ตอนที่ 156
บทที่ 156 ศักดิ์ศรีสำคัญกว่า
October 28, 2026
พยาบาลเห็นสถานการณ์แบบนี้มาเยอะแล้ว จึงอธิบายด้วยรอยยิ้ม：“น้ำตาลกลูโคสธรรมดา มาเติมพลัง ช่วงนี้เธอไม่ได้กินข้าวและพักผ่อนเท่าไหร่ สารอาหารก็ไม่มี หลังจากฟื้นแล้วกินอาหารบำรุงก็พอ”
โมโมะจึงโล่งอก ถอยไปด้านข้างอย่างเก้ๆกังๆ
ให้น้ำเกลือไปไม่นาน วันวิวาห์ก็ฟื้นขึ้นมา
โมโมะกุมมือของเธอไว้：“วาห์ ฉันจะบอกเธอเรื่องหนึ่ง……”
สถานการณ์ก่อนเป็นลมลอยกลับมาในหัว หัวใจของวันวิวาห์ดิ่งลงอย่างมาก：“เธอว่ามาเถอะ ฉันทำใจเตรียมพร้อมไว้แล้ว แย่แค่ไหนก็รับได้หมด”
“เธอ……ท้อง”
“ฉันรู้”วันวิวาห์พยักหน้านิ่งๆ：“ก็แค่ท้อง จะใหญ่โตแค่……”
เธอเบิกตาโต จ้องโมโมะอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“หกสัปดาห์ เดือนครึ่ง”โมโมะพูดเสริม：“ก็แค่สถานการณ์ตอนนี้ เธอ ……”
หลังจากช็อกไป วันวิวาห์ก็นิ่งคืนกลับไปอย่างเร็ว
นิ่งแบบไม่เคยมีมาก่อน
อ่อนโยนแต่เข้มแข็ง
มือของเธอวางไปบนหน้าท้องอย่างไม่รู้ตัว：“ฉัน……ฉันจะเป็นแม่แล้วเหรอ？เขาโต……ตั้งขนาดนี้”
เธอยิ้มอย่างอบอุ่น เบ้าตาแดงเล็กน้อย：“โม เธอว่าพระเจ้าชดเชยให้ฉันหรือเปล่า？ให้โอกาสฉันชดใช้หนี้ต่อเด็กสองคนนั้น？”
เทียบกับวันวิวาห์ที่ตอนนี้อารมณ์ซับซ้อนไปหมด โมโมะกลับสงบลงอย่างสมบูรณ์
เธอพูดเตือน：“วาห์จ๊ะ เธอต้องคิดให้ดีนะ ตอนนี้เธอกับจอมพลหย่ากันแล้ว ท้องตอนนี้เขา……เธอจะเก็บไว้จริงเหรอ？”
วันวิวาห์อดไม่ได้ที่จะนึกถึงท่าทางในวันนั้นที่จอมพลพูดว่ามีก็คลอดออกมา
สายตาเธออ่อนโยน พยักหน้าพูดไปอย่างไม่ลังเล：“เก็บไว้！ไม่ว่าจะหย่าหรือไม่ เด็กก็เป็นของฉัน โม ตอนนี้ฉันไม่มีครอบครัวแล้ว เด็กคนนี้เป็นเพียงคนเดียวของฉัน”
โมโมะเศร้าจนพูดไม่ออก
เธอกอดปลอบวันวิวาห์：“ขอโทษนะ ฉันไร้ประโยชน์จัง หาเบาะแสแม่แท้ๆของเธอไม่ได้เลย แต่เธอวางใจเถอะ DNAของเธอมันเก็บไว้ในระบบรักษาความปลอดภัยแล้ว ถ้ามีตัวเทียบที่เข้ากันได้ พวกเขาจะแจ้งพวกเราทันที”
“ไม่โทษเธอหรอก”วันวิวาห์ส่ายหน้า：“ฉันไม่หวังแล้วที่จะหาเธอเจอ นั่นเป็นคำพูดที่เทียนแขพูดกับฉันเฉยๆ ใช่จริงหรือไม่ก็ไม่มีใครพิสูจน์ได้ แต่เด็กคนนี้ไม่เหมือนกัน เขามีเลือดเนื้อของฉัน ต่อไปจะเป็นคนที่ใกล้ชิดที่สุดของฉัน โม ฉันจะเก็บเขาไว้ เรื่องนี้ เธอต้องช่วยฉันเก็บเป็นความลับ”
ตระกูลจรัสพิบูรณ์ เป็นสี่ตระกูลใหญ่แสนร่ำรวยแห่งเมืองโตตู พวกเขาไม่ถือสาลูกนอกสมรส และก็ยิ่งไม่ถือสาที่จะเลี้ยงลูกที่เกิดมาหลังจากหย่าด้วย
ถ้าพวกเขารู้ว่ามีเด็กอยู่……
วันวิวาห์ไม่กล้าจินตนาการ
โมโมะถามอย่างระวัง：“เธอยังหวังกับจอมพลอยู่ใช่ไหม？”
วันวิวาห์หัวเราะอย่างขมขื่น：“ผู้ชายโดดเด่นแบบนั้น ผู้หญิงที่ไหนจะปฏิเสธลง？ยิ่งไปกว่านั้น ที่ฉันกับเขาเป็นแบบนี้ ก็เป็นฉันที่ทำผิดก่อนเอง โม แต่เขายอมกลับมา ฉันก็ไม่อาจปฏิเสธได้แล้ว เธอเข้าใจไหม？”
โมโมะพยักหน้า ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว
เธอพยายามกะพริบตา ให้ความชื้นนั้นคืนกลับไป：“รู้จักเธอมาตั้งนาน ฉันไม่เคยเห็นเธอต่ำต้อยแบบนี้เลย ถึงเมื่อก่อนในตระกูลโสธรณาลัย จะถูกพวกพี่ชายน้องชายดูถูกก็ไม่เคยรู้สึกถูกเหยียดหยามขนาดนี้！”
“ไม่เหมือนกัน จอมพลน่าจะเป็นความหายนะของฉันแหละ”
วันวิวาห์กุมมือของโมโมะไว้ ยิ้มอย่างสงบนิ่ง：“แต่เธอวางใจเถอะ ถึงฉันจะต่ำต้อย แต่ไม่ไปพัวพันกับเขาก่อนแน่”
ยังต้องมีเส้นตายของตัวเองไว้
ยิ่งไปกว่านั้น ถึงเธอไปหา ก็ไม่อาจแน่ใจได้ว่าจะพาเขาคืนมาได้
เธอพูด：“เขาสำคัญมากสำหรับฉัน แต่ตอนนี้ ศักดิ์ศรีกับลูกสำคัญกว่าเขา！”
“เธอรู้ก็ดีแล้ว”
โมโมะวางใจ เริ่มรายงานคำตอบของบริษัทให้เธอฟัง หลังจากเธอหมดสติไป：“เรื่องโลหะในลิปสติก ทางบริษัทให้คนไปประชาสัมพันธ์อยู่ พวกเราคุยกันแล้วว่า จะเผยแพร่รายงานผลการตรวจสอบคุณภาพของลิปสติกบนเว็บไซต์ทางการของบริษัท เพื่อพิสูจน์ว่าผลิตภัณฑ์ไม่มีปัญหา”
“ไม่มีประโยชน์”