บทที่ 119 เจ็บมากและหายใจไม่ออกเป็นอย่างมาก

จอมพลหมดหนทาง：“โง่เสียจริงเลยนี่！”

มีเส้นทางลัดให้ไม่ไป จะบุกเข้าไปเอง

เธอรู้หรือไม่ว่า ที่เมืองโตตู มีตั้งกี่คนที่ขอให้เขาช่วยพูดให้พวกเขา？

แต่ผู้หญิงคนนี้กลับทำตรงกันข้าม

เห็นวันวิวาห์เอาแต่จ้องตัวเองโดยไม่พูดอะไร จอมพลได้แต่พยักหน้า：“ได้ คุณชอบทรมานแบบนี้ก็ตามใจ”

ยังไงซะตระกูลเขาก็ไม่ต้องพึ่งรายได้เธอมาเลี้ยงครอบครัว

ทั้งสองคุยกันสักพัก วันวิวาห์จึงนึกถึงมื้อดึกที่จอมพลเอามา

ทั้งสองกินมื้อดึกแล้วจึงกลับบ้านช้าๆ

ตอนที่นอนไปจนถึงเที่ยงคืน จู่ๆวันวิวาห์ก็ปวดท้อง

พอมีเรื่องวางยาอาหารก่อนหน้านี้ สายตาจอมพลจึงหม่นลงไป รีบพาเธอไปโรงพยาบาล

ผ่านการตรวจเพียงครั้งเดียว

พบว่ากระเพาะและลำไส้อาหารอักเสบเฉียบพลัน

พอเห็นผลตรวจ จอมพลก็ทั้งโกรธและตลก

พอรีบร้อน แม้แต่สามัญสำนึกพื้นฐานก็ยังหวาดกลัวไปหมด

จนกระทั่งให้น้ำเกลือ เขาจึงโล่งอก ใบหน้าเยือกเย็นนั้นต่อว่าอย่างไม่พอใจ：“เรื่องที่เพื่อนร่วมงานคุณอาหารเป็นพิษยังไม่ทันเคลียร์ คุณก็ไปกินอะไรมั่วๆอีกแล้ว อยากตายเหรอไง？”

วันวิวาห์หดตัวไปในผ้าห่มอย่างร้อนตัว：“ฉันไม่ได้สั่งเดลิเวอรี่ แต่ไปกินที่ร้าน และยังเป็นการเลือกของกินเล่นไม่กี่ร้านกินตรงนั้นเลย ไม่มีโอกาสให้ใครมาวางยาแน่นอน นอกจากนี้ ก็ไม่ใช่ความผิดของฉันด้วย เดิมทีกระเพาะฉันแข็งแรงมาก อาหารขยะอะไรก็กินได้หมด ไม่เคยท้องเสีย แต่ตั้งแต่มาอยู่กับคุณแล้ว กระเพาะก็อ่อนแอขึ้นมา”

จอมพลเกือบจะโกรธจนขำออกมา：“พูดแบบนี้แสดงว่าเป็นความรับผิดชอบของผมหมดเลย？”

วันวิวาห์อยากพยักหน้า แต่เห็นสีหน้าหม่นๆของชายหนุ่ม ก็ไม่กล้า

จอมพลอยู่กับเธอทั้งคืนที่โรงพยาบาล

พอรุ่งเช้าก็ให้คนเอาโจ๊กมังสวิรัติมาให้เพื่อบำรุงกระเพาะ

วันวิวาห์ยื่นมือไปรับ

จอมพลเลี่ยงออก：“ร้อน ผมป้อนคุณเอง”

ชายหนุ่มคนโจ๊กอย่างระมัดระวังเพื่อให้หายร้อน ทุกช้อนจะรอให้อุณหภูมิเหมาะสมถึงป้อน

วันวิวาห์รู้สึกเหมือนเป็นลูกสาวที่เขากำลังเอาใจ แต่กลับอบอุ่น และประทับใจมาก

พอมีแรงกระตุ้นมา ก็อยากสารภาพกับเขาถึงความตั้งใจเดิมของการแต่งงานก่อนหน้านี้

ยังไม่ทันพูด โทรศัพท์ของจอมพลก็ดัง“ติ๊ดติ๊ด”ขึ้นมา

น่าจะเป็นคนส่งวีแชทหาเขา

จอมพลวางชามลง หยิบโทรศัพท์มาดู

พอมองไป สายตาเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

มีความเยือกเย็นแผ่ไปทั่วร่างกาย อุณหภูมิในห้องคนไข้ลดลง

วันวิวาห์ดูไม่เข้าใจ：“เกิดอะไรขึ้น？”

จอมพลค่อยๆเงยแววตาที่เย็นชานั้นขึ้นมา สายตาเย็นชานั้นมองไปที่ใบหน้าเธอ

“ก่อนจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คุณมีอะไรจะบอกผมไหม？”

วันวิวาห์ก็ยิ่งไม่เข้าใจ：“พูดอะไรน่ะ？”

“คุณกระเพาะและลำไส้อาหารอักเสบเฉียบพลันได้ไง？”

“ก็……ไปกินของกินเล่นที่ถนนคนเดินไม่กี่อย่าง สุขอนามัยตรงนั้นคุณก็รู้ แต่ไหนแต่ไรมาก็……”

จอมพลหันโทรศัพท์ไป เอาหน้าจอไปอยู่ตรงหน้าวันวิวาห์

หน้าจอโทรศัพท์เป็นภาพใบหนึ่งที่เปิดไว้

ในรูปภาพ

เธอกับเทพบุตรกำลังนั่งอยู่ในร้านหม้อไฟ กำลังสนุกอยู่กับการพูดคุย

เขาถือหม้อไฟเสียบไม้สองสามไม้ แบ่งให้วันวิวาห์ครึ่งหนึ่ง

วันวิวาห์ก็ไม่ปฏิเสธ รับไปอย่างอารมณ์ดี

สายตาเยือกเย็นของจอมพลจ้องมองไปที่เธอ นิ้วมือเลื่อนไป

ภาพถ่ายผ่านไปทีละใบ

ภาพสุดท้ายอยู่ข้างถนน

วันวิวาห์คุกเข่าตรงหน้าขาเทพบุตรอย่างเชื่อฟัง จากท่าที่ดูจริงใจแบบนี้แล้ว มือสองข้างยื่นไปที่ขาของเขา เหมือนกำลังทำเรื่องน่าศักดิ์สิทธิ์อะไรอยู่