บทที่ 150 กลับตาลปัตรโดยสิ้นเชิง

แสงใต้ขมวดคิ้วด้วยความสงสาร เขาหมุนกายด้วยความโมโห หมายจะช่วยเธอแก้เผ็ด

“โธ่พี่ จะทำไร?”

วันวิวาห์เก็บน้ำตาไว้แล้วรีบดึงเขา

“จะช่วยน้องเอาคืนไง” แสงใต้กล่าวอย่างเย็นชา

“อย่าลืมว่าพี่ชุดอะไรสิ รีบให้เพื่อนทหารกลับไปเร็ว พวกเราก่อเรื่องโวยวายได้ แต่สถานะพวกพี่ไม่ได้”

วันวิวาห์กดเสียงต่ำพูด

แสงใต้หลับตาอย่างจนปัญญา เขาอดกลั้นความรู้สึก“ได้ ครั้งหน้าพี่จะช่วยน้องเอาคืนเอง”

เขาจูงวันวิวาห์ฝ่าผู้คนออกไป แล้วเดินยังทิศทางรถ

โมโมะเอามือจับปากอย่างหลงใหลได้ปลื้ม

หล่อ！

หล่อมาก！

ทั้งเท่ห์ทั้งหล่อ！

หลังจากเคลิบเคลิ้มเสร็จเธอก็รีบวิ่งตามไป

กลุ่มคนมาเร็ว ไปก็เร็วเช่นกัน

บรรดานักข่าวมองกระบวนรถจากไปพร้อมกับกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด

ถึงจะไม่พอใจเพียงใด แต่ก็มีไม่กี่คนที่กล้าถ่ายกลุ่มคนที่สวมเครื่องแบบทหาร เพราะเรื่องนี้เป็นเพียงข่าวซุบซิบเท่านั้น

เพราะยังมีสติกันอยู่ รู้จักประมาณตนว่าคนกลุ่มนี้ไม่ธรรมดา

……

ณ โรงแรม

แสงใต้จองห้องวีไอพีในร้านอาการ จากนั้นก็สั่งเมนูที่วันวิวาห์ชื่นชอบเต็มโต๊ะ

“การกินทำให้คนมีความสุขได้ กินเลย ตอนนี้ไม่มีใครรบกวนแล้ว”

อารมณ์วันวิวาห์กลับเข้าที่พอสมควรแล้ว

แต่เจอเรื่องวุ่นวายแบบนี้จะมีอารมณ์กินข้าวที่ไหน

ทว่าไม่อยากให้พี่ชายกังวล รีบแสร้งทำเป็นคนอดอยาก คว้าตะเกียบมาแล้วเขี่ยเข้าปากคำโต ๆ “ขอบคุณพี่ชายมากค่ะ พี่เป็นที่พึ่งของฉัน ถ้าวันหน้าไม่มีพี่ ฉันจะทำยังไงดี？”

แสงใต้หัวเราะ“ช่างประจบจัง......หรือว่าน้องใช้วิธีนี้จับจอมพลเหรอ？”

วันวิวาห์หยุดกิน จากนั้นก็ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ไม่ต้องจับเขาหรอก เขามาหาถึงที่เลย”

แสงใต้คีบเนื้อวัวให้เธอชิ้นหนึ่ง ลูบศีรษะของเธอแล้วกล่าวว่า“น้องยังมีพี่ชายอยู่ทั้งคน”

วันนั้นเธอให้พี่ชายตรวจสอบกล้องวงจรปิดในสถานที่ที่ใช้ประชุม เขาส่งมาให้เธอแล้วก็ไม่มีปัญหาใด ๆ เกิดขึ้นอีก......คิดไม่ถึงว่าเรื่องนั้นจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่โต แต่ต่อมาเธอกับจอมพลก็ทะเลาะจริง ๆ

แสงใต้มองน้องสาวตรงหน้าด้วยความสงสาร

วันวิวาห์รู้สึกแสบจมูก เกือบร้องไห้ฟูมฟาย

เธอตบมือของเขา พูดปากแข็งว่า“อย่าลืมว่าพี่เป็นทหาร ชายชาติทหารไม่ยุ่งเรื่องพวกนี้หรอกค่ะ น้องสาวของพี่เก่งจะตาย ไม่ได้อ่อนแอสักหน่อย”

แสงใต้คลี่ยิ้ม ไม่พูดอะไรอีก

……

ณ เมืองโตตู

西海会所 ห้องวีไอพี

จอมพลเดินออกจากลุ่มควัน จับเสื้อที่โยนทิ้งไว้ด้านข้างพร้อมกับกล่าวว่า“ผมไม่เป็นอะไรหรอก กลับไปให้หมด มีหน้าที่อะไรก็ไปทำซะ”

หลังกลับจากเมืองนราวัณเขาก็อยู่แต่ที่นี่

ฮ่องเต้กับราชันไม่วางใจ ตามดูเขาทุกฝีก้าวไม่ห่าง อยู่กับเขาที่นี่ตลอดเวลา

สองวันสองคืนแล้วนะ

โอ้สวรรค์ ได้กลับไปเสียที

ราชันลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสายพร้อมกับถามว่า“ใจเย็นแล้วเหรอ？”

จอมพลเหยียดยิ้มเย้ยหยัน“เสียเวลากับผู้หญิงคนเดียวสองวันก็น่าจะพอแล้วมั้ง？”

ฮ่องเต้อยากพูดแต่ไม่ได้พูด มันไม่เกี่ยวกับปัญหาสองวันเลย

จอมพลกวาดสายตามองเขาอย่างราบเรียบ“อะไรที่ผมไม่อยากฟัง คุณก็อย่าพูด”

ฮ่องเต้“……”

“ก็ได้” เขาบิดขี้เกียจ“ผมส่งสัมภาระของคุณกลับ沥园 ก่อนคุณจะกลับพวกเรากินข้าวด้วยกันก่อนไหม？”

หลายวันมานี้ทุกคนไม่ค่อยได้กินอะไรเลย

จอมพลผงกศีรษะ

ทุกคนไม่ได้ขยับกายนาน จึงเหนื่อยล้ากันหมด

ฮ่องเต้ให้บริกรเสิร์ฟอาหารโอชะเต็มโต๊ะ“กิน กิน กิน กินเสร็จก็แยกย้ายกลับบ้านใครบ้านมัน ในที่สุดก็ได้อ้าแขนอ้าขานอนแล้ว”

ระหว่างที่พวกเขารับประทานอาหาร โทรทัศน์ที่กำลังฉายโฆษณาต่าง ๆ ก็เปลี่ยนมารายงานข่าวสดกะทันหัน