บทที่ 142 เวรกรรมตามสนองสักที

“ผ่านไปไม่นาน?!”

จอมพลโมโหมากและพูดเยาะเย้ยตนเอง “ฉันต้องโง่ขนาดไหนเนี่ย โดนเธอหลอกมาถึงตอนนี้ รู้อยู่แล้วแท้ๆ ว่าเธอใช้คำพูดหวานๆ มาหลอกผู้อื่น ไร้ยางอาย ทว่าฉันกลับเชื่อคำพูดของผู้หญิงสารเลวอย่างเธอ!”

เขาขยับเข้ามาใกล้ บีบคางของวันวิวาห์ด้วยความโมโห “ฉันจอมพลมีชีวิตมาจะสามสิบปี นี่คือครั้งที่เลวร้ายที่สุดที่โดนคนอื่นหลอก! อะไรคือเจอฉันครั้งแรกก็ถูกดึงดูดใจไปอย่างลึกซึ้ง รู้สึกหวั่นไหว ฉันอยู่ในสายตาเธอ ก็แค่เครื่องมือในการแก้แค้น! วันวิวาห์ เธอภูมิใจมากเลยซินะ?”

วันวิวาห์ส่ายหัวพร้อมน้ำตา

จอมพลบีบคางของเธอแน่นและหันใบหน้าของเธอกลับมา จ้องมองด้วยความโกรธแค้น “เธอทะเลาะกับตระกูลโสธรณาลัยคือเรื่องจริง หลังจากที่รู้ฐานะตัวตนของฉันแล้ว ก็ต้องย้ายออกมาจากตระกูลโสธรณาลัย เข้าใกล้ฉัน หลอกลวงฉัน วันวิวาห์ เรื่องที่เธอบอกว่าเธอเคยคลอดลูก ก็โกหกฉันซินะ? เพราะว่ากะทิไม่มีแม่ และเธอก็เคยคลอดลูกพอดี และลูกยังหายไปอีกด้วย ความสัมพันธ์แบบนี้ที่แม่ลูกหายไปก็เป็นสิ่งที่กะทิต้องการ จึงทำให้ผู้คนซึ้งใจได้ง่ายใช่ไหม?! ถึงว่าล่ะฉันให้คนไปสืบที่ต่างประเทศนานขนาดนี้ก็ยังสืบไม่เจอ เพื่อที่เธอจะบรรลุเป้าหมาย เธอใช้ทุกวิถีทางเลยจริงๆ ! ฉันมันโง่ ยังสงสารเรื่องในอดีตของเธอ และคิดหาวิธีปลอบโยนความเจ็บปวดของเธอ วันวิวาห์! เธอสมควรตาย!!”

เขาพูดถึงตอนสุดท้าย ทั้งตัวเต็มไปด้วยความอาฆาต เส้นเลือดสีแดงภายในดวงตาคือมีดที่แหลมคมชัดๆ!

วันวิวาห์เจ็บคางมาก ทว่ากลับไม่สามารถดิ้นรนออกมาได้

น้ำตาไหลลงมาไม่หยุดดั่งลูกประคำ เปียกเต็มไปทั้งใบหน้าของเธอ และเปียกไปถึงมือของจอมพลด้วย

“ไม่ใช่......ไม่ใช่เช่นนี้ ฉันชอบกะทิจริงๆ ......”

“หุบปาก!”

จอมพลพูดด้วยความโมโห “เธอคิดว่าเธอพูดเรื่องพวกนี้ฉันยังจะเชื่ออยู่ไหม? วันวิวาห์ เธอรู้ไหมว่าตัวเองน่ารังเกียจเพียงไหน?!”

