บทที่ 122 ครั้งแรกที่รู้สึกต้อยต่ำอย่างนี้

วันวิวาห์กลับมาที่บริษัท และติดต่อกับจอมพลอีกครั้ง

เขาก็ยังคงปิดเครื่อง

หรืออาจจะไม่ใช่การปิดเครื่องก็ได้ อาจจะเป็นเขาบล็อคเธอ

เธอหัวเราะเยาะตัวเอง แล้วเลื่อนไปเปิดวีแชทของเขา

ตรงบทสนทนายังคงมีแค่เนื้อหาที่เธอพูดขอโทษไปก่อนหน้านี้

วันวิวาห์รู้สึกไม่สบายใจ

ฉันได้เพิกถอนสัญญากับเทพบุตรแล้วนะ ไม่ใช่แค่เขา แต่ยังมีลูกค้าที่เขาแนะนำมาออร์เดอร์สั่งจองฉันยกเลิกทั้งหมด วันนั้นที่ฉันปฏิเสธความช่วยเหลือของคุณ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากได้รับความช่วยเหลือจากคุณ เพียงแต่ว่า….ขอโทษจริงๆ คุณสบายใจได้ หลังจากนี้จะไม่เกิดเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้นอีก ไม่พึ่งคุณ ฉันก็ไม่พึ่งเพื่อนผู้ชายคนอื่นเหมือนกัน…

ข้อความได้ถูกส่งออกไป ทางนั้นไม่ได้ตอบกลับ

วันวิวาห์ยิ้มอย่างขื่นขม เก็บโทรศัพท์ ขณะที่กำลังเตรียมตัวทำงาน กวินทร์ก็ได้มา

เป็นครั้งแรกที่เขามาห้องทำงานของวันวิวาห์

ตอนที่เขาได้เห็นผลิตภัณฑ์เครื่องสำอาง ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวที่อยู่ตรงชั้นวางของติดผนังเต็มไปหมดก็ตกใจ “พวกนี้เป็นผลิตภัณฑ์บริษัทของพี่หรอครับ?”

“ใช่”

วันวิวาห์ตอบสั้นๆได้ใจความ แล้วให้จินจินนำกาแฟเข้ามา

“คุณชายกวินทร์ จอมพลเขา….”

พอคิดไปถึงจอมพล กวินทร์ก็ให้รู้สึกเจ็บที่หน้า

บอกแล้วไงว่าต่อยที่ตัวไม่ต่อยที่หน้า อีกอย่างพี่จอมพลของเขาก็มีลีลาเฉพาะตัวอย่างนี้อีก มาเลือกต่อยที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาอีก

ตอนนี้เขายังมีความรู้สึกที่ถูกต่อยแบบไร้สติ

กวินทร์ถอนหายใจ “เขากำลังโมโหอยู่ รอสักหน่อยนะครับ รอให้เขาหายโกรธ ผมมาเพื่อบอกกับพี่สักหน่อยว่า แนนนี่เลขาคนก่อนของคุณมีคนบงการอยู่เบื้องหลัง คาดว่าพี่คงรู้อะไรบ้างแล้วว่าเป็นลูกผู้พี่สามจิราวัฒน์ของพี่นั่น ตอนที่พวกเราได้รับข่าวแล้วส่งคนออกไปตามจับ เขาหนีออกไปนอกประเทศแล้ว ถ้าเขายังหลบอยู่ที่ต่างประเทศไม่กลับ เรื่องนี้ก็คงทำได้แค่ปล่อยไปก่อน”

วันวิวาห์พยักหน้า “ขอบคุณมาก”

“อย่าขอบคุณผมเลย ยังไงก็ไม่ใช่ผมที่เป็นคนออกแรง ถ้าพี่จะขอบคุณจริงๆก็ขอบคุณพี่จอมพลดีกว่า พี่เกิดเรื่อง เขาให้กังวลกว่าใคร ทั้งๆที่แนนนี่ได้แบกทุกอย่างไว้ทั้งหมดคนเดียว เขายังไม่ล้มเลิก แผนการทุกอย่างได้ถูกนำมาใช้หมดเพื่อบีบให้เธอต้องบอกคนที่บงการอยู่เบื้องหลัง”

ในใจของวันวิวาห์ทั้งอบอุ่นทั้งสั่นเครือ “พี่รู้”

กวินทร์ถอนหายใจ รู้แล้วจะมีประโยชน์อะไร ต้องลงมือเข้าสิ!

