บทที่ 162 โดนวางยา

นิ้วมือทั้งห้าของแสงใต้จับมือของวันวิวาห์เอาไว้แน่น ยังคงยืนยันที่จะพูดทำลายประเด็นที่วันวิวาห์จะเลี่ยง : “ไม่ได้ล้อเล่น วิวาห์ เธอรู้ พี่ไม่เคยล้อเล่น”

รอยยิ้มบนใบหน้าของวันวิวาห์ค่อยๆหายไป

แสงใต้พูดต่อ : “ตั้งแต่วันนั้นที่รู้ว่าเธอไม่ใช่น้องสาวแท้ๆของพี่ ความคิดนี้ก็หนีเตลิดไปจากในหัวพี่แล้ว”

ถ้าหากไม่มีจอมพล คำพูดเหล่านี้ เขาคงพูดออกมาตั้งนานแล้ว

เขาเอ่ยขึ้น : “วิวาห์ พี่อยากจะปกป้องเธอตลอดชีวิต!”

วันวิวาห์ใช้แรงดึงมือตัวเองออกมาจากฝ่ามือของแสงใต้

ตรงที่ถูกจับนั้นจากขาวๆกลายเป็นแดงขึ้น ไหม้ร้อนระอุ

เธอจับมือของตัวเองเอาไว้ แล้วยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง รอยยิ้มอบอุ่น สวยงามและอ่อนโยน : “พี่ชายก็จะต้องปกป้องน้องสาวตลอดชีวิตอยู่แล้วนี่คะ พี่ พวกเราจะเป็นพี่น้องกันตลอดไป เป็นญาติพี่น้องกันตลอดชีวิต ไม่ว่าจะมีความสัมพันธ์กันทางสายเลือดหรือเปล่า พี่ก็คือพี่ชายของฉัน!”

ความหงอยเหงาที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าที่แข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยว ตัวเขาดูว่างเปล่า และมีความรู้สึกเหมือนอยู่ในภาวะไร้น้ำหนัก

“ในใจของเธอ.....ยังมีจอมพลอยู่ใช่ไหม?”

“ค่ะ”

วันวิวาห์พยักหน้าลงอย่างไม่ลังเล ไม่ได้ให้ช่องว่างให้แสงใต้ได้คิดจินตนาการใดๆเลย : “พี่คะ ฉันรักเขา ตั้งแต่เด็กจนโต เขาคือผู้ชายคนเดียวที่ฉันรัก และก็เป็นผู้ชายคนเดียวที่ทำให้ฉันหวั่นไหว เมื่อก่อน ฉันคิดมาตลอดว่าความรู้สึกที่ตัวเองมีต่อภาชิระคือความรัก ความจริงแล้วไม่ใช่เลยค่ะ เขาเหมือนพี่ชาย เป็นพี่น้องที่โตมาด้วยกัน ความรู้สึกแบบนั้น จะพูดยังไงดีล่ะคะ ถ้าหากไม่มีเรื่องที่เขานอกใจ ฉันคบอยู่กับเขาตลอด ก็จะแบกรับทุกเรื่องเพื่อเขา เอาใจใส่เขา แคร์เขา เป็นกังวลร้อนใจเพื่อเขา แล้วก็จะหึงอิจฉาด้วย......แต่กลับไม่เหมือนความรู้สึกแบบนี้ที่มีต่อจอมพลในตอนนี้ ผิดหวัง โมโห ไม่ยอม และยังยอมที่จะพยายามอดกลั้นเอาไว้ ทิ้งความหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเอง อยากจะไปหาเขา ไปขอร้องให้เขากลับมาอยู่ข้างๆฉัน......”

แสงใต้รับรู้ถึงรสชาติแห่งความเจ็บปวด

ในใจนั้นรู้สึกเจ็บปวดจนรามไปทั่วร่างกาย

“พี่คะ ขอโทษนะ ฉันพูดแบบนี้พี่อาจจะเสียใจ แต่นี่คือความคิดจริงๆของฉัน ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันกับจอมพลจะหย่ากันแล้ว ฉันสูญเสียเขาไปแล้ว แล้วก็เป็นเรื่องยากด้วยที่จะเอาความรู้สึกแบบนั้นที่ฉันมีต่อเขามาอยู่ที่พี่ แล้วก็.....”

วันวิวาห์ชะงักไป แล้วยกยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง มีความปรารถนารอคอยและความสุข : “ฉันท้องแล้วค่ะ ฉันตัดสินใจที่จะเก็บเด็กคนนี้เอาไว้ ถึงแม้ว่าเขาอาจจะเป็นเด็กที่เติบโตขึ้นมาในครอบครัวพ่อหรือแม่เลี้ยงเดี่ยว แต่เขาก็คือผลึกของความรู้สึกช่วงนี้ของฉัน ฉันจะคลอดเขาออกมา แล้วเลี้ยงดูให้ดีจนเขาเติบโต”

แสงใต้ถอนถอนหายใจออกมาทันที : “โอเค พี่เข้าใจแล้ว”

เขาทำให้ตัวเองกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา : “ที่นี่ไม่ได้มีความทรงจำดีๆอะไรนัก ในเมื่อบริษัทส่งออกมาแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็อย่าอยู่ที่นี่เลย พี่ช่วยเธอติดต่อเรื่องที่จะไปต่างประเทศไว้ ออกไปเรียน ไปผ่อนคลายจิตใจ จัดการอารมณ์ให้ดี อยากกลับมาพี่ก็อยู่เสมอ”

เห็นแสงใต้กลับมาเป็นปกติแล้ว วันวิวาห์ก็รู้สึกโล่งใจ

........

ตอนกลางคืน

เมืองโตตู

จอมพลได้รับคลิปวิดีโอของกวินทร์

“พี่พล ข่าวของเมืองนราวัณในข่วงสองสามวันนี้พี่ได้สนใจบ้างหรือเปล่า?”

“พูดมาตรงๆเลย” จอมพลตัดบทอย่างรำคาญ

“อ๋า!”

กวินทร์อุทานขึ้น : “ภรรยาของพี่.....อ่อ ไม่ใช่สิ อดีตภรรยาเอาโสธรณาลัยกรุ๊ปคืนให้กับคนของตระกูลโสธรณาลัยแล้ว หุ้นส่วนในชื่อของเธอก็ขายไปด้วยเหมือนกัน ได้ยินความหมายนั้นของเธอ คือต้องการจะเอาเงินมาคืนพี่ ไม่ต้องการซักนิดเดียว”

จอมพลข่มความรับไม่ได้นี้บนใบหน้าเอาไว้และมีความโมโหขึ้นมาแทน : “อยากจะคืนก็ให้เธอคืนมา!”

กวินทร์กะพริบตาลง : “ทำไมผมได้ยินถึงการกัดฟันด้วยความแค้นแบบนั้นล่ะ?”

แววตาที่เย็นชาของจอมพลมองเชือดเฉือนไปทางกล้อง

กวินทร์ที่อยู่ในกล้องนั้นหุบปากลงทันที แล้วพึมพำด้วยเสียงทุ้มต่ำ : “อา ไม่ยอมเสียหน้าแบบนี้ทำไมนัก ทั้งๆที่ไม่ได้โกรธแล้ว ยังไม่คืนดีกันอีก นี่ต้องรอให้ลูกคลอดออกมาก่อนใช่ไหม.....”

จอมพลขมวดคิ้ว : “นายพึมพำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ?”

“ไม่มีอะไรครับ ผมมีธุระ แค่นี้ก่อนนะ”

กวินทร์รีบวางสายวิดีโอคอลไป

จอมพลจ้องมองโทรศัพท์มือถืออย่างอึ้งๆ

สองประโยคสุดท้ายของกวินทร์ความจริงแล้วเขาได้ยินอย่างชัดเจน เพียงแต่......

ทิ้งโทรศัพท์มือทิ้งลง เขากดปุ่มเว้นวรรคลงบนคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ค

ข่าวที่หยุดไปก่อนหน้านี้เริ่มมีเสียงขึ้นมาอีกครั้ง เป็นความเคลื่อนไหวแต่ละอย่างที่เกี่ยวข้องกับโสธรณาลัยกรุ๊ปของวันวิวาห์ในช่วงนี้

ข่าวฉายจบแล้ว จอมพลก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง : “วีระ จองตั๋วเครื่องบินไปเมืองนราวัณที่เร็วที่สุดให้หน่อย”

........