บทที่ 124 โรงงานไฟไหม้

วันวิวาห์ชะงักทันใด สมองว้าวุ่นสับสน

โมโมะยังมีอะไรที่ไม่เข้าใจอีก “ยังคิดไม่ตกก็ยังไม่ต้องคิด คุณชายกวินทร์บอกว่าจอมพลมีการผ่าตัดที่สำคัญ คาดว่าสองวันนี้น่าจะยุ่งแหละ เวลาอีกยาวไกลไม่ต้องคิด สองวันนี้เธอถือโอกาสจัดการอารมณ์ให้ดีให้เหมาะ ให้มีวิธีการออกมา แต่ฉันว่าไม่ว่าจะยังไง ทางที่ดีเธออย่าเพิ่งเอ่ยปากพูดก่อน ถึงอย่างไรเธอก็เป็นฝ่ายผิดก่อน บวกกับจอมพลเป็นคนอย่างนี้อีกจะปล่อยเธอไปง่ายๆแม้ว่าเธอจะสวมเขาเค้า นี่เธอโชคดีนะ”

วันวิวาห์มองบน

เธอต้องขอบคุณเธอใช่มั้ยเนี่ย!

ถูกเธอวิเคราะห์อย่างนี้ ความกล้าที่จะขอคืนดีของเธอหายไป!

……

จอมพลยังคงไม่ได้กลับบ้าน

วันวิวาห์ไม่มีทางที่จะใช้สายตาที่วิตกกังวลนั้นเผชิญหน้ากับป้าสม พอกลับมาถึงบ้านก็ตรงดิ่งเข้าห้องนอน

ยากมากที่จะนอนหลับลงได้ ยังไม่ทันไรเสียงโทรศัพท์ที่เร่งด่วนนั้นก็มาปลุกให้ตื่น

เธอรับอย่างสะลึมสะลือ “ท่านประธานวันวิวาห์ เกิดเรื่องแล้ว โรงงานไฟไหม้ครับ!”

ความง่วงของวันวิวาห์พลันมลายหายไป

รีบลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วถลันออกไปด้วยเท้าเปล่า

ประจวบกับช่วงนี้ก็เป็นฤดูร้อนที่ร้อนที่สุด มาเกิดไฟขึ้น ก็ยากที่จะควบคุม

ขณะที่วันวิวาห์รีบมาถึงโรงงาน ตัวอาคารโรงงานทั้งหมดก็ถูกไฟไหม้ทั่ว เปลวไฟนั้นร้อนแรงอยู่นาน

ควันสีดำได้พุ่งพวยขึ้นฟ้า ทำให้เป็นฉากสีมืดๆอยู่บนท้องฟ้า

กลิ่นผงแป้งที่เหม็นไหม้แสบจมูก ความร้อนแผ่สะพัดมากยิ่งขึ้น คนนอกที่อยู่ห่างออกไปยังรู้สึกได้ถึงความไหม้

สัญญาณเตือนภัย ไม่ว่าจะเป็น119 120 110 ต่างก็ให้ดังสนั่น ปลุกทั้งครึ่งเมือง

พื้นที่ที่อยู่ห่างออกมาตำรวจล้อมรอบไว้

วันวิวาห์ถูกตำรวจห้อมล้อมไว้ “ออกไปเดี๋ยวนี้ ที่ตรงนี้เข้าใกล้ไม่ได้”

สีหน้าของเธอกลัวและซีดขาว เท้านั้นเหมือนเหยียบปุยฝ้าย “ที่นี่เป็นโรงงานของฉัน!”

ทางด้านตำรวจถึงปล่อยตัว

ผ่านจากการห้อมล้อมของตำรวจชั้นที่หนึ่งมาแล้ว วันวิวาห์เห็นพนักงานดับเพลิงต่างวิ่งวุ่นกันอยู่ด้านใน รวมไปถึงพนักงานที่วิ่งออกมาจากโรงงาน

คนรับผิดชอบโรงงานวิ่งเข้ามาพูดด้วยใบหน้าซีดเซียวพลางร้องไห้ว่า “อากาศร้อนแห้ง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไฟไหม้ขึ้นได้ยังไง ข้างในต่างก็เป็นวัตถุดิบอุตสาหกรรมเคมีรวมไปถึงบรรจุภัณฑ์บรรจุ ซึ่งมันก็เป็นวัตถุไวไฟ พอไฟโถมเข้าครึ่งนึงของโรงงานนั้นก็ไหม้หมดแล้ว

สองขาของวันวิวาห์อ่อนแรง จับแขนเสื้อของผู้รับผิดชอบแล้วรีบถามว่า “คนล่ะ? คนงานล่ะ?”

คนงานสองสามคนที่หนีออกมานั้นต่างร้องไห้ที่รอดชีวิตมาได้ “ทางด้านห้องตึกสต็อกสินค้าไม่มีคน ตอนที่พวกเราเห็นนั้นก็เห็นว่าช่วยดับไฟไม่ได้เลยต่างก็หนีออกมา”

วันวิวาห์โล่งใจ ทรุดลงไปนั่ง

เพียงแค่คนไม่เป็นไร เรื่องอื่นก็ว่ากันได้

ผู้รับผิดชอบโรงงานนั่งลงยองๆจับที่ผมที่เหม็นไหม้นั้น

เขามองไปที่ห้องเก็บสต็อกที่มีไฟไหม้ด้วยตาแดงๆ ร้องขึ้นว่า “ท่านประธานวันวิวาห์ครับ ห้องควบคุมเพลิงของพวกเราเมื่อสองวันก่อนได้ถูกเช็คแล้วไม่มีปัญหาอะไรแน่นอนนะครับ โรงงานก็เดินเครื่องตามกฎอย่างเคร่งขัดทั้งเข้างานหรือออกงาน ไฟมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ผมถามทุกคนแล้ว ทุกคนต่างตอบว่าไม่รู้ว่าไหม้ขึ้นมาได้ยังไงครับ”

ในที่สุดสมองที่ว่างเปล่าของวันวิวาห์ก็ค่อยๆเริ่มทำงาน

เธอหันไปมองคนงานที่อยู่รอบๆข้างกายพวกเขา พูดกับผู้รับผิดชอบด้วยเสียงเครือๆว่า “อย่าร้องไห้ตรงนี้เลย คนงานกำลังมองอยู่ คุณคือหัวใจหลักของพวกเขา ขอแค่คนไม่เป็นไร พวกเราก็สามารถเริ่มใหม่ได้ เดี๋ยวจัดการเรื่องโรงแรมให้คนงานไปพักผ่อนก่อน ทางนี้ให้เป็นหน้าที่ของตำรวจและนักดับเพลิง ทุกอย่างรอให้ไฟหยุดลงแล้วค่อนว่ากัน”

“ครับ” ผู้รับผิดชอบลูบที่ตา แล้วไปจัดการตามสั่ง

คนงานไปกันหมดแล้ว

วันวิวาห์ยืนอยู่บนพื้นที่ๆว่างเปล่า มองไฟค่อยเปลี่ยนไปเปลวเล็กลงอย่างรู้สึกชา จากโรงงานที่เมื่อวานขายดีเป็นเท่น้ำเทท่าวันนี้กลายเป็นซากปรักหักพัง

นี่เป็นหนึ่งในโรงงานที่ใหญ่ที่สุดในสามโรงงานของเธอ

ของ70%ก็ออกมาจากที่นี่

ตอนนี้หมอดเป็นขี้เถ้า

ช่วงเช้าเธอยังตอบรับกับเคาน์เตอร์อยู่เลยว่าสองสามวันนี้จะส่งสินค้าล็อตที่สองมาให้ก็ไม่มีทางที่จะทำตามสัญญาได้อีก