“พี่สะใภ้ครับ พี่จอมพลอารมณ์ไม่ค่อยดี แต่เรื่องที่กำหนดไว้แล้วจะไม่มีวันยกเลิกเด็ดขาด เขาไม่ได้ถือสาพี่จริงๆกับการที่คุณกินข้าวกับเทพบุตร แต่เขาถือสาที่ตอนแรกพี่ไม่คิดที่จะบอกความจริงกับเขา เขาเกลียดการถูกหลอก แล้วก็มาป๊ะกับพี่ทำเข้าพอดี….”

“พี่เองทำไม่ถูก แต่ว่าตอนนี้พี่ขอโทษก็ไม่มีประโยชน์ เขาไม่กลับบ้าน ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบวีแชท พี่ไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหนด้วยซ้ำ จะไปหาเขาได้ที่ไหน….”

สายตาของกวินทร์เล็งไปเหมือนทำตัวเป็นโจร พูดงึมงำออกมาว่า “โรงแรมนอร์ดิก……”

เขาพูดงึมงำเสร็จก็ถอนหายใจอีก “ผมพูดได้เพียงแค่นี้ ถ้าพูดมากไปกว่านี้เดี๋ยวต้องลงรายละเอียดอีก”

อารมณ์ที่อึมครึมของวันวิวาห์ก็ให้สบายใจขึ้นทันที

เธอหยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกไปที่ประตู “ขอบคุณมาก”

พอพูดจบก็หายไปจากประตูด้านนอก

กวินทร์ยกกาแฟขึ้นดื่ม “จุ๊ เห็นคนรักสำคัญกว่าเพื่อน สองสามีภรรยานี่จริงๆ”

วันวิวาห์ทำซุปใส่ไว้ในกระติกบรรจุความร้อน และถือไปยังโรงแรมนอร์ดิก

เธอตามหาตามเลขที่ห้อง เมื่อใกล้จะถึงเลขที่ห้อง ความอดใจรอไม่ได้ได้เปลี่ยนเป็นความกระวนกระวายใจ

ไม่รู้ว่าจอมพลจะสนใจเธอมั้ย

นี่เป็นครั้งแรกที่ดีกับใครคนนึงอย่างรู้สึกต้อยต่ำอย่างนี้….หรือจะพูดให้ถูกก็คือเป็นครั้งแรกที่ขอโทษอย่างจริงใจที่ออกมาจากใจจริงๆ

วันวิวาห์กำกระติกบรรจุความร้อนที่อยู่ในมือแน่น กัดริมฝีปาก “ไม่สนแล้ว ถ้าเขายังไม่หายโกรธ ก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าเขาจะยอมให้อภัย!”

ยั่วเขาได้ครั้งนึงแล้ว เธอก็ยั่วเขาเป็นครั้งที่สองได้!

เมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ให้รู้สึกโล่งขึ้นมาทันที

ยากที่จะเกิดความคิดที่เปลี่ยนใจ ทำไมจะต้องล้มเลิกง่ายๆด้วย

607 608 609อยู่ตรงหัวมุมนั่น

วันวิวาห์ฉีกยิ้มขึ้นแล้วเดินเข้าไปที่หัวมุม

เตรียมที่จะเดินไปด้านหน้า ยิ้มที่มุมปากก็ให้แข็งทื่อ

ตรงปากประตูห้อง609 ใบหน้าของม่านฟ้าเต็มไปด้วยความเขินขาย เคาะประตูด้วยรอยยิ้มที่สวยหยาดเยิ้ม

หลังจากที่ผ่านไปไม่นาน ประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านใน

ผู้ชายยื่นมือออกมาข้างนึง แล้วกระชากเธอเข้าด้านใน