ตอนที่ 145
บทที่ 145 กลับเมืองโตตู
October 28, 2026
ในตอนที่จอมพลโมโห พวกเขาแค่กล้ามองจากที่ไกลๆ
ตอนแรกคิดว่าแค่โยนสิ่งของ ที่แท้ก็ใช้สิ่งของโยนตัวเองนี่เอง
มือที่กำหมัดอยู่ตรงข้างลำตัวของขมพลมีเลือดไหลไม่หยุด ผ่านไปไม่กี่วินาที หยดเลือดตรงพื้นก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย
ฮ่องเต้และราชันเองต่างก็ตกใจมาก
“เร็ว รีบไปโรงพยาบาล!” ราชันวิ่งไปแล้วพูดขึ้น
“ปฐมพยาบาลก่อน!” กวินทร์ได้สติกลับมา รีบสิ่งเข้าไปหากล่องยาในห้องครัว
“ฉันไปขับรถ!” ฮ่องเต้พูดจบ ก็รีบวิ่งไปทางหน้าประตู
“ไม่ต้อง” จอมพลผลักมือของราชันที่ยื่นมาพยุงเขา แล้วเดินตรงออกไปทางข้างนอก
“พี่พล!”
“จอมพล!”
“พี่พล!”
ทั้งสามตะโกนเรียกพร้อมกัน
จอมพลชะงักเท้า ความเหี้ยมโหดในตัวยังปล่อยออกมาไม่หมด นัยน์ตาที่เย็นชามองไปทางผู้คนด้วยความขู่ “อย่าให้ฉันได้ยินคำที่ฉันไม่อยากได้ยินจากปากพวกนาย!”
ทั้งสามคนต่างก็เงียบสงบ อยากจะพูดโน้มน้าวแต่ก็พูดไม่ออกปาก
จอมพลเดินออกจากวิลล่า
กวินทร์และคนอื่นๆ ทั้งสามคนไม่สนใจกล่องยาอะไรแล้ว รีบวิ่งตามออกไป
จอมพลเปิดประตูรถที่จอดอยู่ข้างนอก นั่งลงตรงที่นั่งคนขับ
ราชันเห็นรอยเลือดที่เหลืออยู่ตรงมือจับประตู ก็จับข้างๆ ของประตูรถไว้ ห้ามไม่ให้เขาปิดประตู “พวกเราไม่พูดโน้มน้าวนาย แต่ว่านายไม่ได้หลับมาทั้งคืนเลย ตอนนี้จะไปไหน?”
“กลับเมืองโตตู!”
ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว “จะกลับก็ไม่รีบถึงขั้นต้องไปตอนนี้ นายพักผ่อนก่อน หรือไม่ก็ให้วีระมาขับรถ”
หัวใจอันน้อยของกวินทร์สั่นสะเทือน “พี่พล มือของพี่ถูกเทวดาจูบมาก่อนเลยนะ ห้ามเกิดอุบัติเหตุใดๆ ขึ้นเลย จัดการกับแผลก่อนค่อยพูดเถอะ?”
“ปล่อยมือ!”
จอมพลพูดอย่างเย็นชา “สถานที่บ้าๆ นี้ ฉันไม่อยากอยู่เลยแม้กระทั่งวินาทีเดียว ขอแค่สูดหายใจที่นี่หนึ่งที ฉันก็รู้สึกคลื่นไส้ มันคือการเหยียดหยาม!”
และไม่สนว่ามือของราชันยังจับประตูรถอยู่หรือเปล่า เขาใช้แรงดึงประตูรถเข้าข้างใน
ประตูรถปิดสนิท
ราชันตกใจมาก รีบปล่อยมือออกทันที
เห็นว่าห้ามไม่ไหวแล้ว กวินทร์รีบตามขึ้นไปทุบหน้าตาพลางพูดว่า “นายจะไปก็อย่าไปคนเดียวสิ เอาวีระกับคนขับรถไปด้วย ระยะทางนี่ไกลมาก นายขับรถคนเดียวไม่ไหวหรอก”
พูดถึงจุดนนี้ เขาอดไม่ไหวแล้วก็อยากถอนหายใจ “ทางนี้มีงานอะไรที่ต้องจัดการ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
จอมพลไม่ได้ตอบ ลดกระจกลงแล้วพูดอย่างเฉยชาว่า “นายจัดการเอาเองเลย และไม่ต้องรายงานกับฉัน!”
เขากัดฟันพูดเตือน “ต่อจากนี้เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเธอ ห้ามพูดขึ้นต่อหน้าฉันแม้กระทั่งตัวเดียว ใครพูดขึ้นใครก็ออกไปกับเธอเลย!”
จบแล้ว!
กวินทร์ถอนหายใจในใจ ร่างกายกลับตกใจจนยืนตรงขึ้นทันที “ไม่พูด...... รับรองว่าไม่พูด!”
เขาทำหน้าเศร้าหมอง
ข้อความเสียงที่โมโมะส่งมาเขายังไม่ทันส่งให้พี่พลเลย
ตอนนี้ยังทำยังไงเนี่ย?!
หากส่งไป ไม่แน่ตัวเองอาจจะโดนจัดการ
หากไม่ส่ง แล้ววันไหนเกิดพี่พลเปลี่ยนใจขึ้นมา ตนเองก็จะถูกจัดการอีก!
เฮ้อ เป็นคนนี่มันยากจริงๆ!
ทั้งสามคนมองไปทางรถของจอมพล “บื้น” ดังขึ้นแล้วขับออกไป
กวินทร์สีหน้าลังเล กำลังเตรียมตัวจะเข้าห้อง เสียงดังสนั่นของรถก็ใกล้เข้ามาอีกครั้ง
เขารีบหันหลังไป