บทที่ 153 ผลิตภัณฑ์ใหม่วางตลาด

“เป็นอะไรไปคะ？หรือว่าอาหารเย็นแล้ว？”

ป้าสมตกใจจนหน้าซีด

อาหารเพิ่งเอาออกมาจากกล่องเก็บความร้อน ไม่ว่าชามหรืออาหาร ก็ยังร้อนๆอยู่เลย

วันวิวาห์ทำเสียงอยากอาเจียนแต่ไม่ได้อาเจียนออกมา

เธอดื่มน้ำเพื่อระงับไว้ พูดด้วยรอยยิ้มไปว่า：“ไม่เป็นไรค่ะ น่าจะกินเร็วไปหน่อยเมื่อกี๊”

ป้าสมมีแต่ความกังวลทั่วไปหน้า：“คุณหญิง คุณเอาแต่กินไม่เป็นเวลาแบบนี้ไม่ดีนะคะ ร่างกายจะรับไม่ไหวนะคะ อย่าทรมานตัวเองแบบนี้อีก ถึงคุณผู้ชาย……”

“ป้าเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้ทรมานตัวเอง”

วันวิวาห์พูดเสียงอ่อนโยนตัดบทป้าสม：“อย่าห่วงเลยค่ะ ฉันเป็นโรคนี้ประจำ หลายปีมานี้ ไม่ว่าจะเรียนหรือทำงาน ก็ยุ่งตลอด กดดันมาก ร่างกายก็จะตอบสนองแบบนี้ตลอด”

ป้าสมทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

คงไม่ได้ท้องหรอกนะ？

ป้าสมยังไม่ทันถาม วันวิวาห์ก็หัวเราะอย่างทำอะไรไม่ได้：“เรื่องของฉันกับจอมพล ……มันผ่านไปแล้ว ฉันไม่เศร้าแล้วค่ะ และก็ไม่เสียใจด้วย และไม่มีเวลาไปเศร้าหรือเสียใจด้วยหรอก ป้าสม ฉันไม่ได้ยอมแพ้ ฉันจะอยู่นี่ต่อไป ถ้าฉันกับเขามีวาสนาต่อกัน บางหนึ่งเขาอาจจะกลับมาก็ได้ค่ะ แค่เขากลับมา ก็จะเห็นฉันรอเขาอยู่ที่เดิมเสมอ ถ้าไม่มีวาสนาต่อกันจริงๆ ก็ได้แต่ปล่อยมันไป ฉันไม่ใช่คนที่ต้องมาเช็ดน้ำตาร้องไห้ทุกวัน ใครเสียใครไป ก็ยังต้องใช้ชีวิตต่อไป ยังไงฉันก็ยังต้องหาเงินมาจ่ายค่าบ้านหลังนี้ เลี้ยงดูพนักงานที่ทำงานให้ฉัน……”

ป้าสมทั้งชื่นชมและสงสาร แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เทียบกับตอนที่ร้องไห้เสียใจแล้ว เธอก็ยังชอบวันวิวาห์แบบนี้ในตอนนี้

มีเป้าหมาย มีแผนการ กระตือรือร้นทะเยอทะยาน

เธอรีบตักซุปให้วันวิวาห์

วันวิวาห์ไม่กล้ายัดเข้าปากคำใหญ่อีก และก็ไม่อยากอาหารแล้วด้วย ค่อยๆกลืนดื่มซุปหมดก็ขึ้นไปอาบน้ำข้างบน

ทุกอย่างในห้องยังคงรักษาไว้แบบตอนที่ชายผู้เป็นเจ้าของยังอยู่

หนังสือและกรอบรูปบนหัวเตียง เนกไทเข็มกลัด แปรงสีฟันคู่รักในห้องน้ำ ขวดใส่แปรง ผ้าขนหนู โฟมล้างหน้า ……

วันวิวาห์มองไปที่สบู่อาบน้ำชายหญิงที่วางเป็นแถว มุมปากยกขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ แล้วก็พูดออกมาอย่างไม่รู้ตัว：“จอมพล ช่วยฉันหยิบชุดนอน ตัวนั้นที่……”

จู่ๆเสียงต่อจากนั้นก็ชะงักไป

ความเงียบที่แสนว่างเปล่าด้านนอกห้อง ทำให้คนตื่นตระหนก

เธอยิ้มเยาะ หยิบผ้าขนหนูมาคลุมตัวแล้วออกไปหยิบชุดนอนมาเอง

อาบน้ำ ล้างหน้า มาส์กหน้า แล้วค่อยแปรงฟัน

ตอนที่แปรงสีฟันเธอใส่เข้าปาก ก็นิ่งไปอีกครั้ง

บนหัวแปรงสีฟันผู้ชายด้ามหนึ่งที่วางอยู่ในแนวนอน ไม่รู้ว่าโดนเธอบีบยาสีฟันไว้บนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่

วันวิวาห์คาบแปรงสีฟันมองแปรงสีฟันอีกอันอยู่นาน สุดท้ายจึงหัวเราะออกมาอย่างท้อแท้

เธอหาถุงมาใบหนึ่ง เอาพวกแปรงสีฟัน ผ้าขนหนู มีดโกน โลชั่นโกนหนวดและโฟมล้างหน้าของจอมพลใส่ไปอย่างรวดเร็ว

ในห้องน้ำโล่งออกไปครึ่งหนึ่งทันที หัวใจของเธอก็โล่งตาม

เธอฝืนยิ้มออกไป พึมพำกับตัวเอง：“แบบนี้ก็ดี ไม่เห็นจิตใจก็ไม่หงุดหงิด”

เธอไม่มีเวลามากพอที่จะรับผลกระทบนี้แล้ว

เหลืออีกห้าวัน

ถ้าผลิตภัณฑ์ใหม่ทำให้ชื่อเสียงปากต่อปากของเชลน่าพลิกกลับไม่ได้ โสธรณาลัยกรุ๊ปก็จะพังในมือเธอโดยสมบูรณ์แบบ

นี่เป็นถึงเลือดเนื้อกว่าครึ่งชีวิตของคุณปู่ จะให้พังที่เธอไม่ได้เด็ดขาด！

“วันวิวาห์ สู้ๆ！”

วันวิวาห์กำหมัดไปที่กระจก：“ตั้งแต่นี้ไป นอนเช้าตื่นไว ต้องเต็มไปด้วยจิตวิญญาณ ต้อง ……ทำให้สุดความสามารถ！”

……