บทที่ 151 จัดการเรื่องงานแต่ง

จอมพลขมวดคิ้ว

ยัยเด็กคนนี้ ไม่เจอกันหลายวัน ดื้อเสียแล้ว！

เด็กสาวกลอกตา เท้าสะเอวด่าไปว่า：“จอมพล พ่อโง่หรือไง？ตาบอดด้วยใช่ไหม？ไม่เห็นข่าวบนเน็ตพวกนั้นเหรอ？แม่หนูล่ะ？！”

“แม่แกตายแล้ว！”เขาพูดอย่างโมโห

หนูกะทิควันแทบออกหัว：“หนูหมายถึงวันวิวาห์ ตอนนั้นพ่อรับปากหนูว่าจะพาเธอกลับมาด้วย ทำไมไม่พาเธอกลับมาล่ะ？พ่อพูดไม่เป็นคำพูดเลย！”

ลมหายใจจอมพลหม่นลงไป

เข้าไปในห้อง ปิดประตู ทิ้งเลโก้ระเบิดมือไว้ด้านข้าง

เขานั่งไขว่ห้างตรงหน้าลูกสาวด้วยสายตาดุดัน สบตาในระดับเดียวกับเธอ：“หนูกะทิ คำนี้พ่อจะพูดแค่ครั้งเดียว แกจำไว้ให้ดี วันวิวาห์เป็นคนหลอกลวง！พ่อหย่ากับเธอแล้ว ต่อไปพ่อไม่อยากได้ยินชื่อนี้เป็นครั้งที่สอง ในบ้านหลังนี้อีก！”

“พ่อสิคนหลอกลวง！”

หนูกะทิเดือดจัดจนมีประกายไฟในดวงตาโตๆ：“อย่ามาบอกหนูว่าตอนนั้นพ่อไม่ได้เห็นเธอสวยถึงได้จดทะเบียนสมรสกับเธอ！ตอนนี้พ่อต้องการสูง ก็อยากให้คนอื่นจริงใจกับพ่อ แล้วตัวพ่อเองล่ะจริงใจบ้างไหม？อยากได้แบบไหนก็ต้องปฏิบัติกับคนอื่นแบบนั้นรู้จักไหม？！”

จอมพลยิ้มเยาะ

เด็กอายุสามขวบคนหนึ่ง รู้จักคำที่ว่าอยากได้แบบไหนก็ต้องปฏิบัติกับคนอื่นแบบนั้นเนี่ยนะ？！

สมแล้วที่เป็นลูกของจอมพล

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย：“ใครบอกลูกพวกนี้？”

หนูกะทิกลอกตาใส่ นั่งลงไปที่พื้นพรม หยิบโทรศัพท์ด้านข้างมาโยนใส่อ้อมแขนของพ่อตัวเอง：“นี่ต้องให้ใครมาบอกหนูด้วยเหรอ？หนูอ่านหนังสือไม่ออกหรือไง？”

โทรศัพท์หยุดอยู่ที่หน้าฮอตเสิร์ช

จอมพลกดเข้าไป ในคำด่าตามอำเภอใจนับไม่ถ้วนนั้นก็เห็นเสียงบันทึกสองช่วงที่ถูกชาวเน็ตแชร์กันนับไม่ถ้วน

แล้วเปิด

เสียงของวันวิวาห์กับโมโมะก็ดังออกมาจากด้านใน

ช่วงที่หนึ่งเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวเล็กน้อย ฟังออกว่าน่าจะอยู่ในพวกผับหรือ KTV อย่างนั้น

ช่วงนี้สองกลับเงียบ ไม่สับสนเหมือนในช่วงแรก แต่กลับดูขมขื่นและต่ำต้อยกว่าหน่อย

หนูกะทิแอบสังเกตพ่อตัวเองตลอด

เห็นใบหน้าเขาปรากฏสายตาเย้ยหยัน ทันใดนั้นก็ผิดหวังเล็กน้อย

จอมพลดูจบฟังจบ ก็วางโทรศัพท์ไว้ด้านข้าง：“ช่วงนี้ลูกว่างมากจนเอาแต่ดูพวกนี้ทั้งวันเหรอ？”

“ไม่อย่างนั้นล่ะ？”

จอมพลหน้าหม่นลงไป：“หนูกะทิ เด็กควรจะทำตัวให้เหมือนเด็ก”

“ตั้งใจเรียน เพื่ออนาคตที่ดี หนูเข้าใจ กำลังเรียนอยู่ไง นี่ก็กำลังคุยกับพ่อเพื่อจะได้ดีขึ้นไปไม่ใช่เหรอ”

จอมพล：“……”

เขาสูดหายใจ แล้วตัดสินใจพูดคุยกับลูกสาวอย่างลึกซึ้ง：“พวกนี้เชื่อไม่ได้หรอก！ลูกยังเด็ก ไม่เข้าใจว่าจิตใจคนน่าขยะแขยงมากแค่ไหน วันวิวาห์เป็นคนดราม่าควีน คนหลอกลวง เธอพูดจาไม่น่าเชื่อถือ！”

หนูกะทิเหลือบมองไปที่ประตูอย่างไม่พอใจ：“คนข้างนอกนั่นเข้าใจพ่อ？เธอไม่ใช่เจ้าแม่ดราม่าควีน และยังจริงใจต่อพ่อเหรอ？งั้นพ่อก็ไปแต่งกับเธอสิ มาหาหนูที่นี่เพื่อมาเอาใจหนูทำไม？”

จอมพลมีเส้นเลือดปูดออกมาที่หน้าผาก เดือดดาลจนรู้สึกอยากตียัยเด็กนี่ให้ตาย！

ด้านนอกประตู

สีหน้าม่านฟ้าดูแย่อย่างมาก เก็บมือที่เตรียมจะเคาะประตูแล้ว ก็หันกลับลงไปข้างล่างด้วยสายตาหม่นหมอง

โกรธจะตายอยู่แล้ว！ยัยเด็กนั่นดันชอบวันวิวาห์？！

จีรวรรณมองม่านฟ้าที่ด้านหลังไม่มีใครสักคน จึงรีบถาม：“พลกับกะทิล่ะ？”

ม่านฟ้าพูดด้วยใบหน้ารู้สึกเสียใจ：“สองพ่อลูกทะเลาะกันแรงมาก หนูไม่กล้าเข้าไปค่ะ”

จีรวรรณปลอบใจ：“ไม่เป็นไร พวกเขาสองพ่อลูกเป็นคู่รักคู่แค้นกัน ไม่เจอกันก็คิดถึง พอเจอกันก็กัดแบบนี้แหละ ไม่ต้องสนพวกเขาหรอก พวกเรากินของตัวเองก่อนดีกว่า”

ม่านฟ้าหัวเราะอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว：“ค่ะ”

ห้องชั้นบน

จอมพลใช้เวลาสองสามนาทีจึงสงบความโกรธที่ถูกลูกสาวกระตุ้นลงได้ แล้วจึงเตือนด้วยเสียงเยือกเย็นอย่างอดทนไปว่า：“หนูกะทิ เธอคนละชั้นกับพวกเรา ลืมเธอเถอะ！”

หนูกะทิก็หงุดหงิดเพราะพ่อ หน้าที่มีแก้มนั้นโกรธฟึดฟัด ปากสีชมพูเม้มแน่น จนลักยิ้มที่ใบหน้าชัดมากขึ้น

จอมพลมองลูกสาวจนเหม่อลอยไปแป๊บหนึ่ง