บทที่ 108 งานแต่งงานที่น่าประทับใจ

จอมพล“ฉันเหมือนล้อเล่นเหรอ？”

กวินทร์เงียบ

จอมพลกล่าว“หลังจากที่จัดการทางนี้เสร็จ กลับเมืองโตตูฉันจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้เธอ อีกเรื่อง ผู้ช่วยคนนั้นที่ไปทำร้ายเธอจนบาดเจ็บที่มหาลัย จัดการซะ ”

กวินทร์พยักหน้า“……ครับ”

……

เชลน่าคอสเมติกส์

เทียนแขวิ่งพรวดพราด จะเข้ามาโดยพลการ

รปภ.ขวางเธอเอาไว้ เธอก็จึงเอะอะโวยวายอยู่ที่หน้าประตู

กว่าบริษัทจะฟื้นฟูภาพลักษณ์ใหม่ขึ้นมาได้ วันวิวาห์ไม่อยากให้ต้องพังลงไปอีก จึงให้คนปล่อยเธอเข้ามา

“พูดมา วันนี้มีจุดประสงค์อะไรอีก ？”

เทียนแขเดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทีดุดัน“ฉันคิดดูแล้ว ข่าวคราวเกี่ยวกับแม่ของเธอฉันเก็บเอาไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร ขอแค่เธอยกบริษัทให้เลนไทน์สักหนึ่งแห่ง ให้เขาได้ลงหลักปักฐาน ฉันจะพาเธอไปหาแม่ผู้ให้กำเนิดของเธอทันที”

“คิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ ？”

วันวิวาห์ยิ้มเยาะ“ก่อนที่ฉันจะเรียกรปภ.มา กลับไปซะ อย่าให้ฉันต้องจัดการกับพวกคุณ ยังมีอีกเรื่อง อย่าเอาเรื่องนี้มากวนใจฉันอีก ญาติที่ไม่เคยเจอหน้า คุณคิดว่าฉันจะสนใจเหรอ ? หากเขาเป็นพวกหิวโหยเหมือนคุณขึ้นมาจะทำยังไง ? ฉันไม่ใช่ยกหินขึ้นแล้วหล่นทับใส่ขาตัวเองหรอกเหรอ ？”

“จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ นี่เป็นรูปล่าสุดของเขา ”

เทียนแขหยิบรูปถ่ายออกจากกระเป๋า แล้วโยนไปตรงหน้าวันวิวาห์

วันวิวาห์หลุบตาลง เห็นคนในรูปก็ตกตะลึงในทันที หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

นั่นเป็นรูปถ่ายล่าสุด

ผู้หญิงในรูปดูคล้ายวันวิวาห์มาก แค่ไม่ได้อ่อนวัยแล้ว ใบหน้ามีรอยย่นของกาลเวลา

ต่อให้เป็นแบบนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็ยังดูมีเสน่ห์อยู่มาก

เรียบร้อย และสวยงาม

เธอเอื้อมมือไป กำรูปถ่ายไว้ในมือ คิ้วขมวดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เทียนแขรู้สึกพอใจกับปฏิกิริยานี้ของวันวิวาห์เป็นอย่างมาก“ทำไม ตอนนี้เชื่อแล้วเหรอ”

ใบหน้าของวันวิวาห์กลับมาปกติอีกครั้ง โยนรูปถ่ายทิ้ง“ดูเหมือนมากจริงๆ คุณไม่จำเป็นต้องมาเล่นลิ้นอะไรกับฉัน ข้อมูลก่อนหน้าที่คุณให้ ฉันเอาไปตรวจสอบดูแล้ว ผ่านไปกว่าสิบยี่สิบปี ไม่มีนักแสดงคนนั้นที่คุณว่า สำหรับรูปถ่าย ผู้คนบนโลกมากมายขนาดนี้ จะมีคนที่หน้าคล้ายก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร”

เทียนแขนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าวันวิวาห์“ฉันบอกไปแล้ว ว่าเรื่องทั้งหมดนั้นฉันก็แค่ได้ยินมาจากคุณท่านอีกที เพื่อสืบหาเรื่องแม่แท้ๆของเธอ ฉันก็ใช้ความพยายามไปไม่น้อยเหมือนกัน ”

“ลำบากคุณแล้ว เอาล่ะ เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว ข้อเสนอแนะของคุณฉันจะเก็บไปพิจารณา คุณไปได้แล้ว ”

ใบหน้าของเทียนแขกักเก็บความโกรธเอาไว้ เค้นเสียงหึออกจากลำคอ “ยังไงก็ช่วยเร็วหน่อยละกัน อย่าให้ฉันต้องรอนาน”

วันวิวาห์ยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ไม่ได้ตอบโต้อะไร

เดิมทีคิดว่าเธอจะตกหลุมพรางของเทียนแขอีกครั้ง

สำหรับตอนนี้……ไหนๆก็แยกกันมากว่ายี่สิบปีแล้ว เธอไม่ได้สนใจเท่าไรหากจะต้องรอเพิ่มอีกวันสองวัน

เมื่อเทียบกันแล้ว คนที่รอไม่ได้คือเทียนแขต่างหาก

วันวิวาห์มองไปรอบๆห้องทำงาน พูดพึมพำ“โสธรณาลัยกรุ๊ปเป็นของคุณปู่ และเป็นสิ่งที่ท่านไม่อาจจะปล่อยวางได้จนวาระสุดท้ายของชีวิต ไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะเอามาทำเรื่องส่วนตัวได้ ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ใช่เอามันมาเพื่อสนองตัณหาและความโลภของพวกคุณทุกคน ！”

แม่ของเธอย่อมจะต้องตามหาแน่ๆ แต่ไม่ให้ใครเอามันมาใช้เพื่อผลประโยชน์แบบนี้！

วันวิวาห์ตามริชชี่มา “ช่วยฉันหาผู้เชี่ยวชาญเรื่องหยกให้ที ”

“ได้ค่ะ”

ริชชี่จดลงในสมุดบันทึก และวางแผนการเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ลงตรงหน้าวันวิวาห์

“นี่คือแผนการเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ และแผนสำรองฉุกเฉิน เชิญคุณลองดูก่อนค่ะ”

วันวิวาห์มองดู แล้วครุ่นคิด“ คุณเอาแผนการพวกนี้ ให้แต่ละแผนกดำเนินการตามแผนการ และให้เตรียมความพร้อมกันอย่างเต็มที่”

“ได้ค่ะ”

……

ตกดึก

คฤหาสน์โอรส

วันวิวาห์ล้างเครื่องสำอางออก มองดูใบหน้าที่ขาวผ่องของตัวเองผ่านกระจก ยิ้มด้วยความพึงพอใจ

รอยแผลเป็นบนใบหน้าก็แทบจะมองไม่เห็น แม้แต่รอยฟกช้ำที่หน้าผากก็หายเร็วกว่าปกติ

“จิ๊！ฉันนี่มันอัจฉริยะจริงๆ สามารถพัฒนาผลิตภัณฑ์เสริมความงามที่ยอดเยี่ยมแบบนี้ได้！”