บทที่ 141 เขาจะฆ่าเธอ

วาเลนไทน์เป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา

ความดีใจที่เจ้าเล่ห์และร้ายกาจปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธอ

มาได้ทันเวลาพอดี แบบนี้ก็ไม่ต้องเสียเวลาเธอทำให้เขารู้แล้ว

วาเลนไทน์รีบเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “คุณ......คุณจอมพล คำพูดของวันวิวาห์และโมโมะในเมื่อกี้คุณคงได้ยินหมดแล้วซินะ? เธอยอมรับกับปากเอง ตอนนั้นเธอตั้งใจอ่อยคุณ ก็เพราะว่าเข้าใจผิดว่าคุณเป็นน้าเล็กของภาชิระ เธอไม่เคยรักคุณเลย ที่เธอแต่งงานกับคุณ ก็เพราะว่าอยากจะหลอกใช้คุณมาแก้แค้นฉันกับภาชิระ ใครจะไปรู้ว่าอ่อยผิดคนแล้ว......”

“จอมพล คุณฟังฉันพูดนะ......”

วันวิวาห์รู้สึกตื่นตระหนกเป็นพิเศษ รีบอธิบายทันทีว่า “ถึงแม้ว่าเป้าหมายในตอนแรกที่ฉันอ่อยคุณจะไม่ธรรมดา แต่ว่าหลังนั้นที่ได้อยู่ด้วยกัน ฉันถูกคุณดึงดูดจากใจจริง อยากจะอยู่กับคุณจริงๆ”

วาเลนไทน์แย่งพูด “นั่นเป็นเพราะเธอรู้ว่าคุณจอมพลเองก็ไม่ใช่คนที่ไร้ชื่อเสียงและอำนาจ”

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ดูจากฐานะตัวตนของจอมพลทั้งหมด ทว่าคนที่สามารถเป็นประธานหอการค้าได้นั้นต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าคุณชายกวินทร์อันดับหนึ่งในเมืองนราวัณก็ยังยอมเชื่อฟังเขา

“เธอมีอำนาจขนาดนั้น หากไม่ใช่เพราะตัวตนของเขามีจุดที่คุ้มค่าพอให้เธอหลอกใช้ เธอไม่มีทางมองเขาแน่นอน”

“เธอหุบปาก!” วันวิวาห์จ้องไปทางวาเลนไทน์ด้วยนัยน์ตาที่โกรธและตะโกนพูดออกมา

“คนที่ควรจะหุบปากคือเธอ” น้ำเสียงของจอมพลเรียบดั่งสายน้ำ เดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย

กวินทร์จับหน้าผาก “นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างเนี่ย......”

ส่งสายตาไปทางวีระ ทั้งสองเดินเข้าห้องผู้ป่วยพร้อมกัน

วีระเดินตรงไปทางวาเลนไทน์ ไม่ให้เวลาเธอได้ตอบสนองใดๆ เลย “คุณหนูวิวาห์ ไปเถอะ ผมไปส่งคุณ”

“ฉันไม่......”

ยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกวีระปิดบังและบีบบังคับลากไป

กวินทร์เดินมายังตรงหน้าของวันวิวาห์และโมโมะ

เขามองวันวิวาห์ด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก สะบัดหัวไปทางโมโมะ “นี่คือเรื่องระหว่างสองสามีภรรยาพวกเขา คุณที่เป็นคนนอกอย่าเข้ามายุ่งดีกว่า”

โมโมะกลัวว่าจอมพลจะขาดสติ วันวิวาห์จะเสียเปรียบ

ถึงแม้ว่าเธอจะตกใจไม่เบา ทว่าเป็นห่วงว่าหัวใจของวันวิวาห์จะก้าวข้ามความกลัวไปไม่ได้

โมโมะทำเหมือนมองไม่เห็นกวินทร์ มองผ่านเขาไปทางจอมพลและรีบเอ่ยปากอธิบาย “คุณจอมพล เรื่องนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิดอยู่แล้ว เรื่องราวไม่ได้เป็นเหมือนกับที่วาเลนไทน์พูด วิวาห์......”

“ออกไป!” จอมพลพูดสั่งอย่างเสียงดัง

“คุณ......” โมโมะตกใจจนสั่นไปที ยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

กวินทร์จับแขนของโมโมะแล้วพาออกไปข้างนอกอย่างรำคาญ “ไปเถอะ เรื่องระหว่างพวกเขา เธอไม่สามารถจัดการได้”

คนนอกถูกจัดการออกไปภายใต้การบีบบังคับ

ทันใดนั้นในห้องผู้ป่วยก็เหลือเพียงแต่วันวิวาห์และจอมพล

เธอจ้องมองดอกกุหลาบที่จอมพลถืออยู่ในมือ จู่ๆ น้ำตาก็คลอรอบดวงตา “จอมพล ขอโทษ ฉัน......”

ความโกรธของจอมพลไม่ถูกกดทับอยู่ในห้องอีกต่อไป กุหลาบที่ถืออยู่ในมือตกลงบนพื้น

เขารีบเดินขึ้นข้างหน้า บีบคอของวันวิวาห์ทันที

“เธอเป็นอะไร? เห็นการปรากฏตัวของฉันจึงแปลกใจมาก? เพื่อนสนิทแสนดีของเธอหาเวลาให้เธอไม่น้อยเลย เธอแต่งเรื่องที่จะมากลบเรื่องโกหกนี้หรือยัง?”

แรงบนมือของเขาใหญ่มาก วันวิวาห์หายใจลำบาก ถูกบีบจนรู้สึกอยากคลื่นไส้

จอมพลยิ่งโมโหไปใหญ่ เส้นเลือกสีน้ำเงินบนหน้าผากเผยออกมา “ทำไม คำโกหกถูกจับได้แล้ว ตอนนี้รู้สึกคลื่นไส้อยากอาเจียน?”

ดวงตาที่คลอเต็มไปด้วยน้ำตา

วันวิวาห์ใช้แรงจับมือของเขา ส่ายหัวสุดแรง “ไม่......ไม่ใช่......”

เธอพยายามอ้าปาก กลับไม่มีเสียงดังผ่านออกมา

ลมหายใจในปอดถูกดูดไปทั้งหมด สีหน้าของวันวิวาห์จากขาวกลายเป็นแดงก่ำ