บทที่ 155 ท้อง 6 สัปดาห์

สมองของวันวิวาห์ว่างเปล่าไปทันที ตัวสั่น

ใบหน้าโมโมะเต็มไปด้วยความกังวล รีบประคองเธอไว้：“เธออย่าเพิ่งใจร้อน นี่ต้องมีคนจงใจมาป่วนแน่！”

วันวิวาห์หน้าซีด ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ！

เธอพยักหน้า และก็คิดได้

ไม่กี่เดือนช่วงนี้ ทุกครั้งที่ออกสินค้าใหม่หรือเธอมีการเคลื่อนไหวใหญ่โตอะไร ก็จะปรากฏสถานการณ์ต่างๆตลอด

เธอแทบจะชินอยู่แล้ว

แค่ไม่รู้ว่านี่มีคนจงใจหรือว่าเป็นอุบัติเหตุ

วันวิวาห์ระงับความโกรธไว้ มือสองข้างกำแน่น

“ออกไปจากนี่ก่อน สืบให้ดีแล้วค่อยว่ากัน！”โมโมะดึงเธอออกไปจากฝูงคน

จู่ๆก็มีคนตะโกนไปที่เธอทั้งสองคน：“นั่นวันวิวาห์！เจ้าของของเชลน่า ทุกคนรีบหยุดเธอไว้ อย่าให้เธอวิ่ง！”

ผู้คนร้อนใจ รีบวิ่งเข้าหาพวกเธอทันที

โมโมะดึงวันวิวาห์ไว้ด้านหลังอย่างไม่รู้ตัว：“ฉันไม่สนว่าใครส่งพวกคุณมาก่อความวุ่นวาย แต่ซีซีลิปของพวกเราไม่มีทางที่จะมีปัญหาได้”

เธอหยิบลิปสติกเหมือนกับวันวิวาห์ออกมาจากในกระเป๋า แต่เฉดสีต่างกัน

“ซีซีลิปที่พวกคุณพูดถึงพวกเราก็ใช้อยู่ ทำไมพวกเราไม่เป็นไรล่ะ？！”

เธอยังทาลิปสติกต่อหน้าทุกคนอีกครั้งด้วย

แต่ก็พูดโน้มน้าวไม่ได้

ผู้ได้รับบาดเจ็บก็ยิ่งร้อนใจ ว่าพวกเธอตรงนั้นว่าของที่พวกเธอใช้ต้องไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่หาเงินมาด้วยวิธีสกปรก ใช้วัสดุไม่ดีผลิตและขายเพื่อเงิน ……

บางคนถึงกับพุ่งไปข้างหน้าเล็กน้อย และยังมีคนที่ทำท่าจะสู้

วันวิวาห์ดึงโมโมะกลับมาปกป้องอยู่ด้านข้างตัวเอง：“ทุกคนใจเย็นก่อนนะ ก่อนที่เรื่องราวจะมีความชัดเจนใดๆ ไม่ว่าที่พวกคุณหรือพวกเราพูดล้วนแต่เป็นคำพูดเพียงด้านเดียว ไม่มีความหมายใดๆ และไม่อาจให้ผลประโยชน์ในการปกป้องตัวเองได้ เรื่องนี้ฉันจะอธิบายให้ทุกคนอย่างดีแน่นอน แต่ว่า เรื่องโลหะเกินมาตรฐานนี้ มันจะต้อง ไม่มีทางเกิดขึ้นได้แน่นอน”

เธอมองไปรอบๆผู้คน อยากหาแกนนำ แต่ก็เปล่าประโยชน์

“พวกเราคือยี่ห้อเก่าแก่ที่ทำผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางและดูแลผิว ความผิดพลาดเล็กๆแบบนี้ แม้แต่บริษัทใหม่ที่เพิ่งเข้ามาก็ไม่มีทางทำผิดได้ แล้วนับประสาอะไรกับแบรนด์ดังอย่างเรา！ฉันขอรับประกันกับทุกคน หลายปีมานี้ ผลิตภัณฑ์ทั้งหมดที่ผลิตในเงื้อมมือของฉัน ล้วนแต่ปลอดภัยและไม่เป็นอันตราย วางใจได้……”

ผลการพูดปลอบโยนไม่ได้ผลมากนัก แต่ก็ดีกว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อย

โทรศัพท์วันวิวาห์ดัง

เป็นจินจิน

เธอพูดขอโทษ รับสายท่ามกลางฝูงชนที่โกลาหล

“ประธานวิวาห์ ลิปสติกมีปัญหาแล้ว เคาน์เตอร์ใหญ่แต่ละแห่งได้รับฟีดแบ็กมาว่า มีลูกค้าที่ใช้ซีซีลิปของพวกเราแล้วได้รับพิษและแพ้ ซึ่งจำนวนคนยังเยอะด้วย……”

เหมือนเสียงฟ้าร้องดังอยู่ข้างหู

วันวิวาห์วางสาย

โมโมะเห็นท่าทางเธอผิดปกติ：“เรื่องราวใหญ่โตเลยเหรอ？”

วันวิวาห์พยักหน้าและส่ายหน้า：“เรื่องนี้ผิดปกติ”

“ออกไปก่อนค่อยว่ากัน！”โมโมะหดหู่ อดไม่ได้ที่จะคว้ามือของวันวิวาห์ไว้ กำลังเตรียมจะถอยไปที่ด้านหลังของยาม

ยังไม่ทันขยับ ก็ได้ยินคนในฝูงชนตะโกนไปว่า：“พวกเธอจะหนีแล้ว！”

แล้วก็โกลาหลขึ้นมาทันที

เหล่าผู้บริโภคที่เพิ่งสงบสติอารมณ์ลงได้เล็กน้อยก็เดือดดาลทันที

วุ่นวายและโกรธมาก

“แจ้งความ！”วันวิวาห์ตัดสินใจทันที ตะโกนไปทางพนักงานขายที่หลบอยู่หลังตู้เคาน์เตอร์

พนักงานขายได้สติคืนมา ก็โทรไปที่ 110 อย่างสั่นกลัว

ผู้บริโภคที่ร้อนใจและโกรธจัดผลักยามออกไปนอกวง แล้วพุ่งใส่วันวิวาห์กับโมโมะ

คำด่า ไถ่ถาม และยังมีคนตะโกนเสียงดัง ให้พวกเธอเสียโฉมไปด้วยกัน หยิบลิปสติกที่ตัวเองใช้แล้วแพ้ไปที่หน้าพวกเธอ แล้วขีดเขียน

สถานการณ์ชุลมุนไปหมด

วันวิวาห์กับโมโมะไม่อาจรับมือกับผู้บริโภคที่รายล้อมเข้ามาทุกด้านได้

ในความโกลาหล จู่ๆวันวิวาห์ก็ใจสั่นหายใจไม่ทั่วท้อง สมองว่างเปล่าเหมือนถูกตัดเหมือนขาดอากาศ

มือที่ผลักมาที่เธอ เสียงด่าที่กรีดร้องออกมา กลุ่มคนที่วุ่นวายค่อยๆอยู่ไกลออกไป ดวงตาตรงหน้าก็คลุมเครือ เธอล้มลงไปอย่างไม่อาจควบคุมได้

“วิวาห์……”โมโมะไม่สนที่จะโดนตี ก็พุ่งเข้าไป