ตอนที่ 116
บทที่ 116 รักศักดิ์ศรี
October 28, 2026
วันวิวาห์จับแก้วน้ำไว้ โดนความอุ่นของถ้วยแตะโดนมือ จึงค่อยๆได้สติคืนมา
เธอมองเขา ไม่อยากให้เขาสงสัยและหึงมาก จึงบอกความจริงไปส่วนหนึ่ง：“บังเอิญเห็นข้อความที่ริชชี่เปิดเผยแผนการเดินทางของฉันน่ะ”
ใบหน้าจอมพลดูไม่ชอบใจนัก：“บริษัทนั้นของคุณควรจะเปลี่ยนบุคลากรในองค์กรตั้งนานแล้ว คนที่รับใช้คนเลวของแต่ละตระกูลโสธรณาลัยในนั้นเยอะมากไป”
“อือ”วันวิวาห์ดื่มน้ำอุ่น ตอบกลับเสียงเบา：“กลับไปจะปรับดู”
ออกมาจากห้องทำงานจอมพล เธอก็คิดเล็กน้อย แล้วส่งวีแชทตอบเทพบุตร
【จัดการแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะที่เตือน ก็แค่……】
ลังเลอยู่แป๊บหนึ่ง เธอพูดต่อไปว่า：【คุณรู้ได้ไงว่าเป็นริชชี่？】
เทพบุตรตอบกลับอย่างเร็ว
【พูดแล้วยาว วันไหนว่างเจอกันแล้วจะบอกคุณต่อหน้า】
【อือ】
……
สถานกักขัง
ริชชี่มองทนายที่อยู่ตรงข้ามพูดด้วยท่าทางบูดบึ้ง
“คุณปกปิดร่องรอยไว้ไม่ดีเอง โทษคนอื่นไม่ได้หรอก เรื่องนี้ต้องจัดการโดยคนๆ เดียวเสมอ คุณตกลงไปในนั้นแล้วและออกไปไม่ได้ คุณก็แค่จัดการมันให้หมด เรื่องนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องการเพียงคนเดียวมารับไว้ คุณเข้าไปแล้วสลัดออกไม่ได้ ก็แค่รับผิดชอบทั้งหมดไปเลย”
ริชชี่จ้องอีกฝ่ายอย่างแค้นเคือง：“ตอนแรกพวกคุณไม่ได้พูดแบบนี้”
“ตอนแรกเป็นไงไม่สำคัญแล้ว ที่สำคัญคือ เพราะเธอ เกือบจะทำลายแผนการของพวกเรา คุณควรคิดเพื่อครอบครัวคุณ คุณเข้ามาแล้ว คงไม่หวังว่าจะให้พวกเขาเป็นห่วงคุณ พร้อมกับคุณเองก็อยู่อย่างไม่สงบสุขหรอกนะ？”
สีหน้าริชชี่หม่นลงไปทันที
แต่แป๊บเดียว เธอก็เหมือนหาความหวังได้อีก
เธอรีบพูดไปว่า“ฉันจะไม่พูดซี้ซั้ว คุณช่วยฉันฝากไปบอกคุณชายสามจิราวัฒน์ได้ไหม เขาต้องช่วยฉันแน่ เขาเคยบอกว่าจะแต่งงานกับฉัน แค่ฉันช่วยเขาล้ม……”
“ริชชี่”
ทนายความเตือนด้วยใบหน้านิ่ง
เสียงของริชชี่เหมือนติดอยู่ในคอ หยุดลงทันที
ริมฝีปากเธอสั่น แผ่ลงไปบนโต๊ะร้องไห้เสียใจ：“ฉันไม่น่าโลภเลย ประธานวันวิวาห์ดีกับฉันขนาดนั้น ฉัน……”
……
ในห้องทำงาน
วีระยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานจอมพล：“สถานกักขังได้ข่าวใหม่ล่าสุด ริชชี่สารภาพแล้ว ยอมรับว่าเป็นเพราะเธอบุ่มบ่าม เลยทำความผิดไป เธอรับผิดทั้งหมด”
“เหอะ！”
จอมพลหัวเราะอย่างเยือกเย็น：“แรงจูงใจคืออะไร？”
“เธอบอกว่าอิจฉา อิจฉาที่คุณหญิงอายุพอๆกับเธอ แต่ต่างกันราวฟ้ากับเหว”
“คุณเชื่อ？”
จอมพลเงยหน้าไป มองวีระอย่างสบายๆ：“ไปสืบ！ไม่ว่าจะเป็นภูตผีปีศาจตนไหน ก็ไปสืบมาให้ผม！ผมล่ะอยากจะเห็นนัก ว่าใครกันที่ใช้วิธีเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่ามายุ่งกับผู้หญิงของผม！”
ครั้งที่แล้วอุบัติเหตุ ครั้งนี้วางยา หากเขายังไม่ใช้วิธีรุนแรงอีก ครั้งหน้าก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรอีก
จอมพลกำชับด้วยสีหน้ามืดมนว่า：“สืบได้แล้วไม่ต้องออมมือ ไม่ว่าจะอิจฉาไม่พอใจหรือว่าเกลียดชัง ก็สั่งสอนอีกฝ่ายแรงๆได้เลย เส้นตายบางอย่างก็มาแตะต้องไม่ได้หรอก หลังจากนี้ผมจะทำให้เขาได้ยินชื่อวันวิวาห์สามคำนี้แล้วอยากจะหนีไปโดยไม่รู้ตัว！”
“ครับ！”
……
จอมพลเจอวันวิวาห์ในโซนพักผ่อนของโรงพยาบาล
เธอนั่งเปล่าบนเก้าอี้นั่งพักอย่างมึนงง เอนหลังพิงไปที่กำแพง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
จอมพลเดินไปดึงเธอ：“เพื่อนร่วมงานคืนฟื้นตัวได้ดีกันแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว ไปเถอะ ผมพาคุณกลับไปพัก”