บทที่ 148 จอมพล คุณพอใจหรือยัง

เงียบกริบเป็นเวลานานในที่สุดก็มีคนเอ่ยนำว่า“ได้ เห็นแก่หน้าคุณท่านปรมะ พวกเราจะเชื่อคุณสักครั้ง คุณอย่าทำให้พวกเราผิดหวังล่ะ”

วันวิวาห์รู้สึกโล่งอก พลางยิ้มอย่างมั่นใจในตัวเอง“ทุกท่านรอดูได้เลยค่ะ”

ทันทีที่ส่งพวกหุ้นส่วนกลับไป ท่าทางฮึกเหิมของวันวิวาห์จางหายในบัดดล ไม่มีความมั่นใจในตัวเองเหมือนเมื่อครู่แล้ว

จินจินรู้สึกเลื่อมใส“ท่านประธานวันวิวาห์เก่งจังเลยค่ะ มีวิธีรับมือด้วย”

วันวิวาห์หย่อนกายนั่งบนเก้าอี้พลันยิ้มอย่างขมขื่น“ไม่มีวิธี แต่จะพูดแบบไหนได้บ้าง？”

“หา......” จินจินตกตะลึง

วันวิวาห์ยังไม่ได้หายใจทั่วท้อง คู่ค้าก็มาโวยวายอีก

ห้องทำงานที่พึ่งจะเงียบสงบลงกลับมาคึกคักราวกับตลาดสดอีกครั้ง

“โสธรณาลัยกรุ๊ปของพวกคุณยังดำเนินการได้ตามปกติหรือเปล่า？เป็นกระแสตลาดแบบนี้ พวกคุณทำให้ลูกค้าผมหายหมดเลย”

“ต้องยุติการร่วมการค้าครั้งนี้ และโสธรณาลัยกรุ๊ปต้องชดใช้ให้ผมตามหนังสือสัญญา”

ทยอยโยนหนังสือสัญญาถูกบนโต๊ะทีละฉบับ ซึ่งหนึ่งในนั้นระบุว่า หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งส่งผลกระทบต่อความร่วมมือ ฝ่ายที่ได้รับความเสียหายสามารถยื่นยุติความร่วมมือครั้งนี้ได้ และยังได้รับค่าชดเชยอีกด้วย ซึ่งเนื้อหาพวกนี้กำกับเป็นเส้นสีแดงอย่างเด่นชัด

“ยังไม่พูดถึงลูกค้ารายใหญ่ที่ซื้อส่งนะ ลำพังลูกค้าหน้าร้านที่ซื้อปลีกยังโวยวายว่าจะคืนสินค้าเลย พวกเราไม่เพียงแต่ขายสินค้าของพวกคุณไม่ได้ สินค้าตัวอื่นก็ขายไม่ได้ด้วย พวกเราไม่กล้าเปิดร้านเลย”

“ผมแย่กว่าพวกคุณอีก ลูกค้าของผมคือลูกค้าที่สั่งจองล่วงหน้า แต่ตอนนี้เกิดเรื่องขึ้นแบบนี้ พวกลูกค้าเลยยกเลิกการสั่งซ้อ เงินทุกบาททุกสตางค์ของผมโดนฝังอยู่ในโกดังหมดแล้ว”

ทุกคนตบโต๊ะพร้อมกับสบถอย่างเป็นเดือดเป็นแค้น

วันวิวาห์ให้จินจินยกน้ำมาเสิร์ฟ หลังจากที่พวกเขาระบายความในใจกันหมดแล้ว เธอจึงกล่าวคำขอโทษด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ขอโทษด้วยค่ะที่ทำให้ทุกคนลำบาก แต่ทุกท่านไม่ได้พึ่งจะเป็นคู่ค้าของโสธรณาลัยกรุ๊ปนะคะ โสธรณาลัยกรุ๊ปเคยทำให้พวกท่านผิดหวังหรือเปล่าคะ？ถึงแม้โกดังฉันจะโดนเผา ถึงแม้ครั้งก่อนลูกค้าโวยวายว่าผลิตภัณฑ์ของพวกเราทำให้ลูกค้าเสียโฉม แต่ทุกครั้งที่มีปัญหา หลังจากเคลียร์เสร็จพวกท่านก็ได้กอบโกยผลกำไรเต็มเม็ดเต็มหน่วยเลยไม่ใช่เหรอคะ？”

ทุกคนใบ้กินไปตาม ๆ กัน

วันวิวาห์รับกาแฟที่จินจินยกมาเสิร์ฟ จากนั้นก็วางตรงหน้าพวกเขาทีละแก้ว“ฉันไม่ได้เรียกร้องอะไรมากหรอกค่ะ ฉันแค่ขอให้พวกคุณอดทนอีกนิด ให้เวลาฉันสักพัก เมื่อเกิดปัญหาขึ้นแล้ว การโหวกเหวกโวยวายก็ไม่ใช่วิธีแก้ไข้ ถึงนิสัยและคุณธรรมของฉันไม่มีค่าให้เอ่ยถึง แต่ผลิตภัณฑ์ของพวกเรามีหลักประกันแน่นอนค่ะ ถ้าตอนนี้พวกท่านยกเลิกสัญญากับบริษัทฉัน จากนั้นก็รับค่าชดเชยอันน้อยนิดไป แล้วพวกท่านมั่นใจไหมคะว่าสามารถหาบริษัทอื่นที่มีฝีมือด้านการผลิตสินค้ามีคุณภาพสูงเหมือนบริษัทของฉัน？ถ้าหาไม่ได้ ทำไมไม่ลองรอดูก่อนล่ะคะ？”

เธอมองทุกคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยความจริงใจ“โปรดให้เวลาฉันหน่อยนะคะ และให้โอกาสพวกคุณเองด้วยค่ะ การร่วมมือไม่ง่ายเลย เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ ฉันร้อนใจกว่าทุกท่านเป็นไหน ๆ อีกนะคะ”

ทุกคนลังเล

ก็เป็นแบบนี้จริง ๆ แหละ ทำการค้าย่อมต้องพนันอยู่แล้ว

คนใจกล้าอยากพนันสักตั้งดู

“ประธานวันวิวาห์ ไม่ใช่พวกเราไม่ใช่เวลาคุณ แต่พวกเรารอไม่ได้ไงครับ เงินทุนทั้งหมดของผมจมอยู่กับสินค้าพวกคุณ ตอนนี้ขายสินค้าออกจากโกดังไม่ได้ ลูกค้าโวยวายจะยกเลิกการสั่งซื้อ ลูกค้าให้ผมชดใช้ ผมยังทำอะไรได้อีกครับ？”

“พวกเราก็เจอลักษณะเดียวกันครับ ลูกค้าปลีกของผมโวยวายจนเปิดร้านไม่ได้เลย ถึงแม้จะเป็นร้านเล็ก ๆ แต่ไม่เปิดหนึ่งวัน เงินหมุนก็ชะงักไปหนึ่งวันนะครับ ทั้งค่าเช่าร้าน เงินเดือนพนักงานและค่างวดสินค้าอีก แค่ไม่กี่วันก็ทำผมตายได้เลย”

“หนึ่งอาทิตย์ค่ะ”

วันวิวาห์มองพวกเขาพร้อมกับกล่าวว่า“ถ้าภายในหนึ่งอาทิตย์ฉันแก้ไขปัญหานี้ไม่ได้ ถึงพวกท่านไม่มาหาฉัน ฉันก็จะให้ฝ่ายบัญชีดำเนินเรื่องชดใช้ค่าเสียหายตามสัญญาให้พวกท่านเองค่ะ”

เวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ลูกค้าสามารถยอมรับได้ และเป็นโอกาสในการจัดการปัญหาอย่างเร่งด่วน

หากภายในหนึ่งสัปดาห์ยังสะสางไม่ได้ ต่อไปคงจะยิ่งยากมากขึ้น

ทุกคนล้วนเป็นคู่ค้ากันมายาวนาน ไม่มีใครอยากแตกคอกับใครทั้งนั้น

ไม่ว่าจะยินดีหรือไม่ยินดี แต่ล้วนฝืนตอบตกลงกันหมด

ห้องทำงานเงียบสงบอีกครั้ง

วันวิวาห์เหมือนถูกสูดแรงออกไปจนหมด นั่งบนเก้าอี้ด้วยสภาพอ่อนระโหยโรยแรง

จินจินส่งคนออกไป จากนั้นก็ยืนถือipadด้วยอาการอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ

“ไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้แล้วค่ะ มีอะไรก็บอกมาได้เลยค่ะ” วันวิวาห์กล่าวเสียงเรียบ

“เกิดกระแสข่าวใหม่อีกแล้วค่ะ.......”

หน้าผากวันวิวาห์กระตุก รับมาแล้วรีบดูข่าวใหม่ทันที

#วันวิวาห์ออกมาพูด#

#การล้างมลทินของหญิงสวะ#