บทที่ 117 ชมจนหน้าแดง

เบ้าตาวันวิวาห์ร้อนผ่าว จมูกก็ร้อนผ่าวขึ้นมา

เธอพยักหน้าแรง：“เข้าใจ”

พูดจบ ก็เงยหน้าเล็กๆนั้นขึ้นมาแล้วโน้มตัวไป จูบไปที่ริมฝีปากของชายหนุ่ม

สายตาจอมพลดูลึกซึ้งขึ้นมา ทำกลยุทธ์สลับแขกเป็นเจ้าบ้าน แล้วรุกกลับทันที

จิตใจของทั้งสองเตลิดเปิดเปิง เกือบลุกเป็นไฟ

จอมพลพยายามควบคุมความเร่าร้อนในร่างกาย

เขาปล่อยเธอ พูดเสียงแหบ：“กินข้าวก่อน กินเสร็จค่อยจัดการคุณ”

วันวิวาห์หน้าแดง รีบหยิบตะเกียบขึ้นมาก้มหน้ากินทันที

จอมพลคีบอาหารให้เธอ：“รอคุณยุ่งกับสินค้าตัวใหม่เสร็จ ผมจะพาคุณไปร่วมงานเลี้ยงแห่งหนึ่ง มีแต่คนในวงการพวกเรา ไม่ว่าช้าหรือเร็วคุณก็ต้องรู้จัก อุ่นเครื่องไว้ล่วงหน้า”

วันวิวาห์เงยหน้าขึ้นจากชามข้าว ถามคำถามที่อยู่ในใจเธอมานาน：“จอมพล ทำไมคุณถึงมาที่นี่จากเมืองโตตูล่ะ？”

ตั้งแต่วันที่รู้ตัวตนของเขา คำถามนี้อยู่ในหัวเธอตลอด

ก็แค่การรู้จัก แต่งงานของทั้งสองทำให้เธออายที่จะถาม

ไม่มีความรู้สึกเป็นพื้นฐาน เมื่อของบางสิ่งพังลง ก็ไม่มีทางที่จะฟื้นคืนได้ตลอดไป

“คุณฉลาดขนาดนั้น ลองเดาดูสิ”

ทั้งสองสบตากัน วันวิวาห์หลบสายตาอย่างร้อนตัวไปก่อน ก้มหน้าลงไปกินอีกครั้ง：“เรื่องที่สามารถทำให้คุณพากะทิออกมาได้ สำหรับคุณแล้วจะต้องสำคัญมากแน่ และก็ยังไม่ใช่เรื่องเล็กด้วย ……”

จอมพลยิ้ม ไม่พูดอะไร

วันวิวาห์เหมือนไปโดนต่อมโมโหเข้า จู่ๆก็หุบปากลงทันที วางตะเกียบลงพูดอย่างตกใจ：“โหย ตัวตนของคุณจอมพลไม่ธรรมดาขนาดนี้ ถ้าให้คนเห็นว่าภรรยาคุณเป็นผู้หญิงเสียโฉม จะต้องถูกคนอื่นเยาะเย้ยแน่！”

เธอกำมือ：“ตั้งแต่นี้ไป ฉันจะใช้ยาสามครั้งต่อวันขึ้นไป เพื่อให้แผลเป็นบนใบหน้าหายไปโดยเร็วที่สุด สองสามวันนี้ไม่ได้พักผ่อนเท่าไหร่ ท่าทางก็ดูไม่ดีอย่างมาก ฉันต้องกินของบำรุงเลือดลมเสียแล้ว บำรุงอย่างดี ก่อนงานเลี้ยง จะต้องจัดการดูแลให้ดูสวยสดใส ให้คุณจอมพลของพวกเรามีหน้ามีตา”

ถึงรู้ว่าเธอจงใจพูดเอาใจตัวเอง แต่ก็ต้องบอกว่า เทคนิคนี้ได้ผลมาก

อารมณ์ของจอมพลนั้นดี รอยยิ้มซ่อนอยู่ระหว่างคิ้ว：“ไม่ต้องให้คุณทำอะไรหรอก ถึงตอนนั้นคุณแค่ยืนอยู่ข้างผม ผมก็ทำให้คุณเป็นผู้หญิงที่เปล่งประกายที่สุดท่ามกลางฝูงชนแล้ว”

ช่วงระหว่างคิ้วของวันวิวาห์นั้นดูเปล่งประกายขึ้นมา มองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเบิกบานใจ

เธอเชื่อว่า เขาพูดแล้วจะต้องทำได้แน่

แต่เงื่อนไขเบื้องต้นคือ ความสัมพันธ์ของพวกเขาดีเสมอมาแบบนี้

ไม่รู้ว่าทำไม ช่วงนี้ทุกครั้งที่เธอรู้สึกมีความสุข ความวิตกกังวลที่อยู่ภายในใจจึงค่อยๆออกมาเงียบๆ

……

หัวหน้าใหญ่ๆในบริษัทจู่ๆก็เข้าโรงพยาบาลไปเป็นครึ่ง วันวิวาห์จึงจัดการเรื่องผลิตภัณฑ์ใหม่เพียงคนเดียว ยุ่งจนหัวหมุน

เธอยืนอยู่ที่โกดังโรงงาน ตอนที่มองผลิตภัณฑ์ใหม่แต่ละอันถูกขนส่งเข้ามา เธอก็ชื่นใจจนมึนเล็กน้อย

โทรศัพท์ดัง วันวิวาห์จึงได้สติคืนมา

“ฮัลโหล คุณเทพบุตร”

“คุณเอาแต่เรียกคุณเทพบุตรคุณเทพบุตรแบบนี้ ไม่เหนื่อยเหรอ？”

วันวิวาห์หัวเราะเบาๆ：“น่าจะชินแล้วค่ะ”

เทพบุตรได้ยินพวกเสียงเครื่องจักร：“อยู่ในห้องทำงานโรงงานเหรอ？”

“เปล่าค่ะ โกดัง”