บทที่ 152 คลื่นไส้อยากอาเจียน

คุยเรื่องสำคัญเสร็จ ประมุขก็ไม่อยู่ต่อ ยืนขึ้นจะออกไป

จีรวรรณรีบลุกตาม：“ดึกขนาดนี้แล้ว คืนนี้นอนอยู่นี่ดีกว่าไหมคะ”

เธอถามอย่างระมัดระวัง

ประมุขปฏิเสธไปตรงๆ：“ไม่ล่ะ”

จีรวรรณผิดหวังเล็กน้อย แต่ไม่ปรากฏออกมาที่ใบหน้า

“โอเค ฉันไปส่งคุณเอง”เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน หันกลับไปหยิบเสื้อคลุมสูทด้านข้างช่วยประมุขสวม

ประมุขมองผู้หญิงที่กำลังช่วยเขาจัดการเสื้อผ้า：“ขอบคุณนะ หลายปีมานี้พลทำงานได้ดีมาก ครั้งนี้ไปเมืองนราวัณ ก็เปิดสถานการณ์ที่นั่นได้อย่างราบรื่นเลย แต่ว่า……”

รอยยิ้มที่สวยงามและภูมิใจของจีรวรรณถูกตราไว้บนใบหน้าด้วยคำว่า“แต่ว่า”

ประมุขเอามือของจีรวรรณออก แล้วติดกระดุมเอง：“ผมไม่หวังว่าสถานการณ์ดีๆเหล่านี้จะพังลงในเรื่องส่วนตัวที่แสนยุ่งเหยิงเหล่านั้น เขาจัดการได้ไม่ดี คุณที่เป็นแม่ก็หาเวลา ไปช่วยเขาจัดการให้เรียบร้อย”

“ค่ะ”

จีรวรรณตอบ รอยยิ้มที่ใบหน้าก็คืนสู่ปกติ：“วางใจเถอะ ฉันไม่ให้ลูกชายเสียหายแน่”

ประมุขพยักหน้า แล้วก้าวเท้าออกไปข้างนอก

จีรวรรณรีบตามไป：“มุข กว่าพลจะกลับมาได้ คุณก็ไม่ได้เจอกะทิตั้งนานแล้ว เมื่อไหร่มีเวลาว่างก็มาหา แล้วกินข้าวกับพวกเราเถอะ หลายปีมานี้ คุณกับพลไปทั่วทั้งในประเทศต่างประเทศ ฉันกับกะทิ……พวกเราไม่ได้กินข้าวกันทั้งครอบครัวมาหลายปีแล้วนะ”

“ค่อยว่ากัน ช่วงนี้ค่อนข้างยุ่ง ไม่มีเวลา”

เสียงของทั้งสองคนก็ค่อยๆไกลออกไป แล้วร่างก็หายไปด้านนอกประตู

ในห้องรับแขกอันใหญ่โต เหลือแค่ม่านฟ้ากับจอมพล

ม่านฟ้ามองไปที่เขาด้วยสายตาที่มีแต่ความชื่นชม：“ลุงประมุขเขา……”

จีรวรรณกลับมาแล้ว ดูอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่

ม่านฟ้ารีบหยุด เข้าไปประคองเธอกลับมานั่งบนโซฟา แล้วพูดปลอบไปว่า：“หลายปีมานี้ลุงประมุขพยายามพัฒนาบริษัทอย่างมาก ยุ่งจนบินไปนู่นนี่บ่อยๆ จนต้องกลับมาที่ตระกูลจรัสพิบูรณ์ น้อยครั้ง น้าอย่ากังวลเขาเลยนะคะ เขา……”

“น้ารู้”

จีรวรรณตบมือของม่านฟ้า สูดหายใจลึกๆ เรียกจิตวิญญาณกลับมาอีกครั้ง แล้วจึงคืนกลับไปสภาพสวยสง่างามเช่นเดิม

จอมพลที่นั่งอยู่บนโซฟาไม่ขยับก็เย้ยหยันออกไป ด้วยเสียงไม่พอใจ：“นี่เหรอผู้ชายที่แม่ตั้งตารอคอยมาเสมอ คุ้มค่าไหม？”

จีรวรรณจ้องไปที่ลูกชายตัวเอง ขมวดคิ้วพูดเสียงทุ้ม：“แกหุบปากเลย！เขาคือพ่อแก มีใครว่าพ่อแกแบบนี้บ้าง？”

จอมพลมองแม่ตัวเองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการดูถูก：“เข้ามาได้ไม่ถึงห้านาทีก็ออกไป ไม่ไปดูแม้แต่หลานสาว นี่พ่อแท้ๆเหรอ？”

จีรวรรณปั้นหน้าไม่อยู่อีกต่อไป แต่มีคนนอกอยู่ในนี้ เลยไม่ได้ตวาดใส่

เธอค่อยๆสงบอารมณ์：“พ่อแกเข้มงวดกับแกไปบ้าง แต่เขาใส่ใจและรักมาก ยุ่งตลอดเพื่อครอบครัวเรา”

ความเยาะเย้ยบนใบหน้าจอมพลยิ่งแย่ลงไปอีก

จีรวรรณทำเป็นมองไม่เห็น ความโกรธบนใบหน้าหายไปแล้ว มีความน้อยใจเข้ามา：“แม่รู้ว่าสถานะของแม่ไม่ถูกต้อง หลายปีมานี้ทำให้ลูกน้อยเนื้อต่ำใจมากไปเหมือนกัน ทำอะไรก็ต้องปกปิดไว้ แสงใต้ เพราะแบบนี้ แม่เลยหวังว่าลูกจะเลือกคนที่ใช่ได้ หวังว่าภรรยาของลูกจะเป็นคนที่สามารถยืนเคียงข้างลูก สนับสนุนลูกได้ และพวกลูกก็จะอยู่ด้วยกันตลอดไป ลูกของพวกลูกก็จะไม่เป็นเหมือนแม่กับลูกอีกแล้ว ลูกเข้าใจความขมขื่นของแม่ไหม？”

ม่านฟ้ามองไปที่จอมพลอย่างคาดหวัง

เธอไม่ถือสาสถานะของจอมพล และไม่ถือสาที่เขามีลูกสาว

และก็ยิ่งไม่ถือสาเขาที่เคยแต่งงานในช่วงเวลาสั้นๆกับผู้หญิงอื่น

ไม่ว่าสถานะเขาจะเป็นอย่างไร มีม่านฟ้าอย่างเธอแล้ว เธอสามารถทำให้เขายืนอยู่ในตระกูลจรัสพิบูรณ์ได้อย่างเที่ยงธรรม ไม่ถูกใครก็ตามดูถูก

สิ่งที่เธอคาดหวังและถือสาคือท่าทีของเขา

ความเยาะเย้ยบนใบหน้าของจอมพลเยือกเย็นลง แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา ขึ้นข้างบนไปที่ห้องทำงานอย่างหงุดหงิด

“ปัง——”เสียงของประตูห้องชั้นบนดังมาถึงชั้นล่าง

จีรวรรณขมวดคิ้ว