บทที่ 143 ใบสัญญาการหย่า

“ปัง!” จานผลไม้ถูกโยนไปยังผนังข้างๆ

ผลไม้และเศษจานกระเบื้องกระจายไปทั่วทุกทิศ

“อ้า!”

วาเลนไทน์ตะโกนร้องแล้วหลบ

เศษจานกระเบื้องที่แตกกระจายได้ขูดเสื้อของเธอเป็นรอย

ถึงแม้เหตุการณ์จะผ่านไปแล้วแต่ในใจเธอยังคงหวาดผวาอยู่ ทั้งตกใจและโมโห โกรธจนสีหน้าซีด แต่กลับกัดฟันแล้วพูดว่า “คนรวยๆ ถึงแม้จะตกอับชีวิตก็ย่อมดีกว่าคนจน ตอนนี้พวกเธอก็ทำได้แค่ระบายอารมณ์ใส่ฉัน โมโหอะไรกัน ฉันคนใจกว้าง ไม่ถือสาอะไรกับผู้หญิงบ้าๆ พวกนี้ คนหนึ่งก็ของเน่าเสีย ส่วนอีกคนก็คนขี้โกหก หม้อเสียๆ คู่กับฝาเสียๆ พี่สาวเน่าเสียกับน้องสาวเน่าเสียคู่นี้เหมาะสมกันจริงๆ!”

โมโมะโมโหจะแย่ กำลังเตรียมตัวจะลงมือ วันวิวาห์ก็ได้จับมีดปอกผลไม้ข้างๆ พุ่งตรงไป

“อ้า!!!”

วาเลนไทน์ตะโกนร้องแล้ววิ่งออกไป “วันวิวาห์ยัยผีบ้า รอฉันไว้เลย!”

ตะโกนร้องไปด้วยพลางวิ่งหนีไปด้วย

วันวิวาห์โยนมีปอกผลไม้ไปทางเธอ “เพื่อนฉันเป็นคนยังไง ยังไม่ถึงตาเธอมาพูดมั่วๆ ที่นี่!”

วาเลนไทน์ตกใจจนวิญญาณเกือบออกจากร่าง ยังดีที่มีดไม่แทงโดนหลังเธอ

หายใจไปเยือกใหญ่ เธอวิ่งออกมาไกลมาก จนกระทั่งเห็นว่าวันวิวาห์ไม่ได้ตามมา จึงจะหยุดวิ่ง

“วันวิวาห์ พวกเรารอดูได้เลย! เธอคิดว่าเรื่องราวจะจบเพียงแค่เท่านี้เหรอ ฝันไปเถอะ!

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา กดเบอร์โทรศัพท์หนึ่งแล้วโทรออกไป “พาดหัวข่าวเมืองนราวัณใช่ไหม? ฉันจะแฉ......”

วาเลนไทน์แฉเรื่องที่วันวิวาห์มีใจอยากจะแก้แค้นภาชิระ แต่เข้าใจผิดว่าเป็นจอมพลออกไป

แน่นอนว่า เธอลบในส่วนของตนเองออกไป

“ฉันจะให้ข่าวเรื่องนี้ขึ้นฟีดอันดับหนึ่งของพาดหัวข่าว จะเสียงเงินเท่าไหร่ก็ไม่เป็นไร!”

วางสายอย่างพอใจ เธอมองไปทางห้องผู้ป่วยด้วยนัยน์ตาที่โหดร้าย “ให้จอมพลเสียหน้าขนาดนี้ เขาคงจะโมโหจนอยากจะฆ่าวันวิวาห์ยัยสารเลวนั่นซินะ? ฆ่าไปก็ดี คนเลวๆ อย่างเธอ ไม่คู่ควรกับการมีชีวิตอยู่! ฮ่าฮ่าฮ่า......”

