บทที่ 174 สุนัขดีไม่ขวางทาง

วันวิวาห์พยักหน้า แล้วเดินออกไปด้านนอก : “เสร็จแล้วเรียกฉันนะคะ”

เทพบุตรกลับไม่เรียก

วันวิวาห์ประเมินเวลาด้วยตัวเองว่าน่าจะเสร็จแล้ว จากนั้นจึงเคาะประตูเพื่อส่งสัญญาณ และผลักประตูเข้าไป

มีตะแกรงเลื่อนอยู่ใต้เตียงผู้ป่วย กระบอกปัสสาวะวางอยู่ตรงนั้น

เธอนำไปเททิ้งในห้องน้ำ หลังจากล้างทำความสะอาดเสร็จจึงนำกลับมา แล้ววางเอาไว้บนตะแกรงเลื่อนใต้เตียง

เธอยิ้มออกมาอย่างไม่รังเกียจสักนิด : “คุณไม่จำเป็นต้องมีภาระทางใจ หากปล่อยวางไม่ได้จริง ๆ ก็คิดเสียว่าฉันเป็นหมอก็แล้วกัน ในโรงพยาบาล ผู้ป่วยไม่แบ่งชายหรือหญิง”

เทพบุตร : “......”

วันวิวาห์รู้ดี : ในใจของเธอ ตอนนี้เขาเป็นเพียงแค่ผู้ป่วยเท่านั้น

......

เทพบุตรเพิ่งผ่าตัดเสร็จเรียบร้อย พละกำลังของเขายังไม่สู้ดีนัก ไม่ช้าเขาก็หลับไป

ตอนนี้เสียงโทรศัพท์ของวันวิวาห์ดังขึ้น เป็นวิดีโอคอล

เธอเหลือบมองเทพบุตร จากนั้นจึงเดินออกไปรับสายด้านนอก

“โม”

ร่างกายของวันวิวาห์ยังฟื้นฟูไม่เต็มที่จากการแท้งลูก สองวันมานี้ก็พักผ่อนไม่เต็มที่อีก ทำให้สีหน้าจองเธอซูบซีด ดูไปแล้วเหมือนผู้ป่วยยิ่งกว่าเทพบุตรที่อยู่ในห้องผู้ป่วยเสียอีก

โมโมะเห็นเข้าก็รู้สึกถึงความผิดปกติทันที : “เธอเป็นอะไรไป ถึงดูซูบซีดอย่างนี้ ?”

“ไม่เป็นไรหรอก คงเป็นเพราะเพิ่งมาอยู่ใหม่ ก็เลยยังไม่ชิน”

“วันวิวาห์ พวกเราสองคนเป็นอะไรกัน เธอพูดโกหกมาแค่ครึ่งคำฉันก็มองออกแล้ว ! บอกความจริงมา หรือว่าจะให้ฉันซื้อตั๋วเครื่องบินบินไปหาเธอตอนนี้ เธอเลือกเอาเองก็แล้วกัน”

วันวิวาห์ถอนหายใจ พิงตัวลงบนผนังแล้วยิ้มอย่างขมขื่น อย่างไรเสียคนที่เข้าใจตนเองได้ดีที่สุดก็คือคนที่อยู่ข้างกาย

เธอเล่าเรื่องที่พบกับเทพบุตรโดยบังเอิญ และเรื่องที่เขาช่วยเธอไว้จนได้รับบาดเจ็บให้ฟัง

โมโมะได้ยินก็ตกใจทันที : “แล้วเธอเป็นอะไรไหม ? ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า ? ตอนนั้นฉันไม่ควรรับปากปล่อยให้เธอไปคนเดียวเลย เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแต่กลับไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ......”

“โม ฉันไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเลยสักนิด !” วันวิวาห์พูดตัดบทเธอ

“เอาละ ฉันเชื่อเธอ” โมโมะถอนหายใจ : “ถือว่าเทพบุตรคนนี้ยังมีความเป็นลูกผู้ชาย จริงสิ ตอนนี้เธอวางแผนไว้อย่างไร ? หากชาตินี้เขาไม่สามารถหายเป็นปกติได้ล่ะ ? เธอยังเรียนหนังสืออยู่นะ”

วันวิวาห์เงียบไปครู่หนึ่ง : “เดิมทีตั้งใจว่าอาทิตย์หน้าจะไปรายงานตัว แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว เรื่องรายงานตัวเลื่อนออกไปก่อน อย่างน้อยก็รอให้เทพบุตรหายดีแล้วค่อยว่ากัน”

โมโมะรู้สึกกังวลใจเล็กน้อย : “เธอต้องคิดดูดี ๆ นะ เพิ่งก้าวออกจากทะเลที่ขมขื่น อย่าเพิ่งเอาความคิดทั้งหมดไปทุ่มเทไว้กับผู้ชายคนเดียว ถึงตอนนั้นอาจเหมือนกับ......”

เธอไม่ได้พูดต่อ

วันวิวาห์หัวเราะเยาะตัวเอง : “คงไม่แล้วล่ะ หัวใจที่ตายไปแล้ว จะเอาไปวางไว้ที่คนอื่นได้อย่างไร ?”

เธอในตอนนี้ ถึงแม้จะไม่ละทิ้งชีวิต ละทิ้งอุดมคติ

แต่ว่า ก็เป็นแค่มนุษย์เดินดินคนหนึ่งที่ไร้ซึ่งความรู้สึกเท่านั้น

แต่เธอยิ่งรู้ดีว่า ขอแค่ใช้ชีวิตต่อไปและทำให้สิ่งที่สมควรทำ ไม่แน่ว่าต่อไปอาจหาหัวใจของตัวเองกลับมาได้อีกครั้ง

......

เมืองนราวัณ

หลังจากโมโมะวางสายโทรศัพท์ ป้องปรามที่ยืนอยู่ด้านหลังก็รีบถามขึ้นทันที : “เธอวางแผนจะเดินทางไปไหม ?”

ถูกต้องแล้ว เขาเป็นห่วงวิวาห์ จึงให้น้องสาวโทรวิดีโอคอลต่อหน้าเขา

บทสนทนาเมื่อครู่ของทั้งสองคน เขาได้ยินทั้งหมด

ยังไม่ทันที่โมโมะจะเอ่ยปากตอบ เขาก็พูดขึ้นอีกว่า : “ฉันจะไปกับเธอ”

“ไม่ได้ !”

โมโมะปฏิเสธทันที : “ถ้าหากพวกเราไป จอมพลจะต้องสังเกตเห็นแน่ ที่อยู่ของวิวาห์ก็จะถูกพวกเราเปิดเผย ตอนนี้คอยดูสถานการณ์ไปก่อนสักระยะ อย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม”

ป้องปรามสงสัย : “ถ้าอย่างนั้นจะร้อนใจด้วยความเป็นห่วงอยู่ที่นี่ต่อไปอย่างนั้นหรือ ?”

โมโมะพูดปลอบใจ : “วางใจเถอะ แสงใต้วางแผนไว้เรียบร้อยตั้งนานแล้ว ไม่มีทางปล่อยให้เธอเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นั่นแน่นอน”

เงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดขึ้นอีกว่า : “เห็นแก่ที่พี่เป็นพี่ชายของฉัน จึงอยากเตือนพี่สักหน่อย ความรู้สึกที่พี่มีต่อวันวิวาห์ รีบวางมันลงโดยเร็วที่สุด หัวใจของเธอด้านชาจนไร้ความรู้สึกแล้ว ไม่มีทางจะรักใครง่าย ๆ ได้อีก......”

ป้องปรามขมวดคิ้ว แล้วพูดอย่างจนใจว่า : “ไม่เป็นไร พี่ไม่มีทางบอกวันวิวาห์เพื่อเพิ่มภาระให้กับเธอหรอก เธอเองก็ใส่ใจวันวิวาห์ให้มาก หากต้องการความช่วยเหลือพวกเราก็จะร่วมมือกันช่วยเธอ”

“อืม”

โมโมะขมวดคิ้วและจ้องมองโทรศัพท์ด้วยความลังเลอย่างยิ่ง

ไม่ว่าอย่างไร ก็ต้องเดินทางไปดูว่าวันวิวาห์เป็นอย่างไรบ้าง แต่ต้องทำอย่างไรถึงจะหลบหลีกจอมพลได้ ?