บทที่ 110 หึงเกินไป

วันวิวาห์โน้มตัวตามแรงดึงของเขา แล้วโถมลงที่อ้อมแขนของชายหนุ่ม

เทพบุตรโอบไปที่เอวของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว

ทั้งคู่ต่างตกตะลึงจนเหงื่อเย็นผุดซึม หัวใจเต้นรัว“ตึกตักตึกตัก” ไม่หยุด

วันวิวาห์รู้สึกว่ามือที่เอวนั้นร้อนจนเหมือนกำลังถูกลวก เมื่อยืนนิ่งได้ ก็รีบผละร่างออกจากอ้อมแขนของเทพบุตรในทันที

“ไม่เป็นไรใช่ไหม？”เทพบุตรหน้านิ่ง รู้สึกหดหู่อย่างอธิบายไม่ถูก

“ไม่เป็นไร ขอบคุณค่ะ”

เทพบุตรมองดูเธอ สติหลุดเล็กน้อย และไม่ได้พูดอะไร

วันวิวาห์รู้สึกอึดอัด พูดขอบคุณอีกครั้ง แล้วรีบเดินออกไป

หลังจากที่ร่างของหญิงสาวหายลับไป เทพบุตรก็เพิ่งมารู้สึกตัว หันหลังแล้วเดินเข้าห้องไป

ที่ไม่ไกลนัก

จอมพลมองไปยังชายหนุ่มแล้วรู้สึกคุ้นเคยมาก แต่ก็นึกไม่ออกว่าคนคนนี้เป็นใคร

ใบหน้าที่หล่อเหลาของชายหนุ่มดำขลับราวกับหมึก ดวงตาเย็นเยือกราวกับลูกธนู ระงับอารมณ์โกรธอันพลุ่งพล่านที่สามารถทำลายล้างคนได้

……

วันวิวาห์หันเดินเข้ามุมไปอย่างรวดเร็ว จวบจนคนที่อยู่ข้างหลังเธอลับตาก็จึงได้หยุดลง

เธอพิงไปที่กำแพง และกำลังจะผ่อนลมหายใจ จู่ๆประตูด้านหลังก็เปิดออก แขนข้างหนึ่งยื่นออกมา คว้าไปที่เสื้อคลุมอาบน้ำบนไหล่แล้วดึงเธอเข้าไปในห้องรับรองส่วนตัวนั่น

“อ๊าก！”

วันวิวาห์ร้องออกมาด้วยความตกใจ สองมือที่ถือหนังสือสัญญาทุบตีไปยังคนที่อยู่ข้างหลังนั้นทันที

ในจังหวะที่หนังสือสัญญากำลังจะตกกระทบลงบนใบหน้าอันหล่อเหลาที่กำลังขุ่นเคืองของอีกฝ่าย เธอก็ชะงักมือนั้นไว้โดยพลัน สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ“จอมพล？”

จากนั้นก็โมโห “คุณเป็นบ้าอะไร ทำแบบนี้หัวใจจะวายตายเอารู้ไหม ！”

ใบหน้าจอมพลปกคลุมไปด้วยความโกรธ“ ต่อให้ตายคุณก็ไม่ตายเพราะตกใจหรอก แต่จะตายเพราะรู้สึกผิด！”

วันวิวาห์มึนงง

ดวงตากลมโตของเธอกะพริบปริบๆ ขมวดคิ้ว“เมื่อกี้คุณเห็น ? และกำลังหึง？”

หน้าของชายหนุ่มดูแย่ขึ้นในทันที“คุณบอกคุณทำงาน นี่เหรองานของคุณ？”

วันวิวาห์เกี่ยวแขน ยกยิ้มแล้วคว้าไปที่แขนของชายหนุ่ม “ทำงานจริงๆ”

เธอยื่นหนังสือสัญญาที่เธอเกือบจะเอามันตีเขาเมื่อครู่ไปตรงหน้า เงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ“ลูกค้าอยู่ที่นี่ ไม่มีทางเลือก ก็เลยต้องมา โครงการหลายร้อยล้านเชียวนะ

นี่เป็นยอดสั่งซื้อที่ใหญ่ที่สุดหลังจากที่ฉันเข้ารับช่วงโสธรณาลัยกรุ๊ปและเป็นคนเจรจามาเองเลย ”

ใบหน้าของหญิงสาวหยิ่งผยอง ดวงตาสุกใสมองเขาอย่างตื่นเต้นและคาดหวัง ท่าทีที่กำลังรอคำชมก็แทบจะโบยบินออกจากร่าง

ความโกรธของจอมพลหายไปเกือบครึ่ง“ เซ็นสัญญา ต้องอยู่ในนั้นนานขนาดเลยเหรอ？”

วันวิวาห์เลิกคิ้วขึ้น

โห่ร้อง！

หรือตอนที่ตัวเองเข้ามาในนี้เขาก็เห็นอยู่ก่อนแล้ว ?

จิ๊！

ผู้ชายคนนี้ช่างขี้หึงเสียจริง

“ตอนที่ฉันเข้าไป ท่านประธานทั้งหลายต่างกำลังเล่นไพ่นกกระจอกกันอยู่ ฉันจะทำยังไงได้ ? ก็ต้องนั่งรอ ดึงพวกเขาให้ลุกจากโต๊ะมาได้แล้วเซ็นสัญญานี้สำเร็จ ใช้เวลาไปเท่านี้ก็ถือว่าเทพมากแล้ว ”

จอมพลเหลือบมองเธออย่างเย็นชา“อีกฝ่ายเป็นผู้ชาย ！”

ในสถานที่สับปะรังเคแบบนี้ หัวสมองที่สกปรกของพวกผู้ชายกำลังคิดอะไรอยู่ เขารู้ดีกว่าใคร！

วันวิวาห์รู้สึกอ่อนแรง จ้องเขม็งมองเขาด้วยความโกรธ“จอมพล คุณจะใช้ความคิดแย่ๆไปคาดเดาคนที่มีคุณธรรมไม่ได้ เมื่อครู่คนที่เขาเดินมาส่งฉันคนนั้นคือคุณเทพบุตร เป็นผู้มีพระคุณของฉันกับโม ลูกค้าทุกคนในนั้นเป็นเพื่อนของเขา รู้ว่าเขาอยากจะทำผลิตภัณฑ์ด้านนี้ พอดีกับที่เมืองนราวัณฉันก็ทำของพวกนี้อยู่ เขาก็เลยแนะนำให้รู้จัก”

“คุณเทพบุตร？”

จอมพลขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบหนังสือสัญญาในมือของวันวิวาห์มาเปิดดู

ชื่อที่ลงนามในหนังสือสัญญานั้นไม่คุ้นเคยเลย และไม่เคยได้ยินมันมาก่อน

“เขาชื่ออะไร？”ชายหนุ่มถาม

“เทพบุตร”

ดวงตาจอมพลดุดัน มองไปที่วันวิวาห์“มาจากเมืองโตตู？”

วันวิวาห์พยักหน้าให้อย่างไม่มั่นใจ“ฉันไม่ได้ถาม แต่ฟังจากสำเนียงแล้ว ก็เหมือนอยู่ ”

แม้เธอจะฟังสำเนียงของคนเมืองโตตูไม่ออก

เหมือนจอมพลในตอนแรก เธอก็ฟังไม่ออกเลย ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช้เวลาซะนานกว่าจะรู้ว่าเขาไม่ใช่น้าเล็กที่เธอตามหา