บทที่ 161 เขาสารภาพแล้ว

หน้าจอโปรเจ็กเตอร์เริ่มเปลี่ยนไปตามคำพูดของวันวิวาห์อีกครั้ง

เป็นการฉายรูปถ่ายของวัตถุดิบแต่ละประเภท

วันวิวาห์เอ่ยขึ้น : “ฉันทำอะไรก็จะมีความเคยชิน มักจะเก็บวัสดุแต่ละประเภทเอาไว้ ตั้งแต่การเริ่มทดลอง จนถึงตอนที่ตัวอย่างของฉันออกมา และจนถึงเริ่มการผลิต วัตถุดิบในแต่ละขั้นตอนฉันล้วนแต่ก็จะเก็บเอาไว้ ไม่ว่าจะปรากฏสถานการณ์ฉุกเฉินมากแค่ไหน ฉันก็จะไม่ใช้ตัวอย่างพวกนี้ ครั้งนี้ก็เหมือนกันค่ะ รูปถ่ายที่พวกคุณเห็นเหล่านี้ เป็นรูปถ่ายวัสดุที่ฉันเก็บเอาไว้ ทุกท่านคงจะแยกแยะวันที่และข้อสังเกตทางด้านบนของตัวอย่างที่เก็บไว้ในแต่ละครั้งได้นะคะ”

รูปถ่ายผ่านไปชั่วแวบเดียว กลายเป็นวัสดุแต่ละกลุ่มและรายงานวัสดุที่สอดคล้องอื่นๆ

วัสดุและรายงานทีละแถวนั้นแวบผ่านไป สุดท้ายแล้วก็หยุดลงที่ตัวอย่างการผลิตขี้ผึ้งและรายงานการตรวจสอบ

อัตราส่วนของโลหะหนักเกินมาตรฐานแบบตัวอักษรถูกวงเส้นสีแดงเอาไว้เป็นพิเศษแล้ว

วันวิวาห์มองไปที่กล้องแล้วเอ่ยพูดขึ้น : “เห็นภาพนี้แล้ว ฉันไม่รู้ว่าทางเลออนไบโอที่จัดหาสินค้าให้พวกเราจะมีความรู้สึกอย่างไร แต่ที่ฉันอยากจะบอกก็คือ มาจนถึงเวลานี้แล้ว ไม่ว่าพวกคุณคิดอยากจะทำลายหลักฐานหรือว่าจะปฏิเสธที่จะไม่ยอมรับ ก็อดแล้วแต่พวกคุณไม่ได้ ตอนที่ฉันมายืนอยู่ตรงนี้ ทางตำรวจได้ออกไปที่บริษัทแล้ว เวลานี้ก็คงจะถึงแล้วด้วย และอีกอย่างกระป๋องขี้ผึ้งที่ฉันส่งไปตรวจสอบนั้นยังไม่ได้เปิดออก ฝ่ายควบคุมคุณภาพจะทำการทดสอบภายใต้การควบคุมดูแลของตำรวจอย่างเปิดเผย ทุกท่านสามารถรอคอยกับผลลัพธ์ในขั้นต่อไปได้......”

.........

เมืองโตตู

จอมพลเพิ่งจะออกมาจากห้องประชุม ก็ได้รับคลิปข่าวจากที่กวินทร์ส่งมาให้

เป็นวันวิวาห์ที่กำลังจัดการแถลงข่าวอยู่ที่เชลน่านั่นเอง

งานแถลงข่าวระยะเวลาไม่ยาวมากนัก ทั้งหมดนี้วันวิวาห์ล้วนแต่เปิดเผยหลักฐานทีละขั้นเพื่อดำเนินการพิสูจน์ตัวเอง

จอมพลดูเสร็จแล้ว สีหน้าก็มืดมนลง : “ผู้หญิงไม่ดีมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว! ก็เธอเป็นแบบนี้ จำเป็นที่จะต้องการผู้ชายเสียที่ไหนกัน! ตัวเองเพียงคนเดียวก็สามารถต้านทานศัตรูเป็นกองกำลังหมื่นๆพันๆได้ สามารถกวาดความยากลำบากและอันตรายได้หมด!”

หลังจากที่พูดจบแล้วนั้นก็ยิ่งรู้สึกโมโห

ในใจเหมือนกับจุกอยู่แบบนั้น รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกด้วยเช่นกัน

รู้สึกอึดอัด ทำให้วุ่นวายใจ

.........

โรงแรม

เทพบุตรมองไปยังผู้หญิงที่ดูสงบนิ่งอยู่ในโทรทัศน์ แล้วเอาแก้วไวน์ในมือขว้างไปที่กำแพง

แอลกอฮอล์ของเหลวสีแดงสดและเศษแก้วแตกกระจาย

“เรื่องง่ายๆแบบนี้ก็ทำพังได้ ฉันเอาพวกแกไว้มีประโยชน์อะไรกัน!”

กลิ่นหอมของไวน์ที่เข้มข้นกระจายไปในอากาศ

นายเมฆมีสีหน้าท่าทางที่เย็นชา : “ผมเคยบอกก่อนหน้านี้แล้ว วันวิวาห์ไม่ใช่พวกแม่พระ แล้วก็ไม่ใช่คนที่เอาแต่นั่งรอด้วยเหมือนกัน ที่ครั้งที่แล้วโกดังของเธอถูกเผาก็มองออกแล้ว ว่าเธอยังมีทางหนีทีไล่ของตัวเองไว้มาก คิดอยากจะทำให้เธอตกลงไปในจุดที่ต่ำสุดน่ะยาก”

สายตาที่เลวร้ายของเทพบุตรจ้องมองไปยังผู้หญิงตัวเล็กที่อยู่บนหน้าจอโทรทัศน์

ผู้หญิงตัวเล็กสุขุมเยือกเย็นมาก ตั้งแต่เริ่มต้นงานแถลงข่าวจนเสร็จสิ้น

ความเร็วในการพูดนั้นไม่เปลี่ยนไปเลย

และแม้แต่เขา ก็ยังมองไม่ออกว่าเธอโมโหอยู่หรือเปล่า

เป็นเขาเองที่ประมาทเกินไป

เขาไม่ควรมองวันวิวาห์เป็นเหมือนคนๆนั้น....

พวกเธอ.....สุดท้ายแล้วก็ยังคงแตกต่างกันอยู่ดี

เทพบุตรข่มความโมโหเอาไว้ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างตัดสินใจแก้ปัญหาอย่างเด็ดขาด : “เรื่องนี้จะยืดเยื้ออีกไม่ได้แล้ว อย่าให้คนอื่นจับพิรุธได้”

“เข้าใจแล้ว”

........

“……..เลออนไบโอใส่โลหะหนักไปในวัตถุดิบของขี้ผึ้งเป็นเรื่องจริง ทำให้เชลน่าคอสเมติกส์ผลิตเครื่องสำอางที่โลหะหนักเกินมาตรฐานออกมา ทำให้เป็นการทำร้ายร่างกายและจิตใจของผู้บริโภคอย่างรุนแรง เลออนไบโอจะรับผิดชอบเรื่องนี้ รับผิดชอบในการชดใช้เรื่องยารักษาและค่าเสียหายทางด้านจิตใจ และชดใช้ให้กับเชลน่าคอสเมติกส์อีกสามเท่า.....”

ในห้องประชุมของเชลน่าคอสเมติกส์ ข่าวยังถ่ายทอดออกมาไม่จบ ทั้งห้องประชุมก็คึกคักกันขึ้นมาแล้ว

ทุกคนกระโดดลุกขึ้นมา แล้วกอดกันทั้งร้องทั้งกระโดด