่ฝืนใจคุณเด็ดขาด”

จอมพลตัวสั่นเทิ้ม

“จอมพลฉันรักคุณมาก ๆ ได้เจอคุณแล้วฉันถึงรู้ว่าผู้ชายคนอื่นล้วนเป็นสวะกันทั้งนั้น”

ดวงตาสุกสกาวของวันวิวาห์เกิดความชื้นขึ้น “คุณรังเกียจฉันใช่ไหม？”

จอมพลไม่ให้โอกาสเธอพูดแม้แต่คำเดียวอีก จับแก้มเธอแล้วจูบอย่างดุเดือด ไม่ให้เธอมีโอกาสถอยเลย

……

ฤทธิ์แอลกอฮอล์เป็นของดีเลิศจริงแท้

วันถัดไป

วันวิวาห์ตื่นมา ร่างกายประหนึ่งแยกชิ้นส่วนแล้วมาปะติดปะต่อกันใหม่ รู้สึกปวดระบมไปหมด

ภาพเมื่อคืนวานก็ผุดขึ้นจากความเจ็บปวดนี้

วันวิวาห์สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วมุดหน้าเข้าใต้ผ้าห่ม

ผ้าห่มมีกลิ่นความหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่ม และยังกลิ่นกายบุรุษของจอมพลร่วมด้วย

วันวิวาห์เริ่มเหม่อลอย

นึกถึงภาพเมื่อคืนแล้วก็รู้สึกเขินอายจนหน้าแดงระเรื่อย อายจนอยากหาถ้ำหลบสักสามวัน

“ตื่นแล้วเหรอ?”

ประตูถูกเปิดออก เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายก็ดังขึ้น