บทที่ 139 การขอแต่งงานของเขา

กวินทร์พยักหน้าขึ้น “ใช่ ใช่ ใช่ อันนี้ดี พี่ก็เตรียมงานแต่งไว้แล้วไม่ใช่เหรอ? งั้นก็อย่าปิดบังไว้อีกเลย ชุดแต่งงานกับแหวนเพชรเตรียมไว้ให้พร้อม แล้วก็ทั้งขอโทษและขอแต่งงานไปด้วยเลย”

จอมพลครุ่นคิดไปสองวินาทีด้วยสายตาเคร่งขรึม แล้วก็ยื่นมือไปทางทั้งสามคน “เอาโทรศัพท์มาให้ฉันยืมหน่อย”

ราชันเก็บโทรศัพท์ที่โดนจอมพลโยนทิ้งไว้บนโซฟาขึ้นมา แล้วปลดล็อกออก และยื่นไปให้

จอมพลกดหมายเลขหลายตัวแล้วก็โทรออกไป “เอาแหวนเพชรที่ฉันสั่งไว้ก่อนหน้านี้ส่งมาที่คฤหาสน์โอรส”

ฮ่องเต้เอาข้อศอกกระทุ้งราชันเล็กน้อย และอดไม่ได้ที่จะพึมพำขึ้นมาว่า “นี่ครั้งนี้ไอ้พลนี่คิดตกแล้วเหรอ?”

นี่ได้เตรียมแหวนไว้ตั้งนานแล้วเลยเหรอ?

ราชันอืมเสียงต่ำไปคำหนึ่ง

พอแก้ปัญหาได้แล้ว กวินทร์ก็พูดประจบประแจงขึ้นว่า “ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว พอถึงตอนนั้นพี่สะใภ้จะต้องซาบซึ้งจนร้องไห้ฟูมฟายแน่นอน”

ฮ่องเต้เอามือวางไว้บนไหล่เขาแล้วพูดอย่างเยาะเย้ยขึ้นว่า “นายไปลองคิดดูว่าจะมอบของขวัญอะไรให้ดีกว่าเดิมดีกว่า ถ้าไม่ทำให้พี่สะใภ้นายดีใจได้ เดี๋ยวพี่พลของนายก็เอานายตายหรอก!”

……

แล้ววันวิวาห์ก็กลับไปพักอาศัยที่บริษัทอีกครั้ง

พอนอนไม่หลับมาทั้งคืน เช้าวันที่สองก็ดูมีสภาพที่อ่อนล้า

เธอคิดไม่ตก ว่าระหว่างตัวเองกับจอมพล ตกลงมันเกิดปัญหาขึ้นตรงไหน ทำไมถึงมักมีคนต่ำช้ามาคอยก่อกวนให้ไม่ลงรอยกันอยู่เรื่อยเลย

เธอเองก็รู้ว่า ที่จอมพลโกรธ ก็เป็นเพราะว่ายังใส่ใจเธออยู่

แต่ว่าความเชื่อมั่นกันระหว่างทั้งสองคนนั้น มีน้อยเกินไปแล้ว

เฮ้อ! ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ก็ยังมาถูกคนใส่ร้าย หรือว่าที่เธอกับจอมพลอยู่ด้วยกันนั้นสวรรค์ไม่เป็นใจด้วยเหรอ?

พอไม่มีความรักจากญาติพี่น้องและไม่มีความรักจากคนรักแล้ว สิ่งเดียวที่ยังหนุนหลังอยู่ก็เหลือแค่หน้าที่การงานแล้ว

ความยุ่งวุ่นวายจะทำให้เธอลืมความเสียใจไปได้ชั่วคราว

แต่ว่าตอนพักเที่ยง ความรู้สึกแบบใจโหวง ๆ ก็กลับมาอีกครั้ง

แล้วก็อยู่ในห้องทำงานต่ออีกไม่ไหว เธอก็เลยเก็บข้าวของไปง่าย ๆ แล้วไปที่โรงพยาบาล

พอโมโมะเห็นสภาพที่เหนื่อยล้าของเธอก็ตกตะลึงไปยกใหญ่ “ทำไมตาถึงได้บวมขนาดนี้?”

เธอลุกขึ้นมานั่งซวบจากเตียงคนไข้ แล้วก็รู้สึกโกรธขึ้นมาไม่หยุด “จอมพลคงไม่ได้ลงมือกับเธอหรอกใช่ไหม?”

วันวิวาห์กดตัวเธอกลับไปนอนบนเตียง “เปล่า”

เธอลากเก้าอี้มานั่งลงอย่าไร้เรี่ยวแรง “โม จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาหน่อยแล้ว เธอว่าถ้าตอนนั้นฉันไม่ได้เป็นฝ่ายไปหยอกล้อจอมพลก่อน เรื่องราวต่อมาทั้งหมดก็คงจะไม่เกิดขึ้นมาแล้วใช่ไหม?”

