บทที่ 165 ชีวิตที่เหลือไม่ต้องเจอกันอีก

รูม่านตาของจอมพลเบิกกว้างขึ้น หัวใจหยุดเต้น

--อย่าขยับ!

เขาอยากจะตะโกนออกไป

ริมฝีปากอ้าออก น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวคาอยู่ตรงลำคอ แต่กลับไม่สามารถพูดออกมาได้

จอมพลตกใจเสียจนทั้งร่างกายนั้นเต็มไปด้วยเหงื่อ เขากลืนน้ำลาย แล้วน้ำเสียงที่แหบพร่าเสียจนแทบจะไม่ได้ยินดังขึ้นมา : “ผมไปเองครับ! คุณอย่าวู่วามนะ แล้วก็อย่าทำอะไรมั่วๆด้วย เอาขวดมาให้ผมก่อน!”

เขายื่นมือออกไปทางวันวิวาห์

“คุณหยุด!” วันวิวาห์ตะโกนออกมา ดวงตาแดงก่ำจนน่าตกใจ

จอมพลหยุดลงอย่างว่าง่าย

เขาข่มความเจ็บปวดในดวงตาเอาไว้ แล้วเอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าอย่างระมัดระวัง : “ผมไม่เข้าไปแล้ว คุณวางขวดลงก่อน มีเรื่องอะไรเข้าใจผิด ผมจะพูดให้ชัดเจนต่อหน้าคุณเลยดีไหมครับ”

ปากขวดนั้นทิ่มลงบนผิวขาวเนียนของวันวิวาห์

มีเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากรอยแผล

วันวิวาห์ยังคงไม่ได้รับผลกระทบใดๆ อารมณ์ที่รุนแรงนี้กลับค่อยๆสงบลง

“ไม่มีการเข้าใจผิด”

เธอเอ่ยขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ น้ำเสียงสะอึกสะอื้นและความสิ้นหวัง : “ไม่มีลูกแล้ว ข้อผูกมัดสุดท้ายของพวกเราก็ไม่มีแล้วเหมือนกัน จอมพล ฉันไม่อยากเจอคุณอีก ที่ผ่านมาคือความผิดของฉันเอง ไม่ควรที่จะดึงดันตั้งแต่แรก ฉันผิดไปแล้ว ฉันยอมรับ”

น้ำตาไหลลงมาอย่างเงียบๆ ไม่มีเสียง แต่กลับไหลลงมาทีละหยด ราวกับว่าสามารถท่วมท้นหัวใจได้เลยอย่างไรอย่างนั้น

ทำให้คนหายใจไม่ออก

ทุกคนในและนอกห้องพักผู้ป่วยล้วนแต่กลั้นหายใจ

มองเธอที่น้ำตาไหลลงมา มองดูขวดกระจกที่ทิ่มอยู่บนคอของเธอด้วยความตกใจกลัว

น้ำเสียงของวันวิวาห์ไม่มีขึ้นลงใดๆทั้งสิ้น นิ่ง เอื่อยเฉื่อยและแข็ง : “แม่ของคุณพูดถูก พวกเราสองคนอยู่กันคนละโลก ไม่ต้องมีความพยายามอะไรที่จะอยู่ด้วยกันเลย ถึงแม้จะเป็นการฝืนคบกันไป ก็ไม่มีผลลัพธ์ดีๆออกมา คุณดูสิ ตอนนี้ผลออกมาแล้ว ลูกของฉันต้องมาชดใช้ด้วยชีวิตเพราะความโง่และความดื้อรั้นของฉันเอง! ฉันไม่โทษใคร แล้วก็อาฆาตใครด้วย ล้วนแต่เป็นฉันเองที่เป็นคนหาเรื่องเอง ตอนนี้ทำความจริงให้ชัดเจนแล้วก็ไม่นับว่าสายเกินไป หยุดความเสียหายได้ทัน ครึ่งชีวิตหลังจากนี้ของพวกเรายังสามารถที่จะมีชีวิตที่สงบสุขได้อีกซักกี่วัน”

จอมพลทั้งรู้สึกตกตะลึงทั้งรู้สึกโมโห รู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่ง : “คุณมีสิทธิอะไรที่อยากจะบอกว่าหยุดก็หยุด! ผมทำเรื่องอะไรผิดต่อคุณ คุณถึงต้องใช้เศษขวดแก้วนี่มาจ่ออยู่ที่คอแล้วพูดคำพูดพวกนี้ออกมา?! คุณเป็นคนหลอกผมก่อน ผมจะโมโหไม่ได้เหรอ?”

“คุณทำได้สิ”

วันวิวาห์เยาะเย้ยด้วยเสียงต่ำๆ : “มีอะไรที่คุณทำไม่ได้บ้าง อย่าว่าแต่โมโหเป็นฟืนเป็นไฟเลย แม้แต่ฆ่าคนวางเพลิง ล้วนแต่เป็นเรื่องที่คุณเอ่ยขึ้นมาประโยคเดียวก็ได้เลยด้วยซ้ำ”

จอมพลโมโหขึ้นมาในทันที : “วันวิวาห์! คุณพูดมาให้ชัดเจนว่าผมไปฆ่าคนวางเพลิงทำเรื่องอะไรที่ให้ขุ่นเคืองมา!”

“คุณไม่ได้ทำ ฉันทำเอง!”

น้ำตาที่อยู่ตรงกรามของวันวิวาห์แวววาวและเยือกเย็นมาก

เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงโทนต่ำ : “จอมพล เหลือเกียรติและไว้หน้าตัวเองบ้าง เจ้าชายของตระกูลจรัสพิบูรณ์บอสใหญ่แห่งกลุ่มผู้มีอำนาจทางการเงินเมืองโตตู มาพัวพันกับผู้หญิงที่น่าขายหน้าคนนึงเรื่องความเป็นความตายอยู่ในเมืองนราวัณเมืองเล็กๆแบบนี้ ดูแย่เกินไปแล้วนะคะ คุณไปเถอะ แล้วต่อไปก็อย่ามาอีก ใบหย่าจัดการเสร็จแล้วก็ค่อยส่งมาก็ได้ หรือจะให้คนเอามาให้ก็ได้ จะฉีก จะเผาหรือจะอะไรก็ได้ทั้งนั้น ขอเพียงแค่คุณอย่ามาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าฉันอีกก็พอแล้ว! ชีวิตที่เหลืออยู่ต่อจากนี้ไป อย่าได้เจอกันอีกเลยนะคะ!”

คำพูดของวันวิวาห์ทำให้บรรยากาศภายในห้องนั้นมีความกดดันต่ำมากถึงมากที่สุด

หัวใจของแสงใต้นั้นเจ็บปวดมากจนมือทั้งสองข้างกำหมัดเอาไว้แน่น พยายามใช้แรงทั้งร่างกายควบคุมไม่ให้ต่อยจอมพลซักหนึ่งทีตอนที่อยู่ต่อหน้าวันวิวาห์

น้ำตาของโมโมะไหลลงมาอย่างต่อเนื่องเหมือนกับเชือกลูกปัดที่ขาดไปแล้ว

ไม่เคยรู้สึกผิดเสียใจ และเกลียดนิสัยแย่ๆที่เสนอความคิดมั่วๆของตัวเองเหมือนอย่างตอนนี้มาก่อนเลย

กำปั้นของป้องปรามทุบลงบนกำแพงตรงประตู

ดวงตาของจอมพลแดงก่ำด้วยความโมโห เจ็บปวด สิ้นหวัง หงุดหงิดถาโถมเป็นคลื่นลูกใหญ่อยู่ในอก

ตรงปากขวดแก้วนั้นข่วนเป็นแผลยาวอยู่ที่คอของวันวิวาห์

เลือดสีแดงสดเป็นเส้นยาวอยู่บนผิวขาวของเธอจนทำให้ดูน่ากลัว

“ออกไป!” วันวิวาห์ตะโกนออกมาด้วยเสียงแหบพร่า

มือที่ถือขวดอยู่สั่นเทา ปากขวดแก้วนั้นกดลงไปที่ผิว

แผลยิ่งบาดลึกขึ้นไปอีก

ทุกคนต่างพากันตกใจกลัว

“พี่พล! ออกไปก่อน!”