บทที่ 157 เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

วันวิวาห์ละสายตากลับนิ่งๆ พูดเสียงสูง：“ฉันไม่รู้ว่าทุกคนแพ้อย่างไร แต่ลิปสติกของบริษัทฉัน ทุกแบบ ทุกรุ่น ต่างมีรายงานที่ออกโดยองค์กรตรวจสอบคุณภาพแห่งชาติหลังจากผ่านการทดสอบ รายงานเหล่านี้ เดี๋ยวจะโหลดลงเว็บไซต์ทางการทันที ถ้าทุกคนมีข้อสงสัยอะไร ยินดีให้สอบถามได้ค่ะ และยังสามารถโทรหาสายตรวจให้มาตรวจเป็นครั้งที่สองได้ด้วย”

“คุณหมายความว่าไง？”มีคนถามขึ้นมาทันที：“นี่คือพยายามปัดความรับผิดชอบเหรอ？”

วันวิวาห์มองคนที่ถามอย่างใจร้อน เธอมีท่าทีดูไม่อ่อนข้อ：“ถ้าปัญหาอยู่ที่คุณภาพของพวกเราจริงๆ ฉันไม่หนีแน่ค่ะ จะรับผิดชอบจนถึงที่สุด แต่คุณผู้หญิงคนนี้คะ คุณแน่ใจจริงเหรอว่า ลิปสติกของเรามีปัญหาจริงๆ？”

สีหน้าคนนั้นดูเหยเก โกรธอย่างมาก

หยิบใบเสร็จที่ออกให้ตอนซื้อลิปสติกกับลิปสติกออกมาทันที：“ถ้าไม่ใช่ของบริษัทคุณมีปัญหางั้นแผลที่หน้าฉันมีปัญหาหรือไง？ทุกคนดูนะ ลิปสติกนี้ซื้อมาที่ใจกลางเมืองตอนเช้า นี่คือใบเสร็จที่พวกเขาออกให้ และยังมีแสตมป์พวกเขา”

เธอเขวี้ยงของนี้ไปตรงหน้าวันวิวาห์ ถามอย่างโกรธจัด：“คุณบอกฉันมา ของพวกนี้ใช่ของของคุณไหม！”

วันวิวาห์หัวเราะด้วยสีหน้าราบเรียบ：“ในเมื่อคุณเอามาโชว์ต่อหน้าฉันได้ งั้นก็ต้องเป็นของจริงสิ！”

เธอแย่งลิปสติกมาจากเธอ มองดูอย่างสบายๆ แล้วพูด：“ได้เงินค่าจ้างมาแล้ว แน่นอนว่าซื้อของปลอมมาทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้หรอก”

แค่ประโยคเดียวทำให้เกิดคลื่นซัดเข้ามาทันที

“นี่เธอยังมีความเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย？พูดแบบนี้ออกมาได้！”

“นี่เธอจะโยนความผิด！ทุกคน เปิดโปงเธอซะ！”

“……”

เสียงโกรธต่างๆดังขึ้นมาทันที

คนที่ถือโทรศัพท์ถ่ายทอดสดก็แค้นจนไม่อาจแพลนกล้องไปที่หน้าวันวิวาห์ได้

วันวิวาห์เปิดลิปสติกนั้นออก หมุนเนื้อลิปออกมาจากด้านใน เอาฝ่ามือขึ้นมากั้นเพื่อโชว์ให้ทุกคนเห็นเต็มตา：“นี่คือลิปสติกที่ผู้หญิงโกรธจัดเมื่อกี๊ซื้อไป อย่างที่ทุกคนเห็น หน้าของเธอ โดยเฉพาะริมฝีปาก แพ้ค่อนข้างรุนแรงอย่างมาก แต่ความจริงล่ะ？ลิปสติกเป็นของใหม่หมด ไม่มีร่องรอยที่เคยถู แม้แต่ตัวล็อกป้องกันเล็กๆที่เราซีลไว้ก็ยังไม่เปิดออก ฉันอยากถามคุณผู้หญิงคนนี้ว่า ลิปสติกที่คุณซื้อมาโดยที่ยังเปิดไม่หมด หน้าของคุณก็เจ็บแบบนี้แล้ว เป็นเพราะว่าใบหน้านั้นทาลิปสติกตั้งแต่อยู่ในโรงงานเราแล้วเหรอ？”

“หึ……”

ถึงแม้บรรยากาศจะค่อนข้างตึงเครียด แต่ก็ยังมีคนอดไม่ได้ที่จะขำ

คนที่ดูเรื่องราวชุลมุนอยากให้เรื่องราวใหญ่โตก็พูดกล่อม：“ยัยขี้เหร่คนนั้น หรือว่าเธอซื้อมาสองอันแต่ยังไม่หยิบออกมา？รีบเอามาให้พวกเราดูสิ”

สีหน้าของหญิงสาวที่โดนถามแดงก่ำ ตอบไม่ถูก

ลิปสติกมาอยู่ในมือวันวิวาห์แล้ว เธออยากซ่อนใบเสร็จทันที

ก็แค่ยังไม่ทันทำ ใบเสร็จก็ถูกยามด้านข้างคนหนึ่งแย่งไป

ยามเหลือบมอง：“บนใบเสร็จมีอันเดียว ไม่มีอันอื่นแล้วครับ”

เขายื่นใบเสร็จออกไป

ต่อจากนั้น ปัญหาก็ปรากฏทันที

วันวิวาห์ไม่มีอารมณ์มาเล่นกับคนพวกนี้ หันไปที่เลนส์กล้องที่พวกเขากำลังถ่ายทอดสด

เธอพูดนิ่งๆ：“เรื่องราวเป็นไง ทุกคนน่าจะรู้ดี สำหรับการใส่ร้าย ฉันไม่อยากพูดมาก และไม่อยากอธิบายด้วย ไม่ว่าจุดประสงค์ของพวกคุณคืออะไร หรือสร้างสถานการณ์เพื่อเรียกเงิน ก็ถือเป็นการทำร้ายอยากทำลายชื่อเสียงฉันเช่นกัน ฉันวันวิวาห์จะเอาให้ถึงที่สุด ส่วนพวกคุณ……”

เธอมองไปรอบๆเหล่า“ผู้เสียหาย”ที่หน้าตาบวมช้ำ：“มีหลักฐานว่าลิปสติกฉันทำให้พวกคุณเป็นแบบนี้ ก็เอามาให้ฉันเลย ถ้าไม่มีหลักฐาน จะใช้แค่ลิปสติกจากร้านฉันแท่งเดียวและใบเสร็จ อยากให้ฉันขอโทษหรือชดใช้ ฉันแนะนำให้พวกคุณล้มเลิกความคิดนี้ซะ ฉันไม่ใช่แค่ไม่ชดใช้ค่าเสียหาย แต่ฉันจะยังดำเนินคดีทางกฎหมายด้วย ฟ้องว่าพวกคุณฐานใส่ร้ายแบรนด์ของฉัน ทำลายภาพลักษณ์แบรนด์ของฉัน เรื่องนี้ ไม่สวยแน่！”

เธอโยนลิปสติกแท่งนั้นกลับไปที่ผู้หญิงที่เป็นแกนนำคนนั้นอย่างดุดัน แล้วหันกลับเข้าบริษัท

ตอนนี้สถานการณ์ชุลมุน

คำวิจารณ์แบ่งเป็นสองฝ่าย