โมโมะร้อนใจจะแย่ “เธออย่ามาพูดเรื่องแปลก ๆ พวกนี้กับฉัน ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

“จอมพลบอกให้ฉันไสหัวไป”

ทั้ง ๆ ที่วันวิวาห์กำลังยิ้มอยู่ แต่ในดวงตากลับมีแววพ่ายแพ้และหมดหนทางอยู่ลึก ๆ

ซึ่งไม่เหมือนกับความโกรธเคืองและไร้เรี่ยวแรงแบบตอนที่โดนพ่อแม่อุปถัมภ์ไล่ออกมา สิ่งที่มีมากกว่าในครั้งนี้คือความน้อยเนื้อต่ำใจ

คือความน้อยเนื้อต่ำใจหลังจากที่โดนคนที่ใส่ใจ คนที่รัก คนที่ทำให้หวั่นไหวทำให้เจ็บปวดอย่างลึกซึ้งมา

“เขาไม่เชื่อฉัน แม้แต่โอกาสอธิบายก็ยังไม่ให้ฉัน ก็ตัดสินโทษประหารมาให้ฉันเลย โม ตอนนี้ฉันสับสนมาก ในตอนแรกกะว่าจะสู้กันให้สุดฤทธิ์สุดเดช ไม่ว่ายังไงก็ยังจะพยายามรักษาความรักครั้งนี้ไว้ซะหน่อย แต่ว่าตอนนี้ ฉันกลับไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดีแล้ว……”

“เด็กดี อย่าเสียใจไปเลยนะ”

โมโมะปวดใจเป็นอย่างมาก รีบโน้มตัวไปกอดวันวิวาห์ไว้ แล้วลูบหลังปลอบโยนเธอไปเรื่อย ๆ “ผู้ชายชั่วไม่เอาก็ไม่ต้องเอาแล้ว เธอยังมีฉันนะ ใครขาดใครไปแล้วจะอยู่ไม่ได้กัน? ต่อไปพี่สาวจะเลี้ยงดูเธอเอง!”

อยู่ ๆ ความน้อยเนื้อต่ำใจและความขมขื่นในอกของวันวิวาห์ก็ไปต่อไม่ได้แล้ว

ท่าทีขุ่นเคืองและที่กัดฟันกรอกของเพื่อนสนิท ได้ทำลายบรรยากาศนี้ไป

เธอกะพริบตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ข่มความเปียกชื้นกลับเข้าไปแล้วก็หัวเราะออกมา “เธอนี่พอเลยนะ ทำอย่างกับหว่านเสน่ห์ใส่ผู้หญิงรักนวลสงวนตัวให้มีชู้ยังไงอย่างงั้นแหละ”

“เฮ้อ มีคนที่เหยียบย่ำเพื่อนสนิทแบบเธอด้วยเหรอ? เธอเป็นผู้หญิงรักนวลสงวนตัว แต่ฉันเป็นเด็กหน้าใสที่เธอเป็นชู้ด้วยงั้นเหรอ? ฉันก็อยากเป็นนะ แต่ก็ต้องมีความสามารถแบบนั้นด้วยซิ”

พอคำพูดซุกซนหลายประโยคผ่านไป ในที่สุดวันวิวาห์ก็ผ่อนคลายลงจากความรู้สึกเศร้าเสียใจได้แล้ว

โมโมะถอนหายใจทีหนึ่ง “วิวาห์ พูดจริง ๆ นะ ถ้าจอมพลไม่ใช่คนดีละก็ รีบเลิกกันไปเร็ว ๆ ก็ดีนะ ผู้ชายคนนี้นอกจากหน้าตาดีหน่อยแล้ว ก็ไม่มีอะไรดีเลย แถมที่สำคัญยังตาบอดอีก เตะเขาทิ้งไปเลย เราค่อยหาคนที่ดีกว่าสักคนดีกว่านะ!”

วันวิวาห์เงียบขรึมไป

โมโมะหงุดหงิดขึ้นมาทันที นี่มันเห็นได้ชัดว่าเป็นท่าทีที่ปล่อยมือไม่ได้เลย

“เอาล่ะ เธออย่าเสียใจไปเลยนะ ไปแอบเสียใจอยู่คนเดียว นอกจากฉันที่ปวดใจแล้ว ก็ไม่มีใครรู้อีก แต่พอพูดขึ้นมาแล้ว จอมพลนี่ไม่มีอะไรดีซะอย่าง แต่ความหึงหวงนี่ก็สะท้อนให้เห็นถึงความจริงอย่างหนึ่ง ก็คือเขารักเธอมาก สนใจเธอมาก ถ้าหากว่าไม่สนใจ ใครจะมาทะเลาะกับเธอ มาโกรธกับเธอล่ะ คงจะโยนหนังสือหย่ามาให้เธอแล้ว……”

ที่นอกห้องผู้ป่วย