บทที่ 140 ถ้าเขารู้เรื่องเข้าจะเป็นยังไง

“แกมันไอ้คนโสดหมื่นปี คิดมากเกินไปแล้ว!”

ฮ่องเต้พูดสอดเสียดเขาไปประโยคหนึ่ง แล้วก็พิจารณาพวกเขาตามพนังลิฟต์ไปรอบหนึ่ง ก็พูดขึ้นอย่างสงสัยว่า “แค่พวกเราห้าคน ทีมนี้มันดูน้อยเกินไปหน่อยนะ รู้สึกว่าจะไม่ค่อยคู่ควรกับสถานะของไอ้พลเลย และที่สำคัญมาขอแต่งงานในโรงพยาบาลที่แย่ ๆแบบนี้ จะดูไม่ค่อยเป็นทางการไปหรือเปล่า?”

ราชันพูดขึ้นว่า “มากันคนถึงที่นี่แล้ว นายอยากจะเกลี้ยกล่อมเขาให้ถอยเหรอ?”

กวินทร์รีบพูดห้ามปรามขึ้นว่า “เฮ้ย อย่า! สถานะและตำแหน่งของพี่พลเป็นยังไง? เขาเป็นหมอ และที่สำคัญเขากับพี่สะใภ้ก็รู้จักกันในโรงพยาบาล มาขอแต่งงานในที่แบบนี้มันมีความหมายน่าจดจำจะตายไป ไม่มีที่ไหนที่ดีไปกว่านี้แล้ว......”

พวกเขาพูดกันไปนายคำหนึ่ง ฉันคำหนึ่ง จนเกือบจะทะเลาะกันขึ้นมาแล้ว

จอมพลลูบคลำกล่องเครื่องประดับที่อยู่ในมือไป มุมปากก็คลี่ยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้สึกตัว

เขาให้คนแกะสลักตัว“QQ”ที่เป็นตัวพิมพ์ใหญ่ในวงแหวนไว้ เป็นอักษรย่อของชื่อของวันวิวาห์

ถ้าเธอเห็นเข้าคงจะรู้สึกเซอร์ไพรส์อยู่แหละมั้ง?

“ติ๊ง!”

ลิฟต์หยุดลง ประตูค่อย ๆ เปิดออกจากตรงกลาง

จอมพลเก็บแหวนเข้าไปในกระเป๋า แล้วก็จัดเนกไทขึ้นมาอีกครั้ง แล้วก้าวเดินออกจากลิฟต์ไป

……

ที่ห้องพักผู้ป่วยของโมโมะ

วาเลนไทน์กดเริ่มบันทึกเสียงบนโทรศัพท์ไว้ แล้วเก็บเข้าไปโทรศัพท์ในกระเป๋า จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยเลย

เสียงพูดคุยของวันวิวาห์กับโมโมะหยุดไปทันที

ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมาแล้วมองไปพร้อมกัน

“เธอมาทำอะไรที่นี่?” ใบหน้าของโมโมะเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แล้วก็พูดจาไล่แขกขึ้นมาทันที “ที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ ออกไปเดี๋ยวนี้เลย!”

วาเลนไทน์หัวเราะเสียงเย็นขึ้นมาอย่างเยาะเย้ย “รีบไล่ฉันออกไปซะขนาดนี้ คงจะไม่ได้ทำเรื่องอะไรที่พบหน้าผู้คนไม่ได้หรอกมั้ง?”

นังกะหรี่!

ก่อนหน้านี้ทำเรื่องชั่วช้าไว้ตั้งหลายครั้งยังไม่ได้คิดบัญชีกับหล่อน วันนี้ยังกล้าเป็นฝ่ายมาท้าทายถึงที่อีก!

อารมณ์รุนแรงที่โมโมะไม่อยากจะระเบิดออกมาต่อหน้าวันวิวาห์ ครู่เดียวก็พุ่งขึ้นมาเลย แล้วก็เปิดผ้าห่มลงจากเตียงไปด้วยท่าทางโกรธจัด

วันวิวาห์ตกใจจนสะดุ้ง แล้วก็รีบกดตัวคนกลับลงไปบนเตียง “เธอทำตัวดี ๆ หน่อย มาโมโหเป็นฟืนเป็นไฟเพราะหล่อน มันคุ้มเหรอ?!”