วาเลนไทน์เริ่มจินตนาการว่าวันวิวาห์ถูกโศกนาฏกรรมหั่นเป็นแปดชิ้น

ยิ่งคิดก็ยิ่งได้ใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น สุดท้ายหัวเราะดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

ป้องปรามถือถังเก็บอุณหภูมิออกมาจากลิฟต์ ก็เห็นใบหน้าที่บ้าคลั่งของวาเลนไทน์พอดี

ในตอนที่เดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาล เขาพูดกับพยาบาลตรงหน้าว่า “ในลิฟต์เหมือนมีผู้หญิงบ้าขาดสติคนหนึ่ง คาดว่าน่าจะหนีออกมาจากแผนกจิตเวชศาสตร์ของโรงพยาบาลคุณ รีบให้คนพากลับไปด้วย อันตราย”

พยาบาลตกใจมาก รีบโทรให้คนมาจับ

ป้องปรามผลักประตูห้องผู้ป่วยของโมโมะออก ตอนนั้นก็ตกใจกับห้องที่กระจัดกระจายและท่าทีที่เศร้าหมองของทั้งสอง “เกิดอะไรขึ้น? นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

วันวิวาห์นั่งเหม่อลอยขาดสติอยู่บนเก้าอี้

โมโมะกำลังเก็บผลไม้และเศษจานกระเบื้องภายในห้อง พูดเรื่องในเมื่อกี้ด้วยอารมณ์ที่เศร้าหมอง

ป้องปรามขมวดคิ้วอดพร่ำบ่นเธอไม่ไหว “นี่เธอบ้าไปแล้ว”

วางถังเก็บอุณหภูมิที่ใส่อาหารลง มายังตรงหน้าของวันวิวาห์ พูดด้วยความสงสาร “ยืมไหล่ให้เธอ อยากร้องไห้ก็ร้อง อย่ากลั้นไว้ ระบายออกมาหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว”

ตรงคอของวันวิวาห์ช้ำเป็นรอย ดูแล้วน่ากลัว และน่าสงสารมาก

แม้กระทั่งป้องปรามยังหายใจชะงักไปที

วันวิวาห์ยิ้มโค้งที่ริมฝีปากด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก หัวเราะด้วยเสียงแหบแล้วพูดว่า “ขอบคุณนะ ระบายเรียบร้อยแล้ว ไม่มีอะไรน่าเศร้าใจ และไม่ได้อดกลั้นอะไรไว้"

เงยหน้าขึ้น บังคับให้น้ำตาที่อยู่ใต้ตาไหลกลับไป มองป้องปรามแล้วพูดล้อเล่นขึ้นว่า “หลายปีมานี้ ฉันปฏิเสธคนที่มาจีบมากมาย ก็ถึงเวลาที่จะถูกผู้ชายปฏิเสธและทอดทิ้งบ้างแล้ว เทวดายุติธรรมมาก ถือว่าหายขาดกันแล้ว”

ป้องปรามถอนหายใจด้วยเสียงต่ำ นั่งลงตรงหน้าเธอแล้วพูดอย่างอ่อนโยน “ไม่มีการขาดหายอะไรกัน คนที่มาจีบเธอ ต่างก็เพราะว่าเธอเพอร์เฟกต์ ทุกคนที่ชอบเธอต่างก็ถูกเธอดึงดูดและไม่ใช่ความผิดของเธอ ถูกเธอปฏิเสธทุกคนต่างก็ยอมอย่างเต็มใจ และไม่ได้มีความแค้นอะไร เธอไม่ควรนำเรื่องพวกนี้แบกรับอยู่บนตัว จอมพลทำกับเธอแบบนี้ เพราะว่าเขาไม่มีแวว!”

วันวิวาห์หัวเราะ ไม่ได้พูดอะไรอีก

นั่งเงียบๆ อย่างนั้นอยู่ในห้องไปทั้งบ่าย

สีหน้าของโมโมะและป้องปรามเต็มไปด้วยความเครียด ไม่รู้เลยว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง

วันวิวาห์ได้สติกลับมา ยิ้มไปทางป้องปรามอย่างเงียบสงบแล้วเอ่ยขึ้นว่า “นายกลับไปเถอะ ฝากบอกกับคุณน้าสาธินีด้วยว่า กลางคืนเธอไม่ต้องมาแล้ว ฉันอยู่กับโมโมะที่นี่”

ป้องปรามกำลังอยากพูดอะไร โมโมะรีบส่งสายตาห้ามเขาเอาไว้

“ให้วิวาห์อยู่เป็นเพื่อนฉันที่นี่เถอะ”

เธอกดเสียงต่ำ “เธอกลับไปแล้ว ฉันก็ไม่วางใจ”

ป้องปรามพยักหน้า จากไปอย่างจนปัญญา