คำพูดของเขา ก็เหมือนกับมีดเล่มหนึ่ง แทงลึกลงไปยังหัวใจของวันวิวาห์

ทั้งตัวของเธอมีความเหน็บหนาวขึ้นมา ทั้งผิดหวังและหมดแรง

“เรื่องที่ฉันอยู่ประเทศMฉันจำได้แค่ว่าตนเองเคยถูกลักพาตัว เรื่องเคยคลอดลูกนั้นโรงพยาบาลเป็นคนตรวจออกมา เรื่องพวกนี้คุณสามารถสืบได้ สิ่งที่ฉันจำได้ เพราะการสะกดจิตของคุณหมอมาร์ตินทั้งนั้น พวกคุณเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ? คุณสามารถถามเขา จอมพล เป้าหมายแรกของฉันนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ แต่ว่าหลังจากนั้นแล้วฉันชอบคุณขึ้นมาจริงๆ ชอบมากชอบมากๆ ......”

ชอบถึงขั้นไม่สามารถแสดงออกด้วยความรักได้

“เฮอะ!” จอมพลพูดอย่างเสียดสี “ยังดีที่ไม่ใช่รัก ไม่เช่นนั้นนอกจากฉันจะรู้สึกคลื่นไส้แล้ว ยังโหดร้ายและน่าเกลียดมากอีกด้วย ความชอบพวกนั้นของเธอ เป็นเพราะฐานะตัวตนของฉันซินะ?! ฉันก็ว่า อำนาจตระกูลโสธรณาลัยแค่นั้นของเธอ และเธอที่ไม่มีอะไรดีสักอย่าง เอาความกล้าจากไหนมาสู้กับแม่ของฉัน ที่แท้เธอก็มีการตัดสินใจที่เด็ดขาดที่จะทำต่อไปให้ถึงที่สุดนั่นเอง! หากฉันไม่มีตัวตนฐานะนี้ เธอคงจะถีบฉันออกตั้งแต่ที่รู้ว่าตนเองเข้าใจคนผิดแล้วใช่ไหม?”

วันวิวาห์ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาเชื่อใจเธอเพียงไหนตอนนี้ก็รู้สึกรังเกียจเธอเพียงนั้น!

จุดต่างๆ บนตัวเธอที่เขาเคยชอบ ตอนนี้ก็กลายเป็นเรื่องตลก กลายเป็นดาบคมที่ต่อต้านเธอ

เธอ สมควรแล้ว!

จอมพลปล่อยมือออกด้วยความรังเกียจ ดึงผ้าที่เสียบอยู่ตรงกระเป๋าหน้าอกของชุดสูทออกมา เช็ดนิ้วที่เคยสัมผัสตัวเธอทีละนิด

ผ้าค่อยๆ ลอยหล่นมายังบนตัวของวันวิวาห์ เหมือนดั่งชีวิตและความรู้สึกที่ถูกเขาทอดทิ้ง

วันวิวาห์กระวนกระวายมาก สมองก็ไม่มีการตอบสนองใดๆ

ตามสัญชาตญาณ เธอรู้ว่าห้ามให้จอมพลจากไป

เขาจากไปแล้ว ก็จะไม่กลับมาอีก

เตรียมตัวปล่อยมือและปล่อยวาง หนึ่งคือความคิด อีกหนึ่งอย่างคือการทำตามหัวใจ ทว่าเธอในตอนนี้ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

จอมพลหันหลังจะจากไป

วันวิวาห์ลุกขึ้นทันที จับแขนของเขา “จอมพล อย่าทิ้งฉันไว้แบบนี้ ถึงแม้ว่าคุณจะเลิกกับฉัน ก็สงบสติอารมณ์ก่อนสักสองสามวันดีไหม ให้เวลาเราทั้งสองหน่อย......”

บนใบหน้าที่เย็นชาของจอมพลมีความโหดร้ายเผยออกมา ดึงแขนออกมาอย่างไม่ใยดี แล้วผลักเธอออกไป

วันวิวาห์ถูกเขาผลักจนยืนไม่นิ่ง ล้มลงพื้น

เปิดประตูห้องผู้ป่วยออกแล้วกระแทกปิด ใบ้หนาของวันวิวาห์หมดหวังตายใจ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความสับสน

ที่แท้ นี่ก็คือความผิดหวังที่แท้จริง

จู่ๆ จอมพลก็ออกมา