โมโมะชี้ไปที่วาเลนไทน์อย่างกัดฟันกรอก “แม่จัดการมันเสร็จแล้วค่อยมานอนโรงพยาบาลต่ออีกเดือนหนึ่งก็ยังคุ้ม!”

“เอาล่ะ เอาล่ะ ผ่อนคลายลงหน่อย!”

วันวิวาห์รีบปลอบโยนขึ้นมา

จะจัดการวาเลนไทน์นังคนบ้าแบบนี้มันไม่มีอะไร ถ้าหากว่าวันนี้เธออยู่ลำพังกับวาเลนไทน์ คาดว่าเธอก็คงจะลงมือเหมือนกัน

แต่ว่าผู้หญิงชั่วอย่างวาเลนไทน์นี้ไม่มีขีดจำกัด

ก่อนหน้านี้โมโมะเคยโดนเธอทำให้ซวยไปด้วย จนเคยโดนมุนินทำร้ายไปครั้งหนึ่ง จนเกือบทำให้เกิดผลลัพธ์ที่ไม่มีทางกู้กลับไปได้ขึ้นมา

ครั้งนี้จะให้เธอมาถูกยัยผู้หญิงบ้าวาเลนไทน์นี่จดจ้องอีกไม่ได้แล้ว

“เหอะ ๆ……” วาเลนไทน์หัวเราะขึ้นมาอย่างมีความสุข “โมโมะ ดูซิ ตอนนี้วันวิวาห์ฉลาดแค่ไหน ทำไมต้องขนาดนี้ด้วย ฉันก็แค่ผ่านมาเฉย ๆ พอเห็นว่าเธออยู่ที่นี่ พวกเราทุกคนถึงจะไม่ใช่เพื่อนกันก็เป็นคนคุ้นเคยกันแล้ว ก็เลยเข้ามาดูหน่อยเท่านั้น”

หล่อนเดินมาถึงหน้าเตียงผู้ป่วย มือทั้งสองข้างกอดอกเอาไว้ แล้วพูดขึ้นอย่างยินดีในความทุกข์ของคนอื่น “เธอน่าจะเรียนรู้จากเพื่อนสนิทของเธอสักหน่อยนะ ดูความสงบนิ่งของคนเขาซิ ติดเทรนฮิตว่าสวมเขาให้สามีคนจนรู้กันไปทั่วโลกโซเชียล ตอนนี้คาดว่าคงจะใกล้จะหย่าแล้วมั้ง แต่ยังมีอารมณ์มานั่งเม้าท์มอยกับเธออยู่ที่นี่อย่างเรียบเฉยได้อีก”

สีหน้าของวันวิวาห์เคร่งขรึมไปอย่างหาที่สุดไม่ได้

“ไสหัวออกไป!” โมโมะชี้ไปที่ประตูแล้วก็ตะคอกขึ้นมาอย่างโมโห “อย่านึกว่าพี่ป่วยแล้วจะจัดการกันคนพาลอย่างเธอไม่ได้นะ ถ้าฉันโกรธขึ้นมาละก็ จะทำให้เธอนอนติดเตียงช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ไปครึ่งปีเลย!”

วาเลนไทน์ยั่วยุขึ้นมา “มีปัญญาเธอก็เข้ามาซิ นึกว่าฉันจะกลัวเธอจริง ๆ เหรอ?”

“วิวาห์ เธออย่ามาห้ามฉัน!”

โมโมะผลักวันวิวาห์ที่ฉุดรั้งเธอมาตลอดออกไป

คิ้วเรียวสวยของวันวิวาห์ขมวดไว้แน่นอยู่ตลอด ดวงตาแวววาวจ้องไปที่วาเลนไทน์อย่างเย็นชา แต่กลับพูดกับโมโมะขึ้นว่า “โม พอแล้ว! ฉันยังไม่โกรธเลย เธอจะมาโกรธทำไม?”

เธอกอดเพื่อนรักเล็กน้อย แล้วก็พูดขึ้นอย่างอ่อนโยน “มาโมโหกับคนแบบนี้มันไม่คุ้ม”