บทที่ 164 ไม่ได้หย่ากันเลยด้วยซ้ำ

โมโมะยังกำลังด่าว่าอยู่ แต่เขาไม่ได้ยินอะไรแล้ว

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานขนาดไหน เขาถึงได้ยินเสียงที่แหบพร่าจนแตกของตัวเอง : “……ในนั้นคือเธอ?!”

ดวงตาของเขาแดง ขาที่พันกันมั่วนั้นเดินไปตรงหน้าประตูห้องพักผู้ป่วย

“พี่พล!”

กวินทร์รีบจะเข้าไปประคอง แต่กลับถูกเขาผลักออก

“ตอนนี้เธอไม่อยากเจอคุณ คุณไสหัวไปซะ!”

โมโมะกัดฟันด้วยความแค้น แล้วเข้าไปขวางอยู่ตรงหน้าประตูห้องอย่างไม่กลัวตาย

“หลีกไป!”

น้ำเสียงที่น่ากลัวของจอมพลรอดออกมาจากริมฝีปากของเขา

โมโมะไม่ขยับไปเลยแม้แต่ก้าวเดียว

ป้องปรามเองก็เต็มไปด้วยความโมโห แต่เขากลับข่มมันเอาไว้ : “คุณจอมพล ตอนนี้วิวาห์กำลังพักผ่อนอยู่ ถึงแม้เธอฟื้นขึ้นมา เวลานี้ก็คงจะไม่ได้อยากจะพบคุณ คุณรอให้เธอฟื้นขึ้นมาแล้วค่อยมาก็แล้วกัน!”

จอมพลที่สติเหลือเพียงน้อยนิดนั้นพังทลายลง เขาคว้าคอเสื้อของป้องปรามเอาไว้ : “นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร กล้ามาพูดแบบนี้กับฉัน! ฉันเป็นสามีของเธอ เป็นคนที่เธอแคร์ที่สุด จะเป็นไปได้ยังไงที่เธอไม่อยากเจอฉัน มีสิทธิอะไรไม่อยากเจอ!”

“เธอมีสิทธิอะไรจะเจอคุณ!” แสงใต้ที่ไม่ได้ส่งเสียงออกมานั้นเดินเข้ามา จับข้อมือจอมพลเอาไว้ แล้วช่วยป้องปรามออกมาจากมือของเขา : “คุณคิดว่าคุณเป็นใครอีก!”

จอมพลโมโหมาก เขาเหวี่ยงหมัดไปยังใบหน้าของแสงใต้

ร่างกายของแสงใต้เดิมทีก็มีปฏิกิริยาตอบสนองคล่องแคล่วกว่าสมองอยู่แล้ว

ศีรษะเบี่ยงไปทางด้านหลังโดยจิตใต้สำนึก ยกแขนขึ้นมาขวางเอาไว้แล้วขายาวๆก็เตะออกไป

จอมพลไม่ตอบรับคู่ต่อสู้แบบตรงๆ ปล่อยแรงไปทางด้านข้าง ยกขาขึ้น เอาการโจมตีเป็นการป้องกันตัว

ทั้งสองคนต่อยตีกันขึ้นมาในทันที

“หยุดทั้งหมดเลย! ที่นี่คือโรงพยาบาลนะ!”

กวินทร์ตะโกนออกมาเสียงดัง

แต่ไม่มีประโยชน์

ทั้งสองคนที่กำลังโมโหกันอยู่นั้นไม่มีสติ นายหนึ่งหมัด ฉันเตะหนึ่งที ตีกันจนแยกออกจากกันได้ยาก

ถึงอย่างไรแสงใต้นั้นเป็นทหาร เขาฝึกฝนมาอย่างหนักและผ่านการอยู่ในสงครามจริงเป็นเวลานานหลายปีอยู่ในกองกำลังทหาร

ความสามารถในการต่อสู้และปฏิกิริยาตอบสนองไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปจะสามารถมาเทียบได้

ไม่กี่การเคลื่อนไหว เขาก็จับช่องโหว่ของจอมพลได้แล้ว ศอกกลับไปหนึ่งที โจมตีไปที่หน้าอกของจอมพล

จอมพลถูกโจมตี ถอยหลังไปอย่างแรง

แสงใต้ยังไม่รามือ รีบตามไป หมัดหนึ่งต่อยเข้าไปที่ใบหน้าของเขา

จอมพลถูกต่อยจนไปชนเข้ากับกำแพงข้างๆ

แสงใต้ยังจะเข้าไปอีก

กวินทร์รีบชิงเข้าไปก่อน แล้วขวางอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองคน : “พอแล้ว! หยุดกันทั้งคู่! ที่นี่คือโรงพยาบาล! พวกคุณอยากจะทะเลาะกันจนทำให้แม้แต่การพักผ่อนของวันวิวาห์เป็นไปอย่างไม่ราบรื่นใช่ไหม?! ถ้ายังต่อยกันอีกผมจะให้รปภ.มาเอาตัวพวกคุณโยนออกไป!”

แสงใต้เก็บมือกลับมาด้วยความโมโห

จอมพลเองก็ข่มความโมโหเอาไว้เช่นกัน เขาเช็ดเลือดจากมุมปากอย่างเย็นชา แล้วหันกลับเดินไปทางห้องพักผู้ป่วยอีกครั้ง

แสงใต้ขวางหน้าประตูเอาไว้

ทั้งสองคนยังคงเผชิญหน้ากันอย่างตาต่อตา ฟันต่อไฟ ไม่มีใครยอมถอย

“ผมควรจะต่อยคุณจนคุณไม่กล้ามาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธออีกตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน!”

แสงใต้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา : “เธอเป็นเหมือนเจ้าหญิงตัวน้อยๆที่ถูกคนประคบประหงมจนโตขึ้นมา ปกติแล้วพวกเราทำใจไม่ได้ที่จะพูดคำพูดแรงๆกับเธอเลยเสียด้วยซ้ำ ไม่เคยได้รับความลำบากอะไรแต่เธอกลับทุ่มเทอย่างจริงใจเพื่อคุณ เป็นเพราะความละอายใจเพียงนิดเดียว ไม่มีการล้ำเส้น ไม่มีการขอร้องให้ต้องมาทุ่มเทเพื่อคุณ ทำให้ตัวเองต่ำต้อยถึงขั้นจมอยู่ในฝุ่นตมได้ สุดท้ายแล้วแลกมาด้วยอะไรล่ะ? แลกมากับการที่คุณทำร้ายเธอ สงสัยเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ทิ้งขวางเธออย่างไม่เสียดาย จอมพล คุณมีสิทธิอะไร!”

“ผมไม่ได้ทิ้งเธอ!” จอมพลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“เหอะ!”

โมโมะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห : “คุณไปหลอกผีเถอะ?! ข้อตกลงเรื่องการหย่าเซ็นต่อหน้าฉัน คุณเห็นว่าฉันตาบอดรึไง?”

“ผมไม่ได้ทิ้งเธอ!”

จอมพลยืนยันอีกครั้ง : “ข้อตกลงเรื่องการหย่าเซ็นแล้วก็จริง แต่กลับไม่ได้มีหลักฐานการหย่ากัน! ผมเองก็ไม่สามารถไปทำได้! เธอเป็นภรรยาของผม ที่ผ่านมาก็ใช่ และต่อไปก็ใช่เหมือนกัน!”

ตรงนั้นนอกจากวินทร์แล้ว ทุกคนต่างก็ล้วนแต่ปรากฏสีหน้าท่าทางที่ดูแปลกใจออกมา