บทที่ 118 ผู้เล่นที่ใช้จ่ายเงินจำนวนมากในเกม

ได้ยินเสียงแล้วขนหัวลุก

วันวิวาห์ยันกำแพงไว้ถึงยืนได้มั่นคง แล้วรีบเข้าไปประคองเขา

“เทพบุตร คุณเป็นไงบ้าง？”

เทพบุตรเดินกะเผลกเล็กน้อย แต่ก็ยังยิ้มอย่างอบอุ่น：“ไม่เป็นไรแค่กระแทกไปเล็กน้อย”

“ได้รับบาดเจ็บแน่”

วันวิวาห์ประคองเขาไปนั่งตรงเก้าอี้นั่งพักด้านข้าง：“คุณรอฉันตรงนี้แป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวฉันมา”

พูดจบก็วิ่งไปร้านขายยาที่อยู่ไม่ไหล ไม่นาน ก็ถือถุงหนึ่งกลับมา

เธอหยิบของไปก็พูดไปว่า：“ม้วนกางเกงของคุณขึ้น”

เทพบุตรมองเธอหยิบเบตาดีน คัตตอนบัต ผ้าก๊อซ ปลาสเตอร์ และยังมีน้ำมันดอกคําฝอยออกมาจากถุง

เขายิ้มอย่างทำอะไรไม่ได้：“แค่กระแทกไปเอง ไม่เป็นไรมาก คุณทำซะยิ่งใหญ่แบบนี้ คนที่ไม่รู้จะคิดว่าได้รับบาดเจ็บรุนแรงได้”

ถึงจะพูดแบบนี้ไป แต่ก็พับขากางเกงขึ้น

บาดเจ็บไม่รุนแรง แค่เข่าถลอก

วันวิวาห์โล่งอก คุกเข่าลงไปตรงหน้าขาเขา：“ฉันก็ไม่รู้ว่าคุณบาดเจ็บอย่างไร เลยซื้อมาหมด ถ้ารุนแรง ก็ใช้น้ำมันดอกคําฝอยมานวดก่อน ให้เลือดไหลเวียน ดีที่แค่เข่าถลอก ฆ่าเชื้อก็น่าจะพอแล้ว”

เธอพูดไป ก็ตั้งใจฆ่าเชื้อและจัดการแผลให้เขา

จนไม่สังเกตว่าตรงมุมที่อยู่ไม่ไกล มีคนกำลังถือกล้อง“แชะแชะ”ถ่ายทั้งสองคนจากมุมที่ต่างกันไม่หยุด

จัดการแผลแล้ว วันวิวาห์เอาขากางลงให้เทพบุตรอย่างระมัดระวัง

“ใช่สิ ไม่ทันได้ถาม คุณรู้ได้ไงว่าคดีวางยาเกี่ยวข้องกับริชชี่？”

สายตาเทพบุตรสั่นคลอนเล็กน้อย จากนั้นพูดไปนิ่งๆว่า：“ถ้าผมบอกว่ารู้โดยไม่ได้ตั้งใจคุณต้องไม่เชื่อแน่ วันนั้นที่โรงแรมผมเห็นคุณสีหน้าไม่ดี ผมเป็นห่วง เลยใช้วิธีที่ไม่โปร่งใสเล็กน้อย ไปถามเพื่อนที่อยู่สถานีตำรวจ ถึงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนริชชี่ ที่จริงแล้วง่ายมาก แค่วิเคราะห์เล็กน้อยก็รู้ว่าคนที่อยู่ข้างกายคุณต้องมีปัญหาอะไรแน่ ไม่ใช่คนที่อยู่ข้างกายลงมือก็ต้องเป็นคนข้างกายคุณมีไส้ศึก ส่วนเป็นใครก็ไม่อาจแน่ใจได้ ดังนั้นผมเลยหาแฮ็กเกอร์ มาแฮ็กโทรศัพท์กับคอมของเพื่อนร่วมงานที่อยู่รอบตัวคุณ ……”

เขาหยุดลง รีบอธิบาย：“แต่คุณวางใจได้ อะไรที่เป็นความลับผมไม่ได้แตะต้องนะ”

วันวิวาห์ยิ้มแล้วนั่งลงเก้าอี้ที่อยู่ข้างเขา：“คุณจะแตะต้องก็ทำไม่ได้หรอก ของที่อยู่ในคอมและโทรศัพท์ของทุกคนในบริษัท แค่ผิวเผินทั้งนั้น ความลับที่แท้จริงอยู่ที่นี่”

เธอชี้ไปที่ศีรษะของตัวเอง

เทพบุตรยิ้มอย่างชื่นชม：“อิจฉาเด็กเรียนอย่างพวกคุณจริงๆ สุดยอดมาก”

วันวิวาห์พูดอย่างไม่แคร์：“ไม่เกี่ยวกับเด็กเรียนไม่เรียนหรอก แค่ถูกคนหลอกมาเยอะ เลยพอมีไหวพริบบ้าง”

“ว่ากันว่าคนเราจะเติบโตมาพร้อมความสูญเสีย ไม่ผิดเลยจริงๆ แต่ว่าวิวาห์ คุณก็อย่าประมาทมากไป เรื่องนี้ ผมว่าเลขาคุณคนนั้นไม่กล้าพอหรอก ไม่แน่อาจมีคนชักใยอยู่เบื้องหลัง ถ้าคุณไม่สะดวกออกหน้า เอาเรื่องนี้ส่งต่อให้ผมได้ ผมจะช่วยคุณสืบต่อไปเอง”

“น้ำใจนั้นฉันรับไว้ แต่ไม่จำเป็นหรอก สามีฉันช่วยหาแล้วค่ะ”

“สามี？！”

เทพบุตรมองเธออย่างตกใจ：“คุณอายุแค่เท่าไหร่เอง แต่งงานแล้ว？”

วันวิวาห์ยิ้มอย่างพอใจ：“แต่งงานไม่เกี่ยวกับอายุหรอก ถึงอายุสมรสตามกฎหมาย รักกัน อยากอยู่ด้วยกันตลอดไปก็ต้องแต่งกันอยู่แล้ว”

สายตาเทพบุตรดูลึกซึ้ง มุมปากนั้นยิ้มอย่างสง่างาม ถอนหายใจอย่างเสียใจ：“ผู้ชายที่ทำให้คุณที่แสนเพอร์เฟคก้าวเข้าสู่การแต่งงานได้ในวัยนี้จะต้องเป็นคนที่เพอร์เฟคมากแน่นอน”

“อือ เพอร์เฟคมากค่ะ”

นึกถึงจอมพล หน้าตาเธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มหวานออกมา