ตอนที่ 173
บทที่ 173 โอกาสทีแม่เทพบุตรมอบให้
October 28, 2026
บรรยากาศเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่งจนทำให้รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
หมอเดินเข้ามา และทำลายความเงียบลง
หลังจากตรวจดูอาการเรียบร้อย หมอก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม : “การผ่าตัดประสบความสำเร็จมาก แต่หลังจากนี้จะยืนขึ้นได้หรือไม่ คงต้องอาศัยโชค การทำกายภาพบำบัดหลังจากนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย จะต้องมีคนคอยอยู่เป็นเพื่อนผู้ป่วยเสมอ หลังจากกลับไปแล้วให้หาคนที่มีความละเอียดมาคอยดูแลตลอดเวลา”
“ขอบคุณค่ะคุณหมอ ฉันทราบแล้วค่ะ”
วันวิวาห์เดินออกไปส่งหมอด้วยตัวเอง
เมื่อกลับมาถึงห้องผู้ป่วยอีกครั้ง ก็ได้ยินเทพบุตรกำลังกำชับกับเมก้าอยู่พอดี : “......หาพยาบาลวิชาชีพชั้นสูงมาสักคน หากคนเดียวไม่พอ ก็หาผู้ช่วยเพิ่มอีกหนึ่งคน”
“ให้ฉันทำเถอะค่ะ”
วันวิวาห์ยืนมองทั้งสองคนจากประตูแล้วพูดว่า : “คุณได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยเหลือฉัน ฉันไม่สามารถแบกรับความเจ็บปวดแทนคุณได้ แต่การดูแลคุณเป็นสิ่งที่สามารถทำได้”
“ไม่ต้อง”
เทพบุตรส่ายหัวปฏิเสธ : “ผมเต็มใจช่วยเหลือคุณเอง ไม่จำเป็นต้องให้คุณมาตอบแทนเช่นนี้”
วันวิวาห์ยิ้มแล้วเดินเข้าไปใกล้ : “นี่ไม่ใช่การตอบแทน แต่เป็นการหาความสบายใจ”
“วิวาห์ ผมบอกแล้วว่าช่วยคุณเป็นความสมัครใจของผม ไม่ต้องการการตอบแทน คุณทำแบบนี้ จะยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิดและสงสาร จนไม่อาจยอมรับได้อย่างเต็มที่......”
วันวิวาห์จ้องมองเขา แล้วแอบถอนหายใจอยู่ในใจ
ทำไมตอนนั้นถึงไม่เจอเขาแต่แรกนะ ? !
ผู้ชายที่เอาใจใส่และอ่อนโยนเช่นนี้......
“ดูแลคุณก็เป็นความสมัครใจของฉันเช่นกัน”
ทั้งสองหยุดนิ่งไป
เมก้าพูดว่า : “เจ้านายรับปากไปชั่วคราวก่อนเถอะครับ ให้คุณหนูวันวิวาห์คอยดูแลก่อนสักระยะ รอให้คุณออกจากโรงพยาบาลแล้ว ถึงตอนนั้นค่อยหาคน มิฉะนั้นคุณหนูวันวิวาห์ก็คงรู้สึกเป็นกังวลไปตลอด และเกรงว่าจะปล่อยวางได้ยาก”
เทพบุตรลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วฝืนใจตอบตกลง : “ถ้าอย่างนั้นคงต้องลำบากคุณแล้ว”
วันวิวาห์โล่งใจ : “ไม่หรอกค่ะ”
เมื่อกนกวรรณรู้ว่าลูกชายฟื้นแล้ว ก็รีบตรงมายังห้องพักผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว
เธอผลักวันวิวาห์ออก แล้วเดินมาที่เตียงของลูกชาย : “ลูกรัก เป็นอย่างไรบ้าง ? หมอว่าอย่างไรบ้าง ?”
เมื่อเทพบุตรเห็นวันวิวาห์ถูกผลักจนเซ ก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจทันที : “แม่ครับ แม่เกือบจะผลักวิวาห์ล้มแล้วนะครับ เธอดูแลผมตั้งแต่เข้าโรงพยาบาลจนถึงตอนนี้ ถึงแม่จะไม่ซาบซึ้งในน้ำใจของเธอ แต่ก็ควรใจดีกับเธอสักหน่อยนะครับ”
เมื่อครู่เมก้าได้เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นตลอดสองวันที่ผ่านมาให้ฟังอย่างคร่าว ๆ แล้ว
เดิมทีเทพบุตรก็รู้สึกไม่พอใจในการกระทำของแม่ตัวเองอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งเห็นแม่ทำเช่นนี้ สีหน้าของเขาจึงมืดมนลงทันที
เมื่อถูกโจมตีในขณะที่กำลังมีความสุขอยู่ ความกังวลที่มีอยู่อย่างเต็มเปี่ยมของกนกวรรณ ก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธในทันที : “เทพบุตร สองวันมานี้แม่ของลูกก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ พอลูกฟื้นขึ้นมา ไม่เป็นห่วงไม่ซาบซึ้งในน้ำใจของแม่ไม่ว่า กลับดุแม่เพื่อคนนอกอีก ? ลูกยังมีมโนธรรมอยู่อีกไหม ?”
“ก็เพราะว่าแม่คือแม่ของผม ผมถึงทำเพียงแค่เตือน”
เทพบุตรพูดอย่างเคร่งขรึมและจริงจัง : “แม่ครับ ผมรู้ดีว่าแม่มีอคติที่ผมช่วยวิวาห์เอาไว้ แต่ว่า ผมช่วยเธอตามสัญชาตญาณของผม เธอคือผู้หญิงที่ผมรัก ผมรักเธอห่วงใยเธอ ชาตินี้ผมมั่นใจแล้วว่าต้องเป็นเธอ จะแต่งงานกับเธอคนเดียวเท่านั้น ! อย่าว่าแต่ช่วยเธอแล้วต้องสูญเสียขาทั้งสองข้างไปเลย ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ผมก็ไม่ลังเลเลยสักนิด !”
เมื่อคำพูดนี้ออกไป ทั้งห้องก็เงียบสงัด
วันวิวาห์ผงะไป และจ้องมองเทพบุตรอย่างไม่อยากเชื่อ
กนกวรรณเองก็ตกตะลึงจนตาค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกคาดไม่ถึง
เธอกัดฟันพูดว่า : “ลูกว่าอะไรนะ ? พูดให้แม่ฟังอีกทีซิ !”
เมื่อพูดจบ เทพบุตรเองก็ตกใจเช่นกัน
เขาหันมองวันวิวาห์โดยไม่รู้ตัว แววตาเต็มไปด้วยความกังวลและนึกเสียใจ