บทที่ 109 เห็นทุกอย่าง

วันวิวาห์กดโทรหาเทพบุตร

แต่อีกฝ่ายไม่รับสาย

สงสัยมือถือจะเก็บไว้ในล็อกเกอร์

เมื่อคิดไปถึงหากสัญญานี้ได้ตกลงเซ็นมันสำเร็จก็จะมีมูลค่ากว่าหลายร้อยล้าน วันวิวาห์กัดฟัน เอาของให้กับพนักงานเพื่อนำไปเก็บไว้

ตัวเองไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำที่โรงแรมจัดเตรียมไว้ให้ และสวมเสื้อคลุมอาบน้ำทับ จากนั้นก็เอาเอกสารไปในห้องส่วนตัวดังกล่าว

ที่นี่เป็นโรงแรมที่มีน้ำพุร้อน

ตามชื่อเรียก เน้นเรื่องการแช่ออนเซ็นเป็นหลัก

ห้องส่วนตัวนี้ไม่ได้มีไว้แค่รับประทานอาหารเท่านั้น

แต่ละห้องยังมีสระน้ำด้วย เป็นน้ำพุร้อนจากเชิงเขา เพื่อให้แขกได้รับประทานอาหารและมีความบันเทิงด้วย

ในตอนที่วันวิวาห์เดินผ่านห้องรับรองที่ประตูปิดไม่สนิท กวาดตามองผ่านๆ บังเอิญเห็นเด็กคนหนึ่งกำลังดีดดิ้นอยู่ในน้ำ

“ช่วยด้วย……”

หลังจากน้ำเสียงที่โรยแรงของเด็กน้อยดังออกมา ร่างก็จมลงไปในน้ำทันที

วันวิวาห์ทิ้งข้าวของทุกอย่าง ไม่ทันได้ถอดแม้กระทั่งเสื้อคลุมก็รีบกระโดดลงไป

ตอนที่เธอช่วยชีวิตเด็กขึ้นมาได้ พ่อแม่ของเด็กก็กลับเข้ามาพอดี

เมื่อเห็นเด็กจมน้ำ ทั้งสองต่างก็ตกใจอย่างมาก รีบวิ่งเข้าไปหาแล้วนำตัวเด็กขึ้นมา

หลังจากปฐมพยาบาลเบื้องต้นเด็กก็สำลักน้ำออกมา

เสียง“อ้อก”ดังขึ้น เสียงร้องไห้ก็ตามมา

แม่ของเด็กกอดลูกเอาไว้ทั้งร้องไห้และพูดปลอบไปด้วย

พ่อของเด็กก้มตัวขอบคุณวันวิวาห์อยู่ซ้ำๆ “คุณผู้หญิง ต้องขอบคุณคุณมากๆ หากคุณไม่มาเห็นเข้า เราก็นึกภาพไม่ออกเลยจริงๆ……”

“ไม่เป็นไรค่ะไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อย ฉันก็เดินผ่านมาแล้วเห็นพอดีเท่านั้นเลยมาช่วยไว้ได้ทัน”

“ไม่ว่ายังไง คุณก็เป็นผู้ให้ชีวิตใหม่กับลูกของเรา ทิ้งเบอร์โทรศัพท์ให้เราไว้ได้ไหม สักสองสามวัน หากอาการของเด็กดีขึ้น เราจะพาลูกไปขอบคุณคุณด้วยตัวเองอีกครั้ง”

วันวิวาห์รีบโบกมือ “ไม่จำเป็นจริงๆค่ะ”

“ขอเถอะครับ”

แม่ของเด็กเดินเข้ามาหา อุ้มลูกเอาไว้แล้วมาร่วมวงสนทนาด้วยใบหน้าที่ซาบซึ้งใจ

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ประตูห้องก็ถูกรายล้อมไปด้วยผู้คน ราวกับฝูงลิง

วันวิวาห์รีบหาข้ออ้างแล้วแยกตัวออกไป

พนักงานเอาเสื้อคลุมอาบน้ำตัวใหม่มาให้“คุณวันวิวาห์ เชิญทางนี้ค่ะ เราจะเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้คุณ”

“ขอบคุณค่ะ”

วันวิวาห์ห่อชุดคลุมกับตัว กอดเอกสารและเดินตามพนักงานไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

……

ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าผู้ชาย

จอมพลเปลี่ยนกางเกงว่ายน้ำ สวมเสื้อคลุมอาบน้ำและเดินออกมาจากห้อง ก็ได้ยินเสียงร้องแปลกๆ

“โอ้แม่เจ้า แค่ข้างหลัง ฉันพนันได้เลยว่าคนรักใหม่ของฉัน ต้องเป็นสาวงามแน่ๆ！”

คนที่พูดคือคุณชายตระกูลมหาคุณสี่ตระกูลใหญ่ในเมืองโตตู ฮ่องเต้

ผู้ชายคนนี้เป็นวัยรุ่นหัวรั้นออกแนวบ๊อง แล้วยังราวกับคนอายุสิบแปดอยู่ตลอด

ย้อมผมสีน้ำตาลเข้ม หวีผมทรงตั้ง ต่างหูเพชรสีดำทำให้ดูเกเรมากขึ้น นัยน์ตาดอกท้อเห็นผู้หญิงก็อารมณ์ปั่นป่วน มุมปากมักจะยกหยักอย่างเกกมะเหรกอยู่ตลอด

ไม่เหมือนเจ้าพ่อตระกูลใหญ่เลย

จอมพลเงยหน้าขึ้น มองไปยังทิศทางเดียวกับฮ่องเต้อย่างเกียจคร้าน

แผ่นหลังเพรียวบางวูบไหว หายวับไปที่มุมทางเดิน

เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวถูกน่องอันเรียวยาวที่สวยงามของเธอพลิกเปิด พลิ้วไหวไปมาอย่างสง่า

จอมพลตะลึง ขมวดคิ้วมุ่นอย่างดุร้าย

ฮ่องเต้เห็นจอมพล พูดอย่างน่าเสียดายว่า“พี่พล พี่มาช้าไป เมื่อกี้……”

จอมพลยกมือขึ้น กดไปที่นาฬิกาอยู่สองสามครั้ง ก็มีเสียงของโทรศัพท์ดังขึ้น

“ตู้ด——ตู้ด——”

ไม่มีคนรับสาย

สีหน้าของจอมพลมืดมนทันที เหลือบมองไปยังฮ่องเต้และคนอื่นๆจากนั้นก็ไล่ตามไปในทิศทางที่ร่างนั้นหายไป

ฮ่องเต้ดูมึนงง“ พี่พลเขาเป็นอะไร？”

เขาถามราชันคุณชายตระกูลฐาดรที่อยู่ข้างๆจากสี่ตระกูลใหญ่ที่มาด้วยกัน

เมื่อเทียบกับเขา ราชันนั้นบริสุทธิ์และไร้เดียงสาราวกับนักศึกษาในมหาลัย

คุณชายราชันสุภาพอ่อนโยน พูดจาน้อยคำ“ สงสัยรำคาญนายเสียงดัง”