บทที่ 175 ถามออกมา

กวินทร์ขมวดคิ้ว

หากไม่ใช่เพราะโอ้อวดต่อหน้าพี่พลไว้ยกใหญ่ ว่าจะต้องช่วยเขาหาที่อยู่ของวันวิวาห์เจอได้อย่างแน่นอน เขาก็คงจะหันหลังเดินจากไปเดี๋ยวนี้

“โมโมะ วันวิวาห์เป็นเพื่อนรักของเธอหรือเป็นศัตรูของเธอกันแน่ ? ว่ากันว่า รื้อถอนวิหารยังจะดีเสียกว่าทำลายชีวิตครอบครัว เธอเข้าไปแทรกกลางระหว่างพวกเขาสองคน หมายความว่าอย่างไร ? พี่พลเป็นคนที่หยิ่งทะนงขนาดนั้น แต่เพื่อวันวิวาห์แล้ว กลับยอมตัดขาดกับครองครัว ม่านฟ้าคนที่พ่อแม่ของเขาหมายตาเอาไว้ เพื่อที่จะแสดงออกถึงการตัดสินใจที่เด็ดขาด เขาทำให้ชนะดินทร์กรุ๊ปต้องล้มละลาย รวมไปถึงคนที่วางยาเธอคนนั้น เขาก็ชกจนกระดูกคอหัก จนคนคนนั้นเกือบต้องตายในที่เกิดเหตุ......เขาสำนึกผิดแล้ว เธอช่วยไปพูดแทนหน่อยได้ไหม ?”

“เหอะ !”

โมโมะหัวเราะเยาะ : “อย่างนั้นหรือ เช่นนั้นฉันขอบคุณพวกเขาทั้งตระกูลแทนวิวาห์ก็แล้วกัน ขอบคุณที่คนรับใช้ของพวกเขามีเมตตา มีพระคุณที่ไม่เอาชีวิตเธอ กลับดี ๆ นะฉันไม่ส่ง”

เธอเดินผ่านกวินทร์และกำลังจะหันหลังเดินจากไป

“ทำไมเธอถึงดื้อรั้นแบบนี้นะ !”

กวินทร์เริ่มโมโห : “โมโมะ บอกมาตามตรงเถอะ เธอมีแรงจูงใจอะไรที่บอกคนอื่นไม่ได้หรือเปล่า ? เธอรู้อยู่แก่ใจว่าพวกเขาทั้งสองคน จริง ๆ แล้วต่างก็รักกัน แต่แยกทางกันเพียงเพราะเรื่องเข้าใจผิด ไม่เพียงไม่ช่วยพูดเตือนสติ แต่ถึงขั้นเข้ามาขัดขวาง......เธอคงไม่ได้คิดอะไรไม่ซื่อกับพี่พลหรอกใช่ไหม ? ฉันจะบอกเธอให้นะ......”

ประสาทหรืออย่างไร ?

โมโมะโกรธจัด เธอเงื้อกระเป๋าทุบลงไปที่กวินทร์ : “ฉันว่านายต่างหากที่มีจุดประสงค์ที่บอกใครไม่ได้ สมองของนายกลวงหรืออย่างไร ? !”

กวินทร์หลบ และเตือนเธอว่าอย่าใช้กำลัง

โมโมะโกรธมาก แต่ก็ฟังในสิ่งที่กวินทร์พูด

จอมพลจะรักวิวาห์หรือไม่เธอไม่รู้ แต่ในใจของวิวาห์ยังคงใส่ใจเรื่องนี้อยู่อย่างแน่นอน

เป็นเพราะใส่ใจ จึงถูกทำร้าย

เธอพูดอย่างฟึดฟัดด้วยความโกรธ : “อย่าเหนื่อยเปล่าอีกเลย อย่าพูดว่าฉันไม่รู้ที่อยู่ของวิวาห์เลย ต่อให้ฉันรู้ ฉันก็ไม่มีทางบอกคุณ”

กวินทร์พยักหน้า : “ได้ ผมพูดดี ๆ แล้วนะ แต่พวกคุณไม่ยอมฟัง ผมเจรจาก่อนถึงจะใช้กำลัง ในเมื่อพวกคุณไม่ยอมเจรจาดี ๆ ก็อย่าโทษหากผมจะใช้วิธีสกปรก”

โมโมะแสดงสีหน้าระมัดระวังขึ้นทันที : “พวกคุณคิดจะทำอะไร ?”

กวินทร์พูดขึ้นลอย ๆ : “พวกคุณเป็นเพื่อนรักกันไม่ใช่หรือ คุณปกป้องเธอขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเธอจะปกป้องคุณแบบเดียวกันหรือเปล่า หากตระกูลจิระโยธาต้องพลอยติดร่างแหเพราะเรื่องของเธอ คุณคิดว่าเธอจะรู้สึกผิดแล้วมาหาพวกเราด้วยตัวเองไหม ?”

“คนเลว ! คนชั่ว ! พวกหน้าซื่อใจคด !” โมโมะโกรธจนเงื้อกระเป๋าขึ้นมาอีกครั้ง

กระเป๋าของเธอ เป็นกระเป๋าสะพายใบเล็กที่มีหมุด ถึงแม้ใบไม่ใหญ่มาก แต่เมื่อทุบลงไปก็เหมือนตอกตะปูลงบนตัวคน

“คนเลวแบบพวกคุณ ยังมีหน้ามาพูดเรื่องความรักความใส่ใจอะไรอีก หากพวกคุณกล้าทำแบบนี้จริง ต่อให้วิวาห์กลับมา ก็เลิกฝันไปได้เลยว่าเธอจะยอมเปลี่ยนใจ”

“พอได้แล้ว !”

กวินทร์ถูกทุบไม่หยุด จนดูเหมือนว่าแขนจะเขียวไปหมดแล้ว

เขาคว้ามือของโมโมะไว้แล้วพูดว่า : “หากคุณยอมให้ความร่วมมือดี ๆ พวกเราไม่มีทางทำเช่นนี้แน่นอน แต่ถ้าหากคุณยังยืนยันที่จะทำตามวิธีของคุณ และบีบบังคับให้พี่พลต้องร้อนใจ อย่าว่าแต่ตระกูลจิระโยธาเลย แม้แต่โสธรณาลัยกรุ๊ป เขาก็คงไม่ยอมปล่อยไปแน่นอน ! นี่ผมกำลังให้โอกาสคุณอยู่นะ......”

“ไปให้พ้น !”

โมโมะด่าทออย่างเกลียดชัง สะบัดมือกวินทร์ออก แล้วเดินอ้อมเขาไป แม้แต่สัญญาณไฟจราจรก็ลืมดู เดินจ้ำอ้าวไปบนถนนทันที

“ระวัง !”

สัญญาณไฟข้ามถนนเป็นสีแดง รถบนถนนแล่นมาอย่างรวดเร็ว

โมโมะเพิ่งจะก้าวเท้าลงจากขอบถนน ก็เกือบจะถูกรถชนเข้าแล้ว

กวินทร์หูตาว่องไว จึงดึงเธอกลับมา แต่ตนเองกลับถูกรถเฉี่ยวและล้มลงไปบนพื้น

ฝ่ามือและแขนครูดไปกับพื้น

เลือดสีแดงสดกองใหญ่ไหลออกมาทันที

โมโมะตกตะลึงกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น เธอนิ่งไปสักพักจึงตั้งสติได้ และรีบประคองเขาขึ้นมา : “เป็นอย่างไรบ้าง ? ไม่เป็นไรใช่ไหม ?”

รถคันที่เฉี่ยวชนรีบจอดทันที