บทที่ 149 มีสติหน่อย

นายเมฆส่ายหัวอย่างซื่อตรง“ไม่เคย”

เทพบุตรยกมุมปากยิ้มเย็น“สัตว์ที่มีนิสัยบ้าระห่ำ หากนายช่วยมัน มันอาจจะแว้งกัดคืนก็ได้ ถ้าอยากปราบมันให้อยู่หมัดก็ต้องให้มันเจอทางตัน เมื่อมันรู้สึกกดดันจนไร้ความกล้าหาก เห็นนายก็หวาดกลัวด้วยสัญชาตญาณ ตอนนั้นแหละมันจะเชื่องและพึ่งพานาย”

เขาชำเลืองมองนายเมฆปราดหนึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างลำพองใจว่า“ผมมักจะเป็นคนดวงดีเสมอ กำลังกลุ้มใจว่าจะลงมือยังไงดี แต่เธอดันมอบโอกาสถึงที่ นายเมฆจำไว้ว่าตอนนี้ยังย่อยยับไม่พอ”

นายเมฆหนาวสะท้าน รู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือแสน

โชคดีที่พวกเขาไม่ได้เป็นศัตรูกัน！

เทพบุตรน่ากลัวที่สุดในสามโลก！

และโหดมากด้วย！

ถ้าตนเจอแบบนี้ จะไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้เขาได้เลย

เทพบุตรดื่มไวน์ในมือทีเดียวหมดแก้ว พลางสั่งการอย่างเฉยเมย“ไปเถอะ ทำให้เธอย่อยยับกว่านี้！”

“ได้”

นายเมฆลุกขึ้นแล้วเดินไปด้านนอก

……

ณ เชลน่าคอสเมติกส์

ในที่สุดก็เลิกงานเสียที

โมโมะอยู่กับวันวิวาห์ที่บริษัทตลอดทั้งวัน เมื่ถึงเวลาเลิกงาน เธอก็รีบดึงตัววันวิวาห์ขึ้นจากโต๊ะทำงาน “เลิกงานแล้ว ไปเร็ว ไปหาของกินกัน”

“ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ฉันต้องเตรียมแผนงานใหม่ขึ้น คำวิจารณ์ด้านนอกมืดฟ้ามัวดิน ตอนนี้อธิบายยังไงก็ปล่าประโยชน์ ต้องใช้ผลิตภัณฑ์มากลบกระแสแล้วละ”

“ต้อง ต้องอะไรกัน”

โมโมะกล่าวอย่างไม่พอใจ“ถึงเธอถึงทุ่มเทสุดชีวิต แต่ก็ไม่อาจเปลี่ยนเจ็ดวันเป็นเจ็ดสิบวันได้หรอก เวลากระชั้นชิดเกิน หากเธอทรมานตัวเองจนร่างกายพังตอนี้ เชลน่าชิบหายของแท้เลยล่ะ อยากทำโอทีก็ต้องกินข้าวก่อน”

“ก็ได้” วันวิวาห์ยอมประนีประนอม“รอเดี๋ยวก่อน ฉันให้เธอลองอันนี้ดู”

เธอหยิบลิปสติกที่ไม่มีเครื่องหมายทางการค้าขึ้นมาหนึ่งแท่ง“เป็นสินค้าทดลอง เป็นลิปสติกที่คิดค้นตามวัฒนธรรม เธอลองดูสิ”

โมโมะรับมา ก่อนจะหยิบกระจกแต่งหน้าออกมา จากนั้นก็ทาแบบไม่ลังเล

ลิปสติกให้ความชุ่มฉ่ำ สีสันฉูดฉาด ทว่าเมื่อทาแล้วกลับอ่อนละมุนและงดงามยิ่ง กลมกลืนกับผิวได้ดีเยี่ยม

ดวงตาโมโมะวาวโรจน์“สินค้าตัวใหม่เหรอ？น่าทึ่งมาก รักเลย รักเลย”

วันวิวาห์ยิ้ม หัวใจที่หนักอึ้งผ่อนปรนลงไม่น้อย“ใช่ ฉันจะเร่งร่างแผนงานสินค้าออกมา ครั้งนี้จะพลิกสถานการณ์ได้หรือไม่ก็อยู่ที่ตัวนี้แล้ว ฉันเชื่อว่า ความจริงใจของพวกเราสามารถสร้างความมั่นใจของผู้บริโภคและแฟนคลับเก่าของพวกเรา”

“ไม่มีปัญหาแน่ มา เธอก็ลองดูสิ ช่วงนี้สีหน้าเธอไม่ค่อยดีเลย”

วันวิวาห์ยอมทำตามอย่างว่านอนสอนง่าย

โมโมะถือแท่งลิปสติกทาให้วันวิวาห์ จากนั้นก็แต้มที่แก้มเธอเล็กน้อย

เธอแลดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาหลายระดับในชั่วอึดใจเดียว

โมโมะพูดคำมงคลด้วยความพอใจ“ใช้ได้เลย มันต้องเวิร์คแน่ ๆ！”

ผิวพรรณ์ของโมโมะดีมาก ทว่าเมื่ออยู่กับวันวิวาห์แล้ว กลับแลดูมัวหมองเล็กน้อย พวกเธอทั้งสองใช้ลิปสติกแบบเดียวกัน ทว่าออร่านั้นแตกต่างกันคนละแนว มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง

สิ่งที่น่าทึ่งก็คือ ไม่มีคำว่าใครทาแล้วปัง ใครทาแล้วพัง

วันวิวาห์มองตัวเองในกระจกอย่างพึงพอใจ“ได้ผลดีกว่าบลัชออนอีก เดี๋ยวจะเขียนใส่ในโฆษณาสินค้าว่า สีผิวสาว ๆ เข้ากับเฉดสีของลิปสติกที่แต่งต่างกัน ตอนนี้ฉันรู้สึกมั่นใจขึ้นมาก”

โมโมะหัวเราะเสียงดังกังวานพลันกล่าวว่า“ตอนนี้ฉันมั่นใจเต็มร้อยเลยแหละ สู้ ๆ เพื่อน”

“สู้ ๆ”

ทั้งสองให้กำลังใจซึ่งกันละกัน ตัดสินใจออกไปกินข้าวก่อน จากนั้นก็กลับขึ้นมาทำงานต่อ

พวกเธอพึ่งก้าวออกจากประตูใหญ่ของบริษัทก็ถูกพวกนักข่าวรายล้อม ซึ่งไม่รู้ว่าโผล่มาจากที่